Space: the final frontier part I

“Ένα φάντασμα πλανιέται στους γαλαξίες ολούθε, το φάντασμα του διαγαλαξιακού κομμουνισμού”
(Τζέημς Τ. Κέρκ)

Ουδέποτε φυσικά ειπώθηκε αυτή η φράσις, ποιητική και κομμουνιστική αδεία του γράφοντος μιας και πρόκειται για την μυθική σειρά επιστημονικής φαντασίας που άλλαξε τον σύγχρονο καπιταλιστικό πολιτισμό μας προς το προοδευτικά χειρότερον ή προς το μη χείρον βέλτιστον και προοδευτικότερον. Τον διαγαλαξιακό κομμουνισμό βεβαίως δεν τον έφερε θα μου πεις, συνέβαλλε τα μέγιστα όμως εις την σύλληψην του εν λόγω προτάγματος από τον Δελάρζ που αρέσκεται σε τέτοιους στοχασμούς.
Η σειρά πρωτοβγήκε στον αέρα στα ντουζένια του ψυχρού πολέμου το 1966 με την “The original series”, ήτοι τρεις σαιζόν με 80 περίπου συνολικά επεισόδια μέχρι το 69, μέχρι που να πάρουν τα πάνω τους οι χίπιδες και οι μάηδες του 68 και να ξεφτιλιστεί εντελώς ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός στο βιετνάμ. Τα χρόνια που κατακτήθηκε το διάστημα κι ενώ οι σοβιετικοί τους είχαν ταπώσει τους αμερικάνοι με Σπούτνικ, Γκαγκάριν, Λεόνοφ και Τερέσκοβα, οι αμερικάνοι πήραν τη θεαματική ιμπεριαλιστική ρεβάνς με Άρμστρονγκ και Όλντριν. Κι έμεινε το ιστορικόν ερώτημα, εκείνη η πρώτη πατημασιά έμεινε άθικτη ή φύσηξε κάνα φεγγαριάτικο ξεροβόρι και το σκέπασε;
Το σταρ τρεκ, δημιούργημα του αμερικανού παραγωγού Gene Roddenberry, εξέθρεψε πολλές γενιές πιτσιρικάδων στον δυτικό κόσμο (για Μπάγκλαντές και Μαλαισία χλωμό το κόβω γιατί) και μαζί με τον πόλεμο των άστρων, ουσιαστικά έγινε συνώνυμο των ταινιών “επιστημονικής φαντασίας”, κάτι που από λογοτεχνίας αρχομένης είναι κάτι πολύ-πολύ ευρύτερο απ' ότι τα διαστημόπλοια και οι πλανήτες.
Η ίδια η εισαγωγή με την απαγγελία του Κερκ, την ίδια που ακούσαμε στο τέλος της ταινίας Star Trek 2009 από τον γηραιό, πλην όμως κωτσονάτο μίστερ Σποκ (Leonard Nimoy) αποτελεί μνημείο ανθρώπινης τόλμης και θάρρους, πολύ περισσότερο μάλλον συνδεόμενης με τον καλώς (αν μπορεί να ειπωθεί έτσι) εννοούμενο αμερικάνικο πατριωτισμό και την διάθεσή του σύμμαχου έθνους να καταχτήσει – ιμπεριαλιστικά – τον ντουνιά ολάκερο, ή απλά εκφράζει την ανθρώπινη αισιοδοξία ανεξαρτήτως έθνους, φυλής, ακόμα και πολιτικής στάσης (εξαιρούνται οι φασίστες φυσικά).
Το σταρ τρεκ δημιούργησε μια ολόκληρη κουλτούρα γύρω απ' τη θεματολογία, τα διάφορα τεχνολογικά και πολιτισμικά στοιχεία της. Οι πρωταγωνιστές της σειράς, αναφερόμεθα φυσικά στους “original” της δεκαετίας του 60, αλλά και στις ταινίες που γύρισαν τη δεκαετία του 80 γερασμένοι πλέον, γίναν τόσο δικοί μας άνθρωποι που αναφερόμεθα εις αυτούς σα να μιλάμε για μεγάλους πρωταγωνιστές του κινήματος.
Το USS Enterprise ήταν κάτι σαν σοβιέτ αξιωματικών, στρατιωτών και επιστημονικού προσωπικού (λαδί, κόκκινες και γαλάζιες φορεσιές) και η γέφυρα (bridge) είναι κάτι σα να λέμε η κεντρική επιτροπή, και γενικώς πολλές τραβηγμένες απ' τα μαλλιά παρομοιώσεις μπορούν να γίνουν με την γνωστή, δικιά μας κουκουέδικη αργκώ, π.χ το πενταετές πλάνο του USS Enterprise (“...its five-year mission to explore strange new worlds etc,etc)

H κεντρική επιτροπή του enterprise. Διαγραφές και φράξιες δεν αναφέρθησαν ποτέ, υπήρχε
ενότητα θέλησης και δράσης

Ο Πρώτος Γραμματεύς Τζέημς Τιβέριος Κερκ, χαρισματικός ηγέτης με ένστιχτο, γνώση της ιστορίας και διοικητικά προσόντα, ήταν γνωστός σε όλο τον αστροστόλο για την τόλμη του και την ικανότητά του να αντιμετωπίζει το άγνωστο, να παίρνει αποφάσεις στο λεπτό ακόμα κι όταν χρειάζεται να παρακούσει την κομματική γραμμή της Ομοσπονδίας, κάτι το οποίο έκανε συχνά και πάντοτε απέφευγε τη διαγραφή κάνοντας υπερβάσεις. Τις σκέψεις του και τη στάση του απέναντι σε διάφορα ζητήματα, όπως π.χ τη φυσική του απέχθεια προς τους “δικούς” μας Κλίγκον, τα έγραφε, τηρουμένων ή και ατήρητων των αναλογιών, στο προσωπικό του blog (web-log) ή αλλιώς στο captain's log. Και υπάρχει η εξής απορία: πώς τους αφήναν απ' την κεντρική επιτροπή του αστροστόλου να έχουν δικό τους blog; Θα μου πεις, δεν μπορούσε να σχολιάσει και κανένας αυτά που έλεγε, όλα αφήνονταν στον αμέτοχο θεατή, που αφηνόταν στη μαγεία της περιπέτειας πίσω απ' την οθόνη του χωρίς να μπορεί να είναι ιντεράκτιβ. Αυτά τα κόλπα ούτε ο προοδευτικός Roddenberry μπορούσε να τα φανταστεί.
Ο υπεύθυνος του επιστημονικού τμήματος, o chief science officer όπως είναι ο πλήρης τίτλος του είναι ο τρισμέγιστος μίστερ Σποκ, ο μιγάς της παρέας, μισός άνθρωπος απ' της μάνας του, μισός Βουλκανός απ' τον μπαμπά του, άνετα παίρνει τη θέση του β' γραμματέα. Οι κάτοικοι του πλανήτη Βούλκαν, που πιθανότατα δεν έχουν σχέση με την υψηλή τέχνη του βουλκανιζατέρ, παρά την ονοματολογική ομοιότητα τους βαλκάνιους, είναι σχεδόν το ακριβώς αντίθετο απ' ότι θεωρούμε για τους βαλκάνιους, δηλαδή ως λαός οι Βουλκανοί μάθαιναν από μικροί τον αυτοέλεγχο, το σβήσιμο των συναισθημάτων και είχαν απόλυτη προσήλωση στην τετράγωνη λογική, την οποία προς το τέλος ο γηράσκων αεί διδασκόμενος Σποκ άρχισε να εγκαταλείπει χάριν του συναισθήματος. Θα ήταν ατυχής μάλλον η σύγκρισις του Σποκ με κάτι αντίστοιχο στο κόμμα, π.χ τον Μαΐλη, οπότε το αφήνουμε στην οργιώδη φαντασία σας. 

Ο Μεντρέκας του σοβιέτ Enterprise ήταν η – εν αντιθέσει μάλλον με τον Μεντρέ – σούπερ σέξυ, συμπαθεστάτη και ωραιοτάτη μις Ουχούρα, το γραφείο τύπου να πούμε, μια μαυρούκω η οποία έμελλε να είναι η πρώτη μαύρη ηθοποιός ever που ο Roddenberry είχε τα κότσια να της δώσει θέση στην κεντρική επιτροπή του Enterprise, άσε δε που έχει καταγραφεί ως η πρώτη μαύρη κοπέλα που ενεπλάκη σε διαφυλετικό φιλί με τον Κέρκ που δεν είχε αφήσει θηλυκό για θηλυκό. Να θυμίσω ότι εμείς εδώ ακόμα ήμασταν πάνω στα δέντρα, τότε είχε μόλις αρχίσει να εκπέμπει τηλεόραση στην Ελλάδα, στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης είχε γίνει η πρώτη εκπομπή τον φλεβάρη του 66, την ίδια χρονιά οι αμερικάνοι γυρνούσαν σειρές επιστημονικής φαντασίας με διακτινισμούς, tricorders, communicators και δε συμμαζεύεται. Στη σημερινή εποχή της κυριαρχίας των touchscreens πάντως, έχει πολύ πλάκα να βλέπεις στην τεχνολογία του 23ου αιώνα να χρησιμοποιούνται κάτι άγαρμποι διακόπτες on-off, κρακ-κρουκ αντί τα σημερινά αέρινα αγγίγματα σε εφαρμογές HTML 5. Χώρια ότι τότε είχαν ήδη σκεφτεί οι συγγραφείς της σειράς το λεγόμενο “ψαχτήρι”, τα search engines που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά φωνητικές εντολές τύπου siri (οι άι-φονάδες τα ξέρουν αυτά τα κόλπα) και ρωτούσες ό,τι γούσταρες και στο έβρισκε, κάνοντας φυσικά τους αντίστοιχους πρωτόγονους θορύβους. Περιττό να σας πώ ότι εκείνη την εποχή, πριν ακόμα υπάρξουν pc's, ήταν άγνωστη η έννοια του display, να υπάρχει μια οθόνη δηλαδή που να αλληλεπιδρά με το χρήστη, πατάς ένα κουμπί δηλαδή και βγαίνει μια χοντρή στην οθόνη. Μόνο λαμπάκια πολύχρωμα είχε. Δεν πειράζει, ένα σωρό άλλα πράματα ενέπνευσε το Σταρ Τρεκ, τι διάλο;
Άλλα μέλη της κεντρικής επιτροπής, τρίτος τη τάξει μάλιστα ήταν ο αρχιμάστορας και αρχιμηχανικός Scott, που πιάναν τα χέρια του και σού φτιαχνε τους thrusters μέχρι που να πεις warp κίμινο. Καλός, έξυπνος, ολίγον αγαθός, καλό παιδί.
Ο τρισμεγιστότερος όλων κι αγαπημένος του γράφοντος υπήρξε ο δόχτορας, ο Leonard McCoy, ή αλλιώς “bones” όπως τον φώναζε ο α' γραμματέας, ο γιατρός του κόμματος (δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια αντιστοιχία με το κουκουέ, ποιός άραγε θεραπεύει τους κομματικά αρρώστους;) του οποίου ο εκρηκτικός χαρακτήρας, η χαβαλετζίδικια διάθεσή του (ουπς, παραλίγο να γράψω “χαλβατζίδικια”: λανθάνουσα γλώσσα) έκαναν πάντα τη διαφορά. Πάντα βρισκόταν εκεί για να δώσει έναν ανθρώπινο, χωρατατζίδικο, χωριάτικο τόνο στο όλο hightech του πράματος, παρόλο που και ο ίδιος έπαιζε την ιατρική τεχνολογία του μέλλοντος στα δάχτυλα. Ιστορική θα μείνει η ατάκα του στην ταινία “the voyage home” (1986) που περπατάει σ' ένα νοσοκομείο της εποχής μας, περνάει δίπλα από μια δύσμοιρη νεφροπαθή γιαγια. Σταματάει και τη ρωτάει “τι έχεις εσύ καλή μου;” “αααχ, βαχ, έχω τα νεφρά μου, κάνω αιμοκάθαρση...”. “ΑΙΜΟΚΑΘΑΡΣΗ; Θέε μου, που βρισκόμαστε στο μεσαίωνα; Πιες αυτό το χαπάκι καλή μου και θα γίνεις καινούρια, με εγγύηση Μπόουνς” (καλά, δεν τα' πε έτσι ακριβώς αλλά αυτό ήταν το πνεύμα).
Την παρέα συμπλήρωναν ο γιαπωνέζος ο Σούλου, καλός, λογικός, μετρημένος και χωρίς πολλά-πολλά κι ο Τσέκοφ, ο υποτίθεται πρώην σοβιετικός που ήταν και λίγο βλακούλης, ατυχής εκπρόσωπος των σοβιετικών λαών εν γένει, ή αν το θέλετε ιμπεριαλιστική προβοκάτσια και μέρος ενός γενικότερου σχεδίου των Roddenberry και σία. Αλλά σκεφτείτε όμως, ο Roddenberry στην ουσία ήταν ο πρώτος που έβαλε μαζί σοβιετικούς κι αμερικάνους στο ίδιο πλήρωμα (πολύ πριν συναντηθούν ως αστροναύτες στο διάστημα) ήτοι ο Roddenberry ήταν πρώτος θιασώτης της ειρηνικής συνυπάρξεως από αστική, μη-πολιτική σκοπιά, όχι σαν τους ξεφτίλες και υποχωρητικούς Μπρέζνιεφ. Θα μου πεις, τι διαφορά έχει το ένα με το άλλο; Άλλο να το λες σαν ηγέτης της ΕΣΣΔ, κι άλλο σαν παραγωγός τηλεοπτικής σειράς και σεναριογράφος. Του κυρίου δεηθώμεν.
Τα χρόνια περάσαν κι επέστρεψαν τα Σταρ Τρεκ με τον Picard και τ' άλλα παιδιά, να πω την αμαρτία μου δεν με πολυενθουσίασε η “επόμενη γενιά”, The next generation χωρίς φυσικά να έχω κάνα πρόβλημα με τη σύνθεση της κεντρικής επιτροπής του enterprise και τότε αλλά και μετά με την κομματική οργάνωση Deep (για ντιπ)Space 9 που λίγο έλειψε να γίνει η διαπλανητική Τασκένδη του σταρτρεκιανού κινήματος, έσωσε τα προσχήματα ο α' γραμματέας Sisko, μεγάλος παιχταράς κι αυτός κι αξιοσέβαστος και φυσικά ο ουάν εντ όνλυ Worf, ο πρώτος Κλίγκον που πέρασε με τις δυνάμεις του διαγαλαξιακού άξωνος. Anyway εξίσου αγαπήσαμε και την next generation, και το deep space 9, όπως αγαπάμε άδολα και αγνά το κόμμα του λαού, που σε τελική ανάλυση δεν κολλάμε σε πρόσωπα, δεν μας ενδιαφέρουν οι ενδυματολογικές προτιμήσεις της Αλέκας, το ότι είναι κοντή κλπ, ούτε το ότι ο Μεντρέκας ντύνεται σαν τον παππού μου με καφέ σακκάκια και τη ζώνη μέχρι στο στέρνο, χώρια που στην κάμερα γράφει μην-πω-σαν-τι. Όχι κύριοι, ουδόλως τα θίγουμε αυτά, εμείς κοιτάμε την ουσία, το τι λες, ποιανού συμφέροντα υποστηρίζεις κοιτάμε, όλα τ' άλλα είναι αξιοθρήνητες κατινιές.
Τις λεπτές πολιτικές (αν-)αντιστοιχίες μεταξύ Ομοσπονδίας των Πλανητών και της αυτοκρατορίας των Κλίγκον στο επόμενο επεισόδιο. Εξ' αρχής λέμε ότι παρόλο που αγαπάμε τον γενναίο νέο κόσμο της Ομοσπονδίας, τασσόμαστε αναφανδόν υπέρ των Κλίγκον, λόγω του πολιτικού τους συμβολισμού με την Σοβιετική Ένωση (ένεκα ψυχρός πόλεμος) αλλά και την σχετικώς τίμια στάση των δημιουργών απέναντι σ' αυτή τη δύναμη παρά τις υπερβολές. Θα μου πεις, τι υπερβολές; φανταστικός λαός ήταν, ό,τι γούσταρε έγραφε ο σεναριογράφος, ο Gene Coon που τους ενεπνεύσθη. Έχεις καμμιά μύγα και μυγιάζεσαι; Δεν ξέρω αν έχω μύγα, πάντως έχω και ιστορική και απομυθοποιητική μυγοσκοτώστρα που διώχνει τις μύγες από προπαγανδιστικά κόπρανα ιμπεριαλιστικής εμπνεύσεως. 

"Έτσι συμβολίζουμε στα βουλκανέζικα
τη λαϊκή εξουσία οικονομία. Ουγκ!"

Τα ερωτήματα που αναφύονται το λοιπόν είναι τα εξής, περίπου ανάλογα με αυτά που μας απασχόλησαν και παλαιότερα σχετικά με το σαφώς πιο πολιτικοποιημένο starwars. Μπορεί ο καπιταλισμός ως κοινωνικοπολιτικό σύστημα να φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε να μπορεί να διαχειριστεί εξερευνήσεις και επαφές τέτοιου είδους; Πόσο μάλλον να συμπήξει ομοσπονδία με άλλους πολιτισμούς;
Κατά την άποψη του γράφοντος, όχι, δεν θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο καθότι ο καπιταλισμός, έχοντας περάσει στο στάδιο του ιμπεριαλισμού, των μονοπωλίων δηλαδή έχει απωλέσει προ πολλού τον προοδευτικό του χαρακτήρα, γίνεται αντιδραστικός, αντιπαραγωγικός, σπαταλά χωρίς μέτρο φυσικούς πόρους με μόνη επιδίωξη το κέρδος. Τις μπαρούφες που λέγανε π.χ τα μεταλλαγμένα θα ταΐσουν όλον τον κόσμο και θα εξαλείψουν την πείνα, αποδείχτηκαν τεραστίου μεγέθους παπαριές καθότι στον καπιταλισμό η παραγωγή είναι αναντίστοιχη με την ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της. Δηλαδή παράγεις, παράγεις κι άμα δεν πουλήσεις είτε τα καταστρέφεις, είτε τα θάβεις. Πάντως την ανθρωπότητα, όχι μόνο δεν τη βοηθάς, την γράφεις στα παπάρια σου κανονικά και εξιλεώνεσαι με καμμιά μη-κυβερνητική οργάνωση, με καμμιά φιλανθρωπία του κώλου και καμμιά κοινωνική εταιρική ευθύνη. Με μόνη επιδίωξη το κέρδος δεν μπορεί να απελευθερωθεί τόση δημιουργικότητα και να υπάρξει ανάπτυξη που να πάει δέκα βήματα μπροστά την τεχνολογία άμα ο άλλος δεν έχει να φάει. Οι παραγωγικές σχέσεις στον καπιταλισμό είναι πλέον αντι-παραγωγικές, το ερώτημα είναι πόσο θ' αντέξει ακόμα, θα βρίσκει διαρκώς νέες αγορές και νέες πρώτες ύλες ν' αναπτύσσεται και να κερδίζει στα σημεία το κομμουνιστικό κίνημα; Θα κρατήσει πολύ αυτό ή είναι θέμα το πολύ μερικών δεκαετιών; Ή μερικών ετών; Ή μερικών μηνών αν το πάρουμε τοπικά; Ιδού το ερώτημα.
Υπάρχει η πιθανότητα ακόμά και με τη μελλοντική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων βάσει σχεδίου, να επιτρέψει ανα πάσα στιγμή πιθανό ολίσθημα στον καπιταλισμό, με δεδομένο ότι ο κομμουνισμός είναι στην αντίπερα όχθη με όλη την προηγούμενη ιστορία των εκμεταλλευτικών συστημάτων; Η μήπως θα έχουν ριζώσει τόσο βαθιά οι νέες -κομμουνιστικές- σχέσεις όπως τις λέμε σήμερα, ούτως η “επιστροφή” στα παλιά; Ιστορικά έχει ξαναγίνει τέτοιο ύστερο πισωγύρισμα; Υπάρχει πιθανότητα η επαφή με άλλους πολιτισμούς, κατ' αναγκαίαν συνθήκη αναπτυγμένους καθότι θα έχουν στοιχειώδη νοημοσύνη και τεχνολογία να επικοινωνήσουν με άλλα όντα, να επηρεάσουν το κοινωνικοπολιτικό μας σύστημα; Καλά, μη κάψετε και καμμιά φλάντζα, καθαρό μυαλό θέλει, μέρες που είναι. Δελαρζ out.

Ιστορίες για το μεροκάματο νο2

Έχε χάρη που έπεσε η οικοδομή, αλλιώς θα καταλάβαινες
τι εστί βερίκοκο.

(φάτε) Πρόλογο: η προηγούμενη ανάρτησις με τίτλο, το μεροκάματο της μοναξάς (προσοχή στο "-ξας"!) είδα ότι είχε μεγάλη επιτυχία, άρεσε σε ένα κόσμο που λέμε κι εμείς οι κομμουνιστές. Δεν άρεσε δηλαδή σε δυο κόσμους. Πολλά καλά λόγια με είπανε, κολακεύτηκα όσο να πεις, αλλά έτσι είναι. Για μια αυτο-ετερο-επιβεβαίωση ζούμε αλλά προσοχή θέλει. Το καβάλημα στο καλάμι είναι κακό πράμα. Καλό πράμα απ' την άλλη είναι η δουλειά γενικά, να δουλεύεις, να νιώθεις ότι κάτι προσφέρεις, ότι κάτι κάνεις τελωσπάντων χρήσιμο. Έτερον εκάτερον, πολλές δουλειές είναι για τον π... αλλά έστω, κάποια πράματα τα κάνεις κι από ανάγκη.

Η δουλειά το λοιπόν είναι καλό πράμα, είναι ανάγκη, να σηκωθείς, να κινηθείς, να πας ένα πράμα από δω εκεί, να γράψεις δυο λέξεις σ' ένα χαρτί, να πατήσεις ένα κουμπί να πάρει μπροστά η μηχανή και να την επιβλέπεις σα μπάστακας. Το πώς την πλερώνεσαι αυτή τη δουλειά μεγάλο θέμα, γράψαν φιλόσοφοι, πολιτικοί αναλυταί, συγγραφείς, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί. Δύσκολο πράμα να το καταλάβει ο εργατάκος, και ακόμα πιο δύσκολο να καταλάβει ότι στο σύστημα που ζούμε πέφτει εκμετάλλα στο θέμα αυτό που να σου φεύγει το καφάσι.
Χώρια που με 20% ανεργία το πράμα γίνεται αβάσταχτο. Όχι ότι δεν έχει δουλειά, αλλά τη μοιράζουν έτσι οι καπιταλισταί που να τη φτηνύνουν κι άλλο και να μαζέψουν παράδες ξανά τώρα να βγουν απ' την κρίση. 

Μέσα απ' αυτές τις ιστοριούλες θα προσπαθήσουμε απλά να τα πούμε μπας και καταλάβουν πέντε πράματα καναδυό αναγνώστες, ό,τι καταφέρεις κέρδος είναι.

Το παρακάτω κείμενο αφιερούται εξαιρετικά στον αγαπητό συνάδελφο και συν-blogger κύριο κύριο Οικοδόμο, μάστορα που τον λέω γω γιατί έτσι φωνάζουμε τον συνάδελφο στην οικοδομή. Το πρώτο πράμα που έμαθα όταν ψευτοδούλεψα κι εγώ. Τώρα για σενάζ - μενάζ και τέτοια πράματα δεν ξέρω, να ναι καλά που γράφει και κάνα τέτοιο αρθράκι ο αγαπητός φίλος και καταλαβαίνουμε τι σόι πράματα είν' αυτά. Διάβασέ το μεσιέ, θα το φχαριστηθείς, κι όλοι οι επίλοιποι φυσικά. 

Η πρώτη μέρα στην οικοδομή

Πιτσιρικάς στην επαρχία, πάνω που είχα τελειώσει το λύκειο, δύσκολα τα πράματα στο σπίτι, έπρεπε να βγω να ψάξω δουλειά. Στις πανελλήνιες τα σκάτωσα, για την ακρίβεια τα βρόντηξα ούλα και δεν διάβασα μήτε γραμμή απ' τα μαθήματα που είχαμε τότε στις δέσμες. Η κρίση λεν ξεκίνησε το 2008... Στην οικογένεια κρίση πάθαμε απ' τις αρχές του 90, πάνω στην αντεπανάσταση και τις ανατροπές που λέμε. Εγώ βέβαια τότες δεν ήξερα που παν τα τέσσερα, όχι αντεπανάσταση δεν ήξερα, δεν ήξερα να ξεχωρίσω το ελάφι απ' το πιλάφι.

Αναδουλειές, ζόρια να πλερώσουμε νοίκια, κομμένα ρεύματα, εξώσεις, άστα να παν στο διάλο. Τότε κηρύξαμε πτώχευση το "δελαρζέϊκο", αλλά τότε δεν ξέραμε λαπαβίστικα κόλπα με επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, με κούρεμα, ξύρισμα ίσα και κόντρα. Οπότε τώρα μ' αυτά που τραβάμε, εγώ τα τράβηξα δυο δεκαετίες πριν και ψήθηκα, κι έτσι τώρα είμαι σκληραγωγημένος τρομάρα μου.

εργάτης μπροστά στη νέα σειρά βεργών "sifonios extra strong"

Βγήκα λοιπόν για δουλειά, κάτι τύποι εκεί που ήταν και κουκουέδες, βρήκαν μια άκρη να πάω να δουλέψω σιδεράς. Όποιος δούλεψε έστω και λίγο οικοδομή, ξέρει τι πάει να πει η ειδικότητα "σιδεράς". Λεν είναι βαριά, δύσκολη δουλειά, θα μπορέσεις; Γιατί να μην μπορέσω δηλαδή; Κουλός είμαι για κουτσός; Νέος είμαι, έκανα και στίβο, έχω γερά ποδάρια, καλό παιδί είμαι, γιατί να μη μπορέσω. Καλά, πάνε τότε αύριο στο τάδε μέρος, θα σε βρει ο τάδε να πάτε να δουλέψτε, κινητά δεν είχαμε τότε να συνεννογιόμαστε. 

Πέφτω το λοιπόν για ύπνο το βράδι, να πάω για δουλειά το πρωί. Άγχος, σφίξιμο στο στομάχι, αγωνία το τι θα συναντήσεις, ποιον θα δεις, ύπνος γιοκ. Σκεφτόμουνα πώς θα' ναι, αν θα τα καταφέρω, μη με κοροϊδέψουν που είμαι αδούλευτος κι άμαθος, μη κάνω καμμιά μαλακία, μη το' να μη το άλλο. Με τα πολλά με ψευτοπήρε ο ύπνος μετά από πολλές ώρες στρυφογύρισμα στο κρεβάτι. Μισός ύπνος με το μισό μυαλό κοιμισμένο και το άλλο μισό αγχωμένο μη τυχόν και δε ξυπνήσω και δεν πάω στο ραντεβού. Και με πουν τεμπέλη και αχαΐρευτο, εδώ δεν έχουμε να φάμε κι εσύ κοιμάσαι. Δράμα.

Σηκώνομαι μισή ώρα πριν το ξυπνητήρι. Πλένομαι, ντύνομαι. Πάω να πιω καφέ δεν κατεβαίνει. Πάω να βάλω μια μπουκιά στο στόμα, τίποτα. Πέτρα το στομάχι.

Βγαίνω όξω στο κρύο, ο καιρός συννεφιά, λες και παραγγελιά τον είχα. Χάθηκε δηλαδή να έχει μια λιακάδα; Τι στο διάολο, πάντα το βάπτισμα του πυρός πρέπει να' ναι θλιμμένο; 

Τρέχω στο ραντεβού. Έρχεται ο μάστορας, πενηντάρης, ηλιοκαμμένος και γεροδεμένος σα ταύρος, σοβαρός και αυστηρός. Και δυο γιούς, καλά παιδιά, γεροδεμένοι κι αυτοί, ούτε ντεμέκ ούτε σκατόφατσες. Δουλεμένοι άνθρωποι. 

Οι πρώτες συστάσεις, μπλα μπλα και τα λοιπά. Πήγα να το παίξω άνετος, αλλά επειδή ετούτοι φαίνονταν ότι είδαν πολλά τα μάτια τους, με κατάλαβαν με τη μία. Αλλά δεν λέγαν τίποτα, ούτε καν χαμογέλασαν μη τυχόν νομίσω ότι με βλέπουν συγκαταβατικά. "Δύσκολη δουλειά, έ;" Ρωτάω. "Ε, εύκολη πάντως δεν είναι". Τι διάλο, αστροφυσική θέλει; Τα είπαμε λίγο εκεί, με συμπάθησαν, δεν ήμουνα και βόιδι, έπιανα μερικά πράματα που με λέγαν.

Φτάνουμε σ' ενα χωριό. Κατεβαίνουμε σ' ένα παράδρομο, ένα οικόπεδο σκαμμένο στα θεμέλια, να το "σιδερώσουμε" λέει. Πρώτο κουέστιον μαρκ, δηλαδή πώς θα το σιδερώσουμε, με ατμοσίδερο και με μέριτο, αυτό με τη λαβή; Έκανα ένα λεπτό να καταλάβω ότι εννοούμε να τοποθετήσουμε τις βέργες που φτιάχνει ο Σιφωνιός όπως υπαγορεύει το σκέδιο του μηχανικού. Α, μάλιστα. Και που ν' τα σίδερα; Νάτα μου λέει ο ένας. Ένα ΒΟΥΝΟ από βέργες να πάμε από πάνω απ' το δρόμο κάτω στα θεμέλια πρώτα! Φρίκη. Πάρε γάντια μου λέει ο ένας γιος και ξεκίνα να κατεβάζεις. 

Μέσα σ' ένα τέταρτο της ώρας ήδη τα 'χα παίξει. Είχα ζαλιστεί και μου' ρχόταν να ξεράσω απ' το ζόρι, αλλά κι απ' την άλλη ντρεπόμουν, θα με πάρουν στο ψιλό. Εκεί κατάλαβα ότι οι άλλοι μάστορες που ήταν εκεί τριγύρω ασχολούνταν με την δουλειά τους και ποσώς τους ενδιέφερα εγώ. Εκεί έμαθα για πρώτη φορά ότι δεν είσαι το κέντρο του κόσμου. Πρώτο μάθημα απόρριψης του υποκειμενικού ιδεαλισμού. 

Με διαλείμματα και βοήθεια απ' τ' αδέρφια τους σιδεράδες που με κατάλαβαν ότι είχα δει το χριστό φαντάρο, βοήθησαν και τα κατεβάσαμε. Αυτοί πιάναν τέσσερεις-τέσσερεις τις βέργες, εγώ μέχρι δυο μπορούσα. Τι ξεφτίλα Παναγία μου, τους έριχνα και καναδυο χρόνια στην ηλικία. Δεύτερο μάθημα της δουλειάς. Μαθαίνεις να ταπεινώνεσαι εκεί που δεν σε παίρνει. Και δεν είπαν τα παιδιά ποτέ τίποτα, μπροστά μου τουλάχιστον. 

Μετά το πρώτο μπερντάκι, μου δίνουν σύρμα και το άλλο το εργαλείο το πώς-το-λεν που κόβεις μικρές λωρίδες σύρμα και στερεώνεις το σίδερο με τα διπλανά. Τα άγαρμπα χέρια μου ακόμα δεν μπορούσαν να χειριστούν ούτε το εργαλείο ούτε το σύρμα. Σιγά-σιγά με είπε το αφεντικό, μη βιάζεσαι. Θα το κάνεις έτσι, έτσι κι έτσι. 

Τρίτο μάθημα. Αφέσου στα χέρια του μάστορα που έφαγε τη δουλειά με το κουτάλι και σε βλέπει σαν κουνούπι. Πέφτει στο επίπεδό σου να σε μάθει την αλφαβήτα, χώρια το ότι σε πήρε στη δουλειά χωρίς να σε χρειάζεται στην ουσία, αφού έχει τους δυο γιούς. Σου λέει, αύριο μεθαύριο θα μας ξαλαφρώνει, τώρα για την ώρα μας βαραίνει παραπάνω.

Έμαθα πώς να κάνω τα δεσίματα, τσούκου-τσούκου, καλά τα πήγα θαρρώ. Ξεκούραστα. Η μια η κολώνα λέει βγήκε λίγο στραβή, ο μάστορας την έσπρωξε με το πόδι, την τράβηξε από δω, την τράβηξε από κει, τη ίσιαξε, δεν ήθελε σαούλιασμα. Τέταρτο μάθημα. Μη φοβάσαι το υλικό να το κλωτσήσεις, να το σπρώξεις, να το ζουλήξεις από δω κι απο κει να ρθει στα μέτρα σου. Εγώ όταν τα κουβαλούσαμε δεν ήξερα από που να το πιάσω το σίδερο και μου' λεγε ο μάστορας, πιάστο απ' όπου να ναι ρε! Εννοούσε πιάστο βρε χριστιανέ μου, μη το κοιτάζεις. 

Τελειώσαμε από δω λέει φεύγουμε απο δω πάμε αλλού. Ψήλωσε ο ήλιος, ζέστανε κομμάτι. Πάμε σε μια οικοδομή, πάνω στην πλάκα να σιδερώσουμε τις κολώνες. Τέσσερα πατώματα ψηλά. Είδα το ύψος και τα σκαλοπάτια, είδα και τα σίδερα κάτου. Αμάν, όλ' αυτά θα τ' ανεβάσουμε; Εκεί με κορόιδεψε πίσω απ' τα μουστάκια του ο ένας ο γιος. Αμ τι, λέει, εδώ θα τ' αφήσουμε; Έχετε γεια βρυσούλες είπα μέσα μου, στις πρώτες δυο βέργες που θ' ανεβάσω θ 'αφήσω τα κοκκαλά μου, ήμουν ήδη πτώμα.

Μετά είδα ένα όχημα με γερανό κι ιμάντα να τ' ανεβάζει... Πέμπτο μάθημα. Κλείστο το στόμα σου και μην κάνεις χαζοερωτήσεις, κάνε εκεί ότι σου πούνε. Κι άμα δεν μπορείς, πες δεν μπορώ, είμαι αγύμναστος, άμαθος, ντροπή δεν είναι. Τώρα με την κοτσάνα που πέταξα ντράπηκα περισσότερο. 

Τότε άρχισε το δράμα! Ο ήλιος να καίει και να είμαι έτοιμος να σωριαστώ. Πήγαινα τα σίδερα από δω εκεί, από ξαπλωμένα που ήταν τα ακουμπούσα όρθια να τα παίρνουν οι δυο γιοί και να τα περνάν μέσα στην κολώνα. Ούτε που διανοήθηκα ν' ανέβω στη σκάλα και να τραβάω τις χοντρόβεργες μέχρι πάνω ώστε να τις περάσω από πάνω. Θα ξεριζώνουνταν τα χέρια μου απ' τον ώμο. 

Ο ένας μου φερε καπέλο να φορέσω, σε μια δόση κάνουμε και διάλειμμα για νερό. Αν δεν έπινα κι αυτή τη γουλιά, είχα την εντύπωση ότι δεν θ' αντεχα ούτε δευτερόλεπτο ακόμα. 

Μια ανάσα και συνέχισα, πήγαινα κάτι βέργες απ' το ένα μέρος της πλάκας στην άλλη περνώντας από μια σανίδα κι απο κάτω το κενό! Πρόσεχε μου λεγε ο μάστορας, μη γκρεμοτσακιστείς κι έχουμε άλλα. Αμα δεν μπορείς πες. Όχι, πώς δεν μπορώ έλεγα εγώ που ήθελα να διασώσω το χαμένο αντριλίκι μου. Λέω από μέσα μου, Άλεξ πρόσεχε μη σκοτωθείς. Με υπερπροσπάθεια τελικά και διάφορα ψυχολογικά τεχνάσματα έφερα εις πέρας κι αυτό το επαχθές καθήκον, σαν το επαχθές χρέος που λέει κι ο Λαπαβίτσας (που μάλλον δεν δούλεψε οικοδομή ποτέ του). 

Τελειώσαμε κι από δω, είχε πάει μία η ώρα. Εγώ ήμουν ήδη ένα ράκος απ' την κούραση, ψιλοζαλισμένος, κόντεψα να ξεχάσω γάντια και σύρματα απ' τον ήλιο. Νόμιζα τελειώσαμε, μου λέει εντάξει, και καμμιά ωρίτσα στη μάντρα να κόψουμε λέει σίδερα και τέρμα. Έ, λέω νταξει, εύκολο θα είν' αυτό. 

είμαστε ή δεν είμαστε για τα σίδερα; 

Η μάντρα μές στον ήλιο και τη ζέστα, με κάτι τρομαχτικά μηχανήματα που να κόβουν και να τα κάνουν σαν σπιράλ. Εκεί νομίζω μ' αποτελείωσε. Τραβούσα δέκα-δέκα βέργες μαζί να κοπούν στο σωστό μήκος, τα χέρια μου μετά από δυο-τρία σέσσιονς πλέον δεν υπήρχαν, είχαν εξαϋλωθεί κι είχαν ενωθεί με το σύμπαν.

Μού δωσε ένα μεροκάματο, μου είπε κάτσε ξεκουράσου δυο μέρες και ξαναέλα. 

Όλο μου το κορμί είχε γίνει πέτρα. Δεν μπορούσα να κουνηθώ, δεν μπορούσα να φάω, αρρώστησα. Μου φυγε η μαγκιά εκείνη τη μέρα. Δούλεψα άλλη μια βδομάδα και σταμάτησα μετά απ' αυτό. Δεν εμπιστεύτηκα τον εαυτό μου, δεν μπόρεσα να συνηθήσω την ορολογία και την μαστόρικη μενταλιτέ. Δεν μου ταίριαζε αυτή η δουλειά τότε. Μπήκα πολύ απότομα από ανάγκη, με πολύ άγχος και καθόλου προετοιμασία. Θα μου πεις τι ήθελες, να σου στρώναν και χαλί; 

Η μέρα που θα πας για δουλειά δεν πρέπει να σε γεμίζει άγχος και σφίξιμο. Πρέπει να πηγαίνεις με αγωνία όπως όταν είναι να πας εκδρομή στο βουνό, να μάθεις κάτι καινούριο, να βελτιώσεις κάτι που δεν είναι σωστό. Να προσθέσεις τη δημιουργικότητά σου, όχι επειδή πρέπει να πλερώσεις το νοίκι. Πάλι καλά να λες που δεν ήταν κάνας μαλάκας αφεντικό να σε βρίζει (έχει κι άλλα τέτοια σε μελλοντικές ιστορίες). Η κούραση πρέπει να είναι φυσιολογική, να καταλαβαίνεις ότι έβαλες λίγο απ' τη σωματική σου δύναμη και λίγο απ' το μυαλό σου σ' αυτό που παρήγαγες, όχι να σε σκοτώνει και να σε φθείρει. Τα μηχανήματα σε βοηθάν να μη φθείρεις το κορμί σου, αλλά δεν πρέπει να τα παίρνεις σαν δεδομένα. Κι αυτά ανθρώποι τα φτιάχνουν. 

Η μισή ψευτοδουλειά που κάνεις (επειδή μαθαίνεις όχι επειδή είσαι τεμπελχανάς), μαζί με την ολόκληρη δουλειά που κάνει ο ψημένος εργάτης, τα προσθέτεις αυτά και βγάζεις ένα μέσο όρο. Βάζεις όλη τη δουλειά που κάναν όλα τα μαστόρια και οι εργάτες για να γίνει μια οικοδομή και βγάζεις όλες τις εργατοώρες που χρειάζονται. Βάζεις όλες τις δουλειές που κάνουν όλοι οι ανθρώποι σε μια κοινωνία για να βγάλουν ό,τι χρειάζεται αυτή η κοινωνία κι αυτό το λέμε "κοινωνικά αναγκαίο χρόνο εργασίας". Άμα τα αποτελέσματα αυτής της δουλειάς τα παντελονιάζουν ένας-δυο, τότε κάτι δεν πάει καλά με το σύστημα. Όταν τα αποτελέσματα αυτής της δουλειάς τα απολαμβάνουν ούλοι, τότε έχουμε σοσιαλισμό. Η δουλειά είναι η βάση κάθε κενωνίας να πούμε, κι όταν αυτοί οι δουλευτάρηδες ορίζουν και το πως θα οργανώνεται αυτή η κοινωνία, η δουλειά θα γίνει μια ευχάριστη υπόθεση για όλους. 

Το άγχος, η στεναχώρια, η κούραση για το τίποτα (ή καλύτερα για τη τσέπη του κεφαλαιούχου), όλ' αυτά θα δώσουν τη θέση τους στη δουλειά που θα καταλαβαίνεις ότι προσφέρεις στον τόπο σου και στους συνανθρώπους σου. 

Τότε η κούραση δεν σε πειράζει. Όχι πως δεν το νιωσες κι αυτό στον καπιταλισμό. Το νιώθεις γιατί σαν εργάτης είσαι φιλότιμος, βάζεις τον απαυτό σου κάτω και παράγεις. Κι ας μην καταλαβαίνεις από σοσιαλισμούς. 

Το μεροκάματο της μοναξιάς

Αγώνες, διαδηλώσεις, καμένες Αθήνες χαμός, αλλά και το μεροκάματο, μεροκάματο. Να πλερώσεις τουλάχιστον το ίντερνετ ή ιντερνέτ (που λέει κι ο μακ-γιώργος) γιατί από ρεύμα δεν μας βλέπω καλά, θ' ανέβει λέει πάλι το τιμολόγιο. Άστα να παν στο διάλο δηλαδή.
Μοιράζω διαφημιστικά. Όλες οι δουλειές έχουν μυστικά, έτσι κι αυτή. Θα μου πεις σιγά μην κάνεις και μάστερ στο μοίρασμα. Όσο να πεις, πέντε πράματα βλέπεις πιο καθαρά σε μια δουλειά όταν την κάνεις πολλές, φορές, αυξάνεις την παραγωγικότητα σταχανοβίτικα, αλλά βραβείο Λένιν μην περιμένεις.

δουλειά με μέλλον και προοπτικές...

Πρώτον το ξεποδάριασμα. Όταν έχεις να καλύψεις μια μεγάλη περιοχή, πρέπει να κάνεις οικονομία στις δυνάμεις, να μη σφίγγεις πολύ τα ποδάρια, να μην περπατάς νευρικά, να περπατάς χαλαρά. Όχι χαλλλαρά με τρία λάμδα που λέμε εδώ στη Σαλονίκη, δηλαδή τα ζώα μου αργά, my animals slow, γρήγορα μεν, όχι βιαστικά. Να συντονίσεις τους μύες των ποδιώνε κατα τρόπον ώστε να μη σε πονέσουν τα γόνατα γιατί μπορεί να έχει ανηφόρες, που είναι δύσκολες, και κατηφόρες που σε κάποιες περιπτώσεις είναι δέκα φορές πιο δύσκολες.
Στο μοίρασμα πόρτα-πόρτα, η τεχνική είναι παίρνεις το ασανσέρ, πας στον τελευταίο όροφο και κατεβαίνεις προς τα κάτω. Ξεκούραστα θα μου πεις απ' το ανεβαίνεις. Μαύρο φίδι που σας έφαγε, η κόντρα που βάζεις στη γάμπα, τον γαστροκνήμιο στα επιστημονικά, για να κατέβεις τις σκάλες επιβαρύνει πολύ τα γόνατα και μετά από καναδυό ώρες κατέβασμα σκαλών γίνεσαι ράκος. Βάλε με νού σου: Στις 25 πολυκατοικίες που θα ανέβεις σε μια γύρα, με μέσο όρο 6 ορόφους και μέσο όρο σκαλοπατιών 12 από όροφο σε όροφο είναι 1800 σκαλοπάτια, ή σα να κατεβαίνεις ένα λόφο 675 μέτρων.
Τα κουδούνια δεν τα πατάς όλα. Εκεί που δεν δέχονται διαφημιστικά, μπορεί να έχει κουτί απ' έξω να τα βάλεις, οπότε βάζεις σε περίοπτη θέση 2-3 και καθαρίζεις. Σε άλλες πολυκατοικίες οι επιτροπές διαχείρισης απειλούν και με μηνύσεις, οπότε την κάνεις με ελαφρά. Αλλο που δε θες φυσικά. Στις εισόδους που δεν έχει απαγορευτικό, άρα δια της αποκλείσεως συμπεραίνουμε ότι επιτρέπεται η είσοδος εις τους διανομείς φυλλαδίων, πάντα σπρώχνουμε την πόρτα, μπορεί ν' ανοίγει μονίμως ή μπορεί να μην έχει κλείσει καλά. Η μπορεί να πετύχεις κάποιον να μπαίνει ή να βγαίνει εκείνη την ώρα, οπότε τσουπ! μπουκάρεις και κάνεις το θεάρεστο έργο σου. Πάση θυσία αποφεύγεις το ενοχλητικό χτύπημα του κουδουνιού, που κι εμένα μου τη δίνει όταν το βαράνε.
Όταν είναι κάποια μεγάλη πολυκατοικία που συμπεραίνεις ότι έχει φοιτητόκοσμο, ήτοι αχαΐρευτα αξούριστα ρεμάλια που ούτε νερό ξέρουν να βράζουν, μπουκάρεις. Αυτό πάντα εις την περίπτωσην που μοιράζεις υλικό έτοιμου φαγητού, σουβλάκια, γύρους, πίτσες και τα τοιαύτα. Μιλάμε για βρωμόφαγα πρώτης τάξεως, αλλά ο πειναλέος φοιτητής τα βλέπει σαν ξερολούκουμα. Αν έχει να φάει κάναδυο χρόνια σπανακόριζο και κολοκυθοανθούς απ' τη μαμά, το πιο κυριλέ φαΐ του θα είναι γκούντις. Κι επειδή σίγουρα θα βλέπει και τσάμπιονς λιγκ, θα ξεκωλιαστεί στο ετοιματζίδικο με καναδυο κοκακόλες για χώνεψη, αν δεν έχει ήδη αγοράσει την μάπα-κόλα απ' το καρφούρ που κάνει ένα ευρώ το λίτρο. Η ανάρτηση δεν περιέχει τοποθέτηση προϊόντος, σας το λέω να το ξέρετε δηλαδής.
Στις πολυκατοικίες που δεν απαγορεύονται τα διαφημιστικά, γίνεται της πουτάνας απο διαφημιστικά. Σε κάθε πόρτα μέχρι τις 12 μαζεύεται ένα βουνό από φυλλάδια που προπαγανδίζουν την διατροφική καταστροφή του φοιτηταριάτου και όχι μόνο.
Οι παλιές πολυκατοικίες στο κέντρο της πόλης είναι εφιάλτης. Ξεχαρβαλωμένα ντουβάρια που ζέχνουν από βρώμα και μούχλα. Ασανσέρ ετοιμόρροπα που τρέμεις μην κοπούν οι ντίζες και ζήσεις για λίγο σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας, μέχρι να γκρεμοτσακιστείς στο ύψιστο καθήκον της δουλειάς. Ανήλιαγα φρεάτια που σκεπάζονται απ' τη βρώμα δεκαετιών. Πόρτες ασφυκτικά η μια δίπλα στην άλλη, να βγουν δυο γκαρσονιέρες, να βγάλει πιο πολλά φράγκα το κιρίζι ο ιδιοκτήτης. Ώρες-ώρες πολύ το χαίρομαι που πρέπει να πλερώνει διπλά και τρίδιπλα χαράτσια ο βρωμομικροαστός.
Ζούγκλα από κεραίες στους φωταγωγούς των τελευταίων ορόφων, τσιμεντένια σινικά τείχη πιο κάτω. Που και που και κάνα δύσμοιρο περιστέρι στο περβάζι. Πόρτες χωρίς πατάκια που σημαίνει είτε ανοίκιαστο, είτε κάθεται κάνα ρεμάλι φοιτητής που η καλύτερη κρυψώνα στο σπίτι του είναι κάτω απ' το σαπούνι. Εκεί δεν αφήνεις συνήθως φυλλάδιο, συμπεραίνεις από λογαριασμούς για φυσικό αέριο. Αμα μαζευτούν πολλοί, την έχει κάνει ο ενοικιαστής με ελαφρά.
Κάτι εξηντάρηδες βρωμόγεροι, διαχειριστές συνήθως καραδοκούν για να μαζέψουν το βουνό απ' τα διαφημιστικά, να πουν τη βαθυστόχαστη μικροαστική μαλακία τους και μετά να παν στο καφενείο να σκοτώσουν την ώρα τους με μικροπολιτική του κώλου. Τους σιχαίνομαι αυτούς, είναι ζώα. Αν κανένας πει τίποτα, τον μπινελικώνω χωρίς ανάσα παρά τις περι του αντιθέτου οδηγίες του αφεντικού. Εκτός αν βαριέμαι.

άντε μοίρασε φυλλάδια σ' αυτή τη χαβούζα

Κάτω οι δρόμοι στα ανήλιαγα στενά είναι μέσα στη μπίχλα, στη βρώμα, στα σκατά απ' τ' αδέσποτα σκυλιά. Γλάστρες παρατημένες με ξεραμένα φυτά, δεντρύλλια που φυτοζωούν μια και δεν τα προσέχει κανένας, κι απεγνωσμένα προσπαθούν να ομορφύνουν με κάνα πράσινο φυλλαράκι αυτόν τον υπόνομο που το λέμε "κέντρο".
Αμα βλέπεις συνέχεια γύρω σου ξεχαρβαλωμένο μπετόν τεσσαρακονταετίας και ανυπολόγιστη βρώμα, τέτοιος γίνεσαι κι εσύ στο τέλος. Ένοικοι του κέντρου, πέρα απ' τους φοιτητάς, είναι κάτι παράξενοι γέροι, βρωμιάρηδες, αρρωστιάρηδες, αναμαλιασμένοι. Χλωμές κωλόγριες εξηντάρες και εβδομηντάρες, με αρρωστιάρικα πρόσωπα, που καπνίζουν αηδιαστικά σαν κατάμαυρα φουγάρα, όπως θα χουν γίνει τα πλεμόνια τους, και η φωνή τους γίνεται σαν ούρουκ-χάι, άσε δε το βρωμόστομά τους. Χαζοί, παλαβιάρηδες, απομονωμένοι, ανισόρροποι, θύματα της αποξενωτικής χαβούζας του αστικού κέντρου, ζουν μέσα στη γλίτσα του καπιταλισμού. Και μετά μου λες είμαστε εριστικοί ημείς οι κομμουνισταί!
Στο τέλος της διαδρομής, όταν έχω ξεπατωθεί απ' την κούραση και την αηδία, τα τελευταία πενήντα τα πετάω στον κάδο της ανακύκλωσης (σώσαμε το περιβάλλον, ζήτω και καήκαμε δηλαδή!). Όλοι  όσοι μοίρασαν φυλλάδια σε κάποια φάση έχουν πετάξει σε κάθε γύρα το 1/5 τουλάχιστον. Δεν πειράζει, ούτως ή άλλως χαμένη δουλειά είναι, χαμένο χαρτί, χαμένα μελάνια, χαμένα γραφιστικά ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ.
Γυρνάω, παίρνω το μεροκάματο και τρέχω να ξεβρωμίσω απ' τηντην εμετική τσίκνα του γυράδικου  που έχει ποτίσει τα ντουβάρια, τα πλακάκια και τα θολά τζάμια και σου μένει στη μύτη. Πάω στη δική μου τρύπα, που δεν υστερεί και πολύ απ' τα κλουβιά που μόλις μοίρασα τα βρωμόχαρτα του διατροφικού ναυάγιου, τουλάχιστον έχει μια συκιά πίσω στο πάρκιν και λες, βλέπω και λίγη φύση! Σκατά στα μούτρα μου βλέπω.
Ξεπλένω από πάνω μου την αστική μπίχλα και σκέφτομαι. Η μόνη λύση είναι ξαναχτίσιμο απ' την αρχή. Σοσιαλισμός. Μετά από μερικά χρόνια πλήρες σχέδιο αναδόμησης των αστικών κέντρων με κεντρικό σχεδιασμό. Μετακίνηση των κατοίκων σε περιοχές στην ύπαιθρο όπου θα έχει εργοστάσια να δουλέψουν. Όμορφα κι ανθρώπινα ιδρύματα στην εξοχή για ηλικιωμένους κι ανήμπορους. Θα μου πεις κακή λέξη το "ίδρυμα". Όχι, είναι καλύτερη η "ελευθερία" που απολαμβάνει ο αποτρελλαμένος γέρος στην τσιμεντότρυπά του! Γκιβ μη ε μπρέηκ, δώσμου ένα φρένο.
Ξύλωμα απ' τον πάτο όλων αυτών των πολεοδομικών τεράτων. Συνεργεία να αφαιρούν τα σίδερα, τα τζάμια, τα ξύλα, ό,τι τέλωσπάντων μπορεί να ανακυκλωθεί. Μετά πογκρόμ γκρεμίσματος των πάντων και ξεθεμελίωμα, να φανούν τ' αρχαία και το χώμα. Στο κέντρο ένα κτίριο ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο και γύρω-γύρω κήποι. Όλ' αυτά φυσικά μέσα από ένα όμορφο και λειτουργικό πολεοδομικό σχέδιο κι όχι αυτή η χαβούζα.
Ελεύθερος χρόνος μετά τη δουλειά για μαγείρεμα. Σίτιση στους τόπους δουλειάς με την επίβλεψη διαιτολόγου, με υλικά υγιεινά και επαγγελματίες μάγειρες εργασίας που να ετοιμάζουν τα γεύματα, με όλες τις συνθήκες υγιεινής.
Εστιατόρια με κουζίνες από χώρες του κόσμου, με φτηνό φαγητό για να δοκιμάζει ο κόσμος κι άλλες γεύσεις πέρα απ' αυτές που μαθαίνουμε στη χώρα μας. Κι όχι άλλα βρωμογυράδικα, βρωμοκοτοπουλάδικα και βρωμοπιτσαρίες που καλύτερα να πουλούσαν ξεραμένο εμετό παρά αυτά τα σκουπίδια, έτσι για να βγάλουν φράγκα (που ούτε κι αυτά βγάζουν εδώ που φτάσαμε).
Θα γυρίσει κάνας μαλάκας και θα με πει, "όνειρα κάνεις; dream on".
Όχι δεν κάνω όνειρα, όλ' αυτά είναι απολύτως πραγματοποιήσιμα τσουτσέκι της καθημερινότητας. Εγώ μπορεί να μην τα ζήσω αλλά βάζω τις βάσεις, μαζί με πολλούς άλλους που βαρέθηκαν την εκμετάλλευση, την κλεψιά, την κατάπτωση, τη βρώμα, τη χαβούζα και την παρακμή.
Πολλά ζητάμε γαμώτ;

Αυτή την αφίσα φαίνεται τη φτιάξαν οι συναγωνιστές του ΠΑΜΕ στο πόδι, μπροστά στον αναβρασμό και την οργή. Δυο τρεις σταράτες κουβέντες και μια απλή γραφιστική σύνθεση, έτσι όπως γρήγορα-γρήγορα βγήκε απ' το μυαλό του δημιουργού, χωρίς πολλή περίσκεψη και πολύ ψάξιμο στο μήνυμα που θέλει να περάσει. 

Θαρρώ αυτή η αφίσα που βγάλαμε, είναι διαφορετική από πολλές άλλες που βγάζαμε παλιότερα, έχει λίγο στιλ παλιό, μου φέρνει στο μυαλό ξεθωριασμένη απ' τον ήλιο αφίσα της δεκαετίας του 80, ή πιο καλύτερα σαν παλιό κιτρινισμένο εξώφυλλο του ριζοσπάστη, που κι αν πέρασαν πολλά χρόνια είναι σαν την πατημασιά πάνω στο τσιμέντο. 

Τα γράμματα, την γραμματοσειρά που λεν οι κομπιουτεράδες, πρώτη μου φορά τη βλέπω, στητή κι αποφασιστικιά μα και ταπεινή συνάμα, με λίγο χρώμα από παλιούς αγώνες κι αυτή. Μπροστά στο πορτοκαλί κομμάτι οι πρωτοπόροι, πίσω στο πιο κίτρινο ο λαός που ξεκόλλησε το μυαλό και κατέβηκε, αριστερά το κοφτερό πορτοκαλοκόκκινο πλαίσιο, σα να απειλεί να εμβολίσει την εικόνα και να κόψει τον κόσμο στα δυο, από δω εμείς ο λαός κι απο κει εσείς οι εκμεταλλευτές. 

Σ' εκείνες τις στιγμές που ξεπερνάς τον εαυτό σου, που λες "ό,τι είναι να γίνει θα γίνει", που δεν υπολογίζεις συνέπειες, που η ιστορία έχει κατεβάσει τρίτη και κάνει προσπέραση στις ψύχραιμες αναλύσεις και την εχτίμηση της στιγμής, εκεί συμπυκνώνεται στο δημιουργικό μυαλό όλη η ιστορία του κινήματος, όλη η ένταση μέσα σε δυο τρεις σταράτες κουβέντες, μέσα σε σχήματα κοφτερά και χρώματα που φέρνουν την γλυκιά νοσταλγία αγώνων απ' τα παλιά, αγώνες που ξανάρθαν. 

Θα μου πεις, πολύ το ψειρίζεις. Σιγά, μια αφίσα είναι που την έκανε έτσι στο πόδι ο συναγωνιστής. Εμένα πάντως μια φορά μ' άρεσε. Και μ' εμπνέει. 

No1 Sifonios - Iron Man (Black Sabbath)

όλοι οι άλλοι μοιάζουν να ναι αλοιφές για κάλους 

Το να λες ότι το μονοπώλιο, ο αρχικαπιτάλας του κερατά είναι ο εγγυητής της ειρήνης είναι σα να λες ότι θα βάλεις τον Χάνιμπαλ Λέκτερ επικεφαλής στον αγώνα κατά της ανθρωποφαγίας.

Αυτή την απροσμέτρητης βλακείας παπάντζα προσπαθεί να περάσει ως μήνυμα η ελεεινότερη δι-λογία ταινίων Iron Man, των περίφημων Marvel Comics, κόμιξ που αποτέλεσαν το καλύτερο όργανο ιδεολογικής χειραγώγησης των νέων μαζών των ΗΠΑ. Οι διάφοροι ήρωες ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ με τις υπεράνθρωπες δυνάμεις κλπ, πέρα απ' το ότι προπαγάνδιζαν την στρεβλή αντίληψη του ντεμέκ “Νιτσεϊκού” υπερανθρώπου κατά το ναζιστικό πρότυπο, πέρα απ' το ότι δηλητηριάζουν τα μυαλά των πιτσιρικάδων με εμετικά μηνύματα καθαρής αστικής ιδεολογίας, στην ουσία θέλουν να πουν ότι για να είσαι αρεστός και ηθικός άνθρωπος, με αρετές κι αξίες, πρέπει να είσαι άνθρωπος με υπερφυσικές ιδιότητες, αλλιώς είσαι ένα τίποτα.

Η ιδέα του υπερανθρώπου, του ανθρώπου δηλαδή που έχει δυνάμεις που υπερβαίνουν τους νόμους της φύσης είναι ένα καθαρά ψυχολογικό αντίδοτο στη μηδαμινότητα που αισθάνεται ο απλός άνθρωπος, ο ανήκων εις τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα και ο οποίος καταφεύγει στη φαντασία και στην κολακεία του υποσυνειδήτου του ταυτιζόμενος με κάποιον από δαύτους τους “ήρωες”, ταυτιζόμενος δηλαδή με κάποιο πουκάμισο αδειανό, με ένα παλτό όπως λέμε στην γηπεδικήν διάλεκτο.

Ο "σιδερένιος" άνθρωπος της πλάκας

Οι ταινίες Iron Man είναι μνημεία αίσχους και αξιακής κατάπτωσης, καθαρό δείγμα του αστικού εποικοδομήματος της αμερικάνικης κοινωνίας που έχει γεμίσει ηλιθίους, που τρέφονται μόνο με χάμπουργκερ με σάπια μπιφτέκια, κουτόχορτο για βιταμίνες και κόκα-κόλα, ζουν στα πολεοδομικά τέρατα του καπιταλισμού και χάνονται μέσα στην άμορφη μάζα και την ανωνυμία. Ο πρωταγωνιστής, ένας αχρείος βιομήχανος οπλικών συστημάτων, που κοροϊδεύει κατάμουτρα τους (αστικούς) θεσμούς και το (αστικό) κράτος και ανάγει σε ύψιστο δικαίωμα αυτό της “ιδιοκτησίας”, είναι ένα βρωμερό υποκείμενο της κατωτάτης υποστάθμης που θα του άξιζε ένα χέρι βρωμόξυλο απ' τους χαλυβουργούς και σαρανταοχτώ χρόνια καταναγκαστικά έργα στο Νευροκόπι (-15 έπιασε τέτοιες μέρες). Θα μου πεις, τι κάθεσαι και νευριάζεις με ψεύτικες περσόνες. Νευριάζω γιατί τα ηλίθια πιτσιρίκια που δεν ξέρουν που παν τα τέσσερα θα τον “ηρωοποιήσουν” ενώ ένας άλλος Iron Man, ο Γιώργος ο Σιφωνιός και οι σύντροφοί του οι εργάτες κοντεύουν εκατό μέρες απεργίας, το πολύ-πολύ να τον διαβάσεις στον ρίζο, στο Πριν και σε άλλα αριστερά έντυπα και ιστοσελίδες.

Η βρωμοχολυγουντιανές ταινίες, ταυτίζουν ύπουλα την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων με το επιχειρηματικό δαιμόνιο, ότι το κάθαρμα ο πώς-τον-λεν στην ταινία άιρον μαν, είναι και μεγάλος εφευρέτης που έφτιαξε το τσίγκινο κουστούμ' (ξεπουληθήκατε στο γιουσουρούμ), και επικεφαλής βιομηχανικού κολοσσού, που δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν, δεν παίρνει κρατικές προμήθειες γιατί δεν τους έχει ανάγκη και υπερασπίζεται με βδελυγμία την private property, την ιδιοχτησία του να πούμε απ' τα αδηφάγα χέρια του... αμερικάνικου κράτους που θέλει να τους κατάσχει για να κάνει πολέμους! Δηλαδή ήμαρτον, τέτοιος παραλογισμός δεν έχει ξαναγίνει. Και δώστου Green Lantern, υπερήρωα με την πράσινη δύναμη και τα πράσινα άλογα, δώστου Captain America, τον αγνό πατριώτη που αντιπαλεύει το ναζισμό τρομάρα να του ρθει (έτσι είναι αμα δεν έχεις ένα Κολοκοτρώνη να σε εμπνέει, τα παλτά τους μετατρέπεις σε ήρωες) και δεν συμμαζεύεται.

ο πραγματικός ήρωας της ζωής

Έχουμε ξεφτιλίσει τις έννοιες εδωπέρα, κάναμε “ήρωα” την ανύπαρκτη λουλού, το ηλίθιο αυτό κατασκεύασμα από ραπιντογράφο και μελάνι και δεν λέμε ήρωα τον χαλυβουργό που πραγματικά έχει να κάνει με σίδερα “να περνάει από δίπλα σου το σίδερο στους 1700 βαθμούς, τα πλεμόνια μας έχουν καεί” (από συνέντευξη του Σιφωνιού στο Πριν) και που θέλει ο καπιτάλας Μάνεσης, “αυτός που δίνει δουλειά στον κόσμο” (ο αρχιεκμετάλλας, αν μπορεί ας κάτσει αυτός δίπλα στα σίδερα των 1700 βαθμών για να μην έχει και μισθολογικό κόστος!) να κόψει μισθά, να εφαρμόσει ατομικές συμβάσεις.

Ακόμα δεν έχει ξυπνήσει καλά ο κόσμος, ακόμα είναι ζαλισμένος απ' τις απανωτές φάπες που τρώει απ' τις συγκυβερνήσεις του αίσχους, έχει ψιλοκάτσει το πράμα εδώ στην Ελλάδα, αλλά με τις πείνες που ήρθαν και θα αρχίσει να παίζει κοντραμπάσο το στομάχι, της πείνας οι σκλάβοι που γράφει και στο σημερινό του άρθρο ο Μπογιό, θα πάρουν σβάρνα όλα τα βρωμόσκυλα της αστικής τάξης, θα ξεκινήσουν πρώτα απ' τα “φιλανθρωπικά” γκαλά και μετά στον ΣΕΒ και θα υποστούν φριχτά βασανιστήρια. Ένα προτεινόμενο βασανιστήριο που έχω υπόψη μου είναι να τους βάλω δίπλα σε ενισχυτές μεγαθήρια ν' ακούν στη διαπασών τη μεγαλύτερη μέταλ τραγουδάρα που βγήκε ποτέ, το “Iron Man” των Black Sabbath και θα τους υποχρεώσω να βλέπουν φωτογραφία του Σιφωνιού με τους μεταλλεργάτες, θα τους βάλω βελόνες να συγκρατούν τα βλέφαρα όπως με κάναν εμένα στο κουρδιστό πορτοκάλι, και θα δουν μετά τι εστί βερίκοκκο.

Κατά μια άλλη έννοια, ως iron man υπονοείται το ρομπότ, ο μηχανικός εργάτης και ιστορικός αντικαταστάτης του προλεταριάτου, το κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν δημιούργημα του ανθρώπου που θέλησε ν' απαλλαγεί απ' τα δεσμά της βαριάς και κουραστικής εργασίας κι έκανε το υπέρτατο εργαλείο, όχι απλά σαν προέκταση της ανθρώπινης κινησιολογίας αλλά πλήρης αντικαταστάτης αυτής. Πολλοί συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας επεσήμαναν αυτή την προοπτική και τον νέο κύκλο εκμεταλλευτικών κοινωνικοπολιτικών συστημάτων που θα εισάγει η χρήση των υπερεξελιγμένων μέσων παραγωγής με τη γενική ονομασία “ρομπότ” που στην αρχή δεν θα' χουν κανένα δικαίωμα και λειτουργούν ως δούλοι μέχρι που να συνειδητοποιήσουν κι αυτά τον ιστορικό τους ρόλο και πάρουν την εξουσία απ' τους βιολογικούς προγόνους του. Ποιος ξέρει, στο μακρινό κομμουνιστικό μέλλον ο συνδυασμός μηχανικής και βιοτεχνολογίας να τείνουν να εξαλείψουν τα όρια ανάμεσα στη διαλεκτική σχέση “άνθρωπος-ρομπότ”... Ψιλά γράμματα για την ώρα.

Το “Iron Man” είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο κιθαριστικό ρίφ έβερ, το πρώτο που μαθαίνει κανείς όταν πρωτοπιάνει στα χέρια του κιθάρα, αυτό και το “smoke on the water” των deep purple. Το τραγούδι πρωτοβγήκε το 1970 στο δεύτερο δίσκο των Sabbath, το “paranoid” και αιχμαλωτίζει με τη μία τον ακροατή με την εισαγωγή του και το ανεπανάληπτο μέταλ αλλά και ροκενρολάδικο ταυτόχρονα ριφ, αποτέλεσμα των blues-rock καταλοίπων στην ροκ των σίξτις και της κληρονομιάς του Hendrix που δίδαξε πώς να παίζεται η κιθάρα στο ροκ.

Ο Iommi που προσφάτως διαγνώστηκε με καρκίνο ο φουκαράς, κι αυτός στα μικράτα του δούλευε σε εργοστάσιο μετάλου στο Μπέρμιγχαμ, κι από εργατικό ατύχημα έκοψε τις κορυφές των μεσαίων δαχτύλων του στο δεξί χέρι. Κι επειδή τον ζόριζε πολύ να παίζει κιθάρα έτσι, μια κι ήταν αριστερόχειρας, έβαλε δαχτυλήθρες και κούρδιζε πιο χαμηλά την κιθάρα για να μην είναι πολύ τεντωμένες οι χορδές και τον ζορίζουν. Έτσι γεννήθηκε ο μέταλ ήχος και τα μέταλ ριφ των Sabbath, που επέδρασαν σ'αυτό το παρακλάδι της ροκ που έγινε ολόκληρη οικογένεια μουσικών ειδών όσο κανένας άλλος. Στους Sabbath oφείλεται η ύπαρξη του doom metal, death metal, thrash metal, black metal, stoner rock, στους Sabbath οφείλεται η τεχνοτροπία γενικά του μέταλ, η σκοτεινή αισθητική, η θρησκευτική και παραθρησκευτική ατμόσφαιρα κλπ.

Η περίοδος με τον Ozzy στα φωνητικά έχει εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά απ' ότι τα μετέπειτα χρόνια που εξελίχτηκε και η μουσική στο μέταλ γενικά. Περισσότερο rock feeiling, περισσότερη τρέλλα με τον Ozzy, περισσότερη άμεση “to the face” μουσική. Το “iron man” είναι το κορυφαίο αυτής της περιόδου και ίσως το καλύτερο όλων των εποχών. Άλλοι βάζουν το “war pigs” σ' αυτή τη θέση, ενώ μέσα στη μεγάλη δεκάδα θα μπορούσαν να φλομώσουν στη σκόνη χιλιάδες άλλα τα “paranoid”, “N.I.B”, “sabbath bloody sabbath”, “symptom of the universe”, “into the void”, “lord of this world” και φυσικά το υπέρτατο και ομώνυμο “black sabbath” που ενέπνευσε χιλιάδες μουσικούς της γενιάς μας.

Νούμερο ένα λοιπόν, όλων των εποχών, ο “σιδερένιος άνθρωπος”. Ατσαλωθείτε, σιδερωθείτε, επιμεταλλωθείτε, γανωθείτε και ό,τι τελωσπάντων νομίζετε μπορεί να σας βοηθήσει στα χρόνια που έρχονται, εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.

Κι έτσι τελείωσε το τοπ μέταλ τεν, θα επιστρέψουμε με νέα πλούσια θεματολογία συντόμως στο γνωστό ύφος και τεχνοτροπία. Μείνετε συντονισμένοι, σε λίγες μέρες έρχεται σπέσιαλ αφιέρωμα-φιλοσοφικός αναστοχασμός πάνω στο star trek.

Σαν βλέπω τα μάτια σου με καιν

την ψυχή μας έβγαλες με τούτο το τοπτέν