Αυτή την αφίσα φαίνεται τη φτιάξαν οι συναγωνιστές του ΠΑΜΕ στο πόδι, μπροστά στον αναβρασμό και την οργή. Δυο τρεις σταράτες κουβέντες και μια απλή γραφιστική σύνθεση, έτσι όπως γρήγορα-γρήγορα βγήκε απ' το μυαλό του δημιουργού, χωρίς πολλή περίσκεψη και πολύ ψάξιμο στο μήνυμα που θέλει να περάσει. 

Θαρρώ αυτή η αφίσα που βγάλαμε, είναι διαφορετική από πολλές άλλες που βγάζαμε παλιότερα, έχει λίγο στιλ παλιό, μου φέρνει στο μυαλό ξεθωριασμένη απ' τον ήλιο αφίσα της δεκαετίας του 80, ή πιο καλύτερα σαν παλιό κιτρινισμένο εξώφυλλο του ριζοσπάστη, που κι αν πέρασαν πολλά χρόνια είναι σαν την πατημασιά πάνω στο τσιμέντο. 

Τα γράμματα, την γραμματοσειρά που λεν οι κομπιουτεράδες, πρώτη μου φορά τη βλέπω, στητή κι αποφασιστικιά μα και ταπεινή συνάμα, με λίγο χρώμα από παλιούς αγώνες κι αυτή. Μπροστά στο πορτοκαλί κομμάτι οι πρωτοπόροι, πίσω στο πιο κίτρινο ο λαός που ξεκόλλησε το μυαλό και κατέβηκε, αριστερά το κοφτερό πορτοκαλοκόκκινο πλαίσιο, σα να απειλεί να εμβολίσει την εικόνα και να κόψει τον κόσμο στα δυο, από δω εμείς ο λαός κι απο κει εσείς οι εκμεταλλευτές. 

Σ' εκείνες τις στιγμές που ξεπερνάς τον εαυτό σου, που λες "ό,τι είναι να γίνει θα γίνει", που δεν υπολογίζεις συνέπειες, που η ιστορία έχει κατεβάσει τρίτη και κάνει προσπέραση στις ψύχραιμες αναλύσεις και την εχτίμηση της στιγμής, εκεί συμπυκνώνεται στο δημιουργικό μυαλό όλη η ιστορία του κινήματος, όλη η ένταση μέσα σε δυο τρεις σταράτες κουβέντες, μέσα σε σχήματα κοφτερά και χρώματα που φέρνουν την γλυκιά νοσταλγία αγώνων απ' τα παλιά, αγώνες που ξανάρθαν. 

Θα μου πεις, πολύ το ψειρίζεις. Σιγά, μια αφίσα είναι που την έκανε έτσι στο πόδι ο συναγωνιστής. Εμένα πάντως μια φορά μ' άρεσε. Και μ' εμπνέει.