No3 Μάστορα με τις μαριονέτες (εργοδοτικός συνδικαλισμός) Metallica

Το ευγενές άθλημα του τέννις το ανακάλυψαν οι Γάλλοι ευγενείς το 16ο αιώνα και το πήραν οι Άγγλοι ευγενείς και το εξέλιξαν το 19ο. Θεία χάρις, πόσο μοναδικά εκπληκτικό είν' αυτό το άθλημα, έτσι είναι, δεν είναι έτσι; (It is, isn't it?). Ο αθλητισμός είναι ταξικότατος κι αυτό μπορείτε να το καταλάβετε ως εξής: ποια αθλήματα μπορείς να εξασκήσεις με ελάχιστα μέσα; Πρώτο στην κατηγορία είναι ασφαλώς το ποδόσφαιρο, η μπάλα (με τρία λάμδα εδώ στη Σαλονίκη) για το οποίο θες μια αλάνα (δυσεύρετη πια στις μέρες μας, ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις) μια πέτρα από δώ, μια πέτρα από κει για τέρμα και μια μπάλα.
Βεβαίως τη σήμερον έχει χαθεί το αλανιάρικο του πράματος κι έχουμε τα περίφημα 5 επί 5 με το ψεύτικο γαρμπίλι, τα συρματοπλέγματα γύρω γύρω μη τυχόν και κυνηγάς τη μπάλα, με πραγματικά τέρματα και δοκάρια κι άλλα τέτοια.
Άμα δεν έπαιξες μπάλα στην αλάνα με τα χώματα και τις λάσπες, άμα δεν κυνήγησες μπάλα που από σέντρα πήγε στο γάμο του καραγκιόζη, άμα δεν έφαγες κρύο στη μάπα για να πα να παίξεις με το αντίπαλο σχολείο στο άτυπο πρωτάθλημα σχολείων χωρίς διοργανώτρια αρχή, διαιτησία, παρατηρητές πάρα μόνο τους “άγραφους νόμους” του ποδοσφαίρου, και την ενδοσχολική βία που ακολουθούσε (διαφωνίες για το τύπου γουώτερ πόλο αποτέλεσμα π.χ 8-5, 10-9, 3-22), μπάλα αλάνας δεν έπαιξες.
Το μπάσκετ πριν το 87 ήταν άγνωστο, αλλά και μετά που έγινε γνωστό χρειαζόταν ιδιαίτερη εγκατάσταση μπασκετών. Αλλά και που τις βάλαν μετά στα σχολεία, εμείς οι κοντοπίθαροι που σπέρναμε τον τρόμο στις αλάνες, με το τρεχαλατζίδικο στιλ, τα γερά πατήματα, την ευελιξία στην τακτική και στρατηγική, το κοντρόλ του θανάτου, κάμναμε ντρίπλα και μέσα σε τελεφωνικό θάλαμο (άλλο ένα επίτευγμα του καπιταλισμού που εξαφανίστηκε), όλους εμάς λοιπόν μας έφαγε η μαρμάγκα μετά την ιμπεριαλιστική επέμβαση του μπάσκετ και της σπυριάρας μπαλας. Οι ψηλοί και οι όμορφοι διεκρίνοντο ενώ εμείς μαζεύαμε ταπεινωτικές τάπες κάθε φορά που διανοούμασταν να σουτάρουμε.
Η μπαλίτσα η καημένη έπεσε τότε στην αφάνεια, το ίδιο κι εμείς που αναπτύξαμε ταξικό μίσος για τους προικισμένους βιολογικά, που τους βάζαν και πρώτη γραμμή στην παρέλαση, ενώ εμείς οι κοντοί σαν σαμιαμίδια τρέχαμε να προλάβουμε τις περήφανες δρασκελιές των αψηλών ομορφονιών. Και μετά σου λέει εκπαιδευτικό σύστημα, που αναδείχνει τις αρετές και τις ικανότητες των μαθητών. Βρε ουστ!
Ένας φίλος τότε, μέσα στον αθλητικό οργασμό του πασοκικού 80 είπε θα πάει να μάθει τένις, να γίνει τενίστας. Κι αυτό μια μικροαστική αυταπάτη ήταν καθώς οι ομορφονιοί τενίστες της εποχής, ο Μπγιορν Μποργκ, ο Ιβάν Λέντλ, ο Ματς Βιλάντερ, ο Τζων ΜακΕνρο ήταν ομορφάντρες (βραστό κρεμμύδι αμά υπάρχει πρόσωπο, ωμό αμα δεν υπάρχει) και θέλαν ορισμένοι να τους μοιάσουν ώστε στην τελική να “υπάρξει” πρόσωπο. Πήγα κι εγώ σε μια ομάδα μπάσκετ γιατί νόμιζα ότι το μπάσκετ θα με “ψήλωνε” περισσότερο, η ίδια βλακωδέστατη φαντασιοπληξία που είχα και για τα παπούτσα μάρκας “πούμα” που νόμιζα ότι θα με κάναν να τρέχω γρήγορα σαν αίλουρος!
Μη με παρεξηγάτε, τέτοια βλακεία μας έδερνε τότε τα χωριατόπαιδα που μεγαλώναμε στα μικρά αστικά κέντρα της μακεδονικής επαρχίας. Καλά καλά δεν μπορούσαμε να συννενοηθούμε καθώς τα ελληνικά μας λόγω της εντονότατης προφοράς ήταν δυσνόητα. Σκεφτείτε το πολιτισμικό σοκ που έπαθα όταν άκουσα πρώτη φορά νοτιοελλαδίτη να μιλάει! Φρίκη!
Τέλωσπάντων εγώ στο μπάσκετ απέκτησα ψυχολογικά προβλήματα γιατί δεν το είχα που λέμε, ποτέ δεν με βάζαν να παίξω, κι ο φίλος μου που πήγε να μάθει τέννις πήρε τον μπούλο, βαρέθηκε, ξαναγυρίσαμε και οι δυο αταλάντευτα και χωρίς οπορτουνιστικές παρεκκλίσεις στην πατροπαράδοτη μπαλίτσα, να πα να γαμηθούν οι ντεμέκ παλληκαράδες, να βάλουν στον πάτο τους τα ευγενή αθλήματά τους. Εμένα μου ξέμεινε το φανελάκι της ομάδας που πήγαινα και μια σπυριάρα μπάλα που την ξαπόστειλα, του φίλου μου του ξέμεινε η ρακέτα που αγόρασε τότε με το χαρτζιλίκι του, μια κορεάτικη ρακέτα της κακιάς ώρας που μου τη χάρισε να μη του πιάνει χώρο και κάνα δυο μπαλάκια που τα είχα για να παίζω μίνι μπάσκετ στο σπίτι μου με καλάθι το δαχτυλίδι απ' τον καλόγερο, όχι τον θεομπαίχτη Εφραίμ που'ναι φυλακή, το καλόγερο που κρεμάμε τα παλτά.
Μετά από κάναδυο τρία χρονάκια που ανακαλύψαμε το μέταλ και οι αντιγραφές κασετών δίναν και παίρναν, άκουσα ξαφνικά για πρώτη φορά τους Metallica. Παναγία μου, τι πράμα ήταν αυτό; Είχα πάθει ντουβρουτζά και ίλλιγο στην πτέρνα, αμάν τι κιθάρες γρατζουνάνε ετούτοι δω, τι κλαπατσίμπαλο και κακό; Είχα φοβηθεί στην αρχή που άκουσα όλο το δίσκο το “Master of Puppets”, νόμιζα ότι ο Σατανάς είχε μπεί μέσα στα αυλάκια του δίσκου, σιντιά δεν υπήρχαν τότε ακόμα, από κει μέσα στη μαγνητοταινία της κασέτας κι από κει τα κέρατά του πρόβαλαν απειλητικά απ' τα ηχεία απ' το κασετόφωνο μάρκας “MEKAPSES ltd”. Μετά το συνήθησα, το γούσταρα και το άκουγα εικοσιοχτώ φορές την ημέρα μέχρι που δυο χέρια βγήκαν μέσα απ' την κασέτα και με μούντζωναν που της είχα αλλάξει τον αδόξαστο, την ξαναέγραψα σε καινούρια κασέτα, με μαγνητικές επιστρώσεις και δε συμμαζεύεται για καλύτερη ποιότητα.
Αίφνης, το κρύο χαμόγελο του Σατανά πρόβαλλε απ' το γούφερ, τα τρανταχτό του γέλιο βρόντηξε κι αντήχησε στην αθώα σιγαλιά της βορειοελλαδίτικης επαρχίας. Οι γονείς μας που τότε το πιο σκληρό ροκ που είχαν ακούσε στα νιάτα τους ήταν ο Πασχάλης κι ο Λάκης Τζορντανέλλι, έφριξαν από τρόμο κι από αγωνία για τη δαιμονισμένη ψυχούλα του παιδιού τους, που εχτός απ' αυτή τη συμφορά που τους βρήκε, στο μέλλον τους έγινε και κομμουνιστής! Που το βάζεις αυτό;
Ο Σατανάς με κυρίεψε, με σήκωσε απ' την καρέκλα και με οδήγησε στην αποθηκούλα που είχαμε πεταμένα αχρείαστα πράματα. Εκεί βρήκα τη ρακέτα του φίλου μου και μια αναπάντεχη σκέψη κατάκλυσε το νου μου: να παίξω τα δαιμονισμένα ριφ του “Master of Puppets” στην “κιθάρα”.
Από τότε μάθαμε την περίφημη τεχνική του “air guitar” να παίζεις δηλαδή στον αέρα κιθάρα και να μιμείσαι τις πραγματικές κινήσεις του κιθαρίστα, ενίοτε με τη βοήθεια ενός σκουπόξυλου, ενός τηγανιού αλλά πολύ-πολύ καλύτερα μιας ρακέτας.

Μη το γελάτε καθόλου, το air guitar είναι μεγάλη τέχνη και θέλει πολύωρη εξάσκηση για να πείσεις ότι παίζεις πραγματικά. Θεωρώ ότι έγινα βιρτουόζος στην τεχνική, το “Master of Puppets” ήταν ίσως το πρώτο τραγούδι που έμαθα να παίζω στη ρακέτα. Με τα χρόνια βελτιώθηκα κι έπαιζα πιο δύσκολα και περίπλοκα τραγούδια, με τα σόλα τους, με τις ριφάρες τους, με τα όλα τους. Έγινα τόσο καλός που θαρρείς ότι άμα μου έπαιρνες τη ρακέτα κι από κάτω έβαζες μια Gibson Les Paul, θα έβγαινε το τραγούδι καρμπόν, ολόϊδιο. Ποιος Μάρτυ Φρίντμαν και ποιος Μπλάκμορ! Άμα έβλεπες τον Δελάρζ να παίζει το “Voodoo Chile” του Χέντριξ θα σού φευγε το καφάσι.
Το “Master of Puppets” αναντίρρητα είναι ο κορυφαίος Metallica δίσκος, τα αγνά χρόνια στα μέσα της δεκαετίας του '80 που είχε ήδη διαμορφωθεί ο κυρίως ειπείν metal ήχος. Είπαν γι' αυτούς ότι ήταν thrash, speed, διάλος τον πατέρα. Πρόσφεραν στα ήδη αυτά συγκεκριμένα στοιχεία όσον αφορά το παίξιμο, τον ήχο αλλά κατ' τ' άλλα οι Metallica διαμόρφωσαν αυτό το στιλ που προήλθε απ' το συνδυασμό της ταχύτητας, του ενθουσιασμού και της αυθάδειας του πανκ με το ρεύμα New Wave of British Heavy Metal (NWOBHM) που εξέλιξε το Hard Rock των σέβεντις.
Από τότε πολύ νερό κύλησε στ' αυλάκι, βγάλαν λεφτά με τα τσουβάλια, αλλάξαν παραγωγό, αλλάξαν ήχο επομένως, γυρίσαν ντοκιμανταίρ-ριάλιτι που προσλάβαν ψυχίατρο να τους βοηθήσει να συνεχίσουν να δουλεύουν και να δουλέψει η μουσική βιομηχανία κι άλλα τέτοια. Χώρια το κράξιμο που φάγαν όταν πριν μερικά χρόνια αντιτάχθηκαν στο “παράνομο” downloading με την ιστορία με το Napster, όταν η αβδέλλα ο Lars Ulrich (που ήθελε να γίνει τενίστας λέει όταν ήταν μικρός) έγινε φερέφωνο των πολυεθνικών. Τώρα φυσικά, πήραν τον πούλο κι αυτοί και οι πολυεθνικές καθώς δεν κατάφεραν να σταματήσουν τη φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Εξακολούθησαν να βγάζουν παρά με ουρά με άλλα κόλπα φυσικά, με παγκόσμιες περιοδείες, με εξευτελιστικό merchandising, με ντοκιμανταίρια και ριάλιτι.
Δεν πειράζει όμως, είπαμε τα σημαντικά έργα τέχνης από ένα σημείο και μετά ανήκουν εις όλην την ανθρωπότητα, οπότε μπορούμε να τα χαιρόμαστε όλοι μας χωρίς περαιτέρω ταξικές αναλύσεις. Αμήν!
Το τραγούδι δέον όπως αφιερωθεί είς τους εργατοπατέρες, φερέφωνα της εργοδοσίας στο Βόλο που βγάλαν ανακοίνωση για τους συναδέλφους χαλυβουργούς που αγωνίζονται με το πλαίσιο του ΠΑΜΕ και δεν ξέραν καν το επώνυμο του προέδρου του επιχειρησιακού στον Ασπρόπυργο, αντί για “Σιφωνιό”, τον γράψαν “Σιφωνιά”. Άντε γεια παλληκάρια, obey your master και ρουφήξτε το αβγουλάκι σας. Κάντε τόπο τώρα να απεργήσουν οι συνάδελφοί σας που κόπτεστε “μη χαθεί έστω και μια θέση εργασίας”.
Παντελώς άσχετο αλλά ο γράφων νιώθει την υποχρέωση όπως μνημονεύσει εις την παρούσαν ανάρτηση εις τον μέγα σοβιετικό επιστήμονα και φιλόσοφο, τον Βίκτωρα Αλεξέγιεβιτς Βαζιούλιν, που πήγε ένα βήμα παραπέρα τη μελέτη της υλιστικής αντίληψης της ιστορίας με το μνημειώδες έργο του “Η Λογική της Ιστορίας” σε μετάφραση του Δημ. Πατέλη, που μπορείτε να το βρείτε εδώ σε μορφή djvu. Σημαντικό βιβλίο, βάλτε “master of puppets” στο πικάπ, κασετόφωνο, mp3 κι ό,τι άλλο γουστάρετε και διαβάστε.

Κι επειδή καιρό έχω να γράψω καμμιά μαντινάδα, πάρτε μια να σας βρίσκεται:

νηστικό αρκούδι πια δεν πηδάει
έτσι πάει κι η συμφωνία για το PSI