No2 Είναι τρελλός ο προαστιακός (Crazy Train) Ozzy

Το lateral thinking, ή αλλέως και αδόκιμα “σκέπτεσθαι παραπλεύρως”, είναι ένα είδος νοητικού παιχνιδιού πολύ ενδιαφέροντος που κρατάει το μυαλό πάντα σε φόρμα, το προστατεύει απ' το να ακινητήσει ωσάν βάλτος, διώχνει το αλτσχάιμερ πιο μακρυά. Αυτό και μερικές άλλες ενδιαφέρουσες ασχολίες όπως το σκάκι, το μπριτζ, το σουντόκου, το τανγκραμ, το καμάκι και η συγχώνεψη με τις μάζες που δεν μπορώ να πω ότι το' χουμε και ιδιαίτερα, και θα συμφωνήσει εδώ η φιλενάς Black Bedlam. Άμα είσαι καλός στο καμάκι θα είσαι καλός και στο ψήσιμο στους τόπους δουλειάς, δεν γίνεται αλλιώς. Αν στέλνετε στις εξορμήσεις ανέραστους, ζήτω που καήκαμε. Ο έρως περνά τόσο απ' το στομάχι όσο κι απ' το συνδικαλιστικό ψήσιμο, προτιμάτε ιδιαιτέρως του άλλου φύλου εργαζόμενους-ες, ή και του ιδίου δια τους ευρέως φάσματος συντρόφους αν και αμφιβάλλω να υπάρχει σταλινικός gay. Για λεσβία ΡόζαΛουξεμβούργια παίζει, και όλοι θα γούσταραν την αποκατάστα του Άρη και του Ζαχά.

Το lateral thinking είναι ιστορίες μικρές στις οποίες ο αφηγητής σου δίνει δυο-τρία στοιχεία κι εσύ πρέπει με ερωτήσεις να φτάσεις σε μια λογική και χειροπιαστή αλήθεια. Οι μόνες απαντήσεις που επιτρέπονται στις ερωτήσεις αυτές είναι “ναι”, “όχι” και “δεν έχει σημασία” και τίποτε άλλο. Π.χ μπαίνει λέει ένας τύπος σ' ένα εστιατόριο, παραγγέλνει να φάει γλαρόσουπα. Δοκιμάζει, τρελλαίνεται και βγαίνει όξω και τινάζει τα μυαλά του στον αέρα! Πιασ' τ' αυγό και κούρευτο δηλαδή, από που να ξεκινήσεις να ρωτάς και που να τελειώσεις. Το ξετύλιγμα του κουβαριού λέει ότι ο τύπος ήταν ναύτης σ' ένα πλοίο που ξέμεινε από καύσιμα στη μέση του ωκεανού και πεθάναν πολλοί συνάδελφοί του απ' την πείνα. Του ίδιου του δώσαν να φάει γλαρόσουπα λέει από κάτι γλάρους που πιάσαν. Στην πραγματικότητα όμως του δώσαν ανθρώπινο κρέας λέει (ενώ αυτός ηρνείτο κατηγορηματικώς δια ηθικούς λόγους κλπ) κι έτσι όταν τη δοκίμασε στο εστιατόριο μετά από χρόνια, κατάλαβε από τη γεύση ότι άλλο πράμα του δώσανε τότε να φάει κι έτσι συνήγαγε εξ αυτού ότι φάγαν τον μούτσο π.χ και δεν το άντεξε κλπ κλπ.

Τότες που δεν υπήρχαν τα rpg και τα arcade games θέλαν ένα κάρο εικοσάρικα, το χαρτζηλίκι τέλειωνε γρήγορα, με τέτοια ασχολούνταν τα παιδιά, μπάλα στις αλάνες, καμάκι (συνήθως αποτυχημένο αλλα διδακτικό), γκόμενες που πέφταν από το αποτυχημένο καμάκι καθότι άμαθες κι εκείνες από πολίτικαλυ κορρέκτ νάζι και τέτοια. Το καλύτερο στιλάκι που έπιανε συνήθως είναι το λεπτό ξέχεσμα του Χριστιανόπουλου στην Τσαπανίδου, που την χόρεψε στο ταψί με δυο-τρεις κουβέντες. Παρεμπιπτόντως ο Χριστιανόπουλος είναι μεγάλος γκέουλας, κάτι που συνεπάγεται και μεγάλος γνώστης της ανθρώπινης συμπεριφοράς, το χουν αυτό οι γκέη ως δεξιότητα που αναπτύσσουν προκειμένου να ανταπεξέλθουν στον άγριο στρέητ κόσμο, μεγάλο θέμα, άλλη ώρα.

τέτοια να φέρουν στον ΟΣΕ και τι καλό στον κόσμο!
Μόνο στο σοσιαλισμό

Η πιο τραγική lateral thinking ιστορία απ' αυτές, η οποία συσχετίστηκε με το παρόν κείμενο λόγω του τραγικού περιεχομένου της αλλά και του τρένου που υπάρχει σαν στοιχείο, είναι αυτή που λέει ότι: ένας τύπος ξεκινάει με το τρένο απ' την πόλη του, πάει σε μια άλλη πόλη για μια δουλειά. Τελειώνει τη δουλειά, ξαναπαίρνει το τρένο της επιστροφής, το τρένο περνάει μέσα από ένα μεγάλο τούνελ κι εκείνη την ώρα τα παίζει ο φίλος μας και πηδάει απ' το παράθυρο και σκοτώνεται. Όποιος ξέρει τη λύση, να μας την πει στα σχόλια κερδίζει ένα μαντολάτο, τα άπαντα Χριστιανόπουλου (και ένα ομοίωμα της Πόπης Τσαπανίδου), δωρεάν εγγραφή στο ΕΠΑΜ τώρα που διασπάστηκε από τη Σεισάχθεια κι ένα τσουβάλι βραστερά φασόλια τρία άλφα (για να μην πω τι άλλα τρία θα πάρει).

Γι αυτό γίνονται όλα. Πότε θα πάρω κάνα φωτοβολταϊκό
και θα το φέρω στο κεφάλι κανενός άραβα επενδυτή.

Το lateral thinking είναι μια εξαιρετική εκγύμναση της σκέψεως καθότι χρειάζεται δυνατό μυαλό τη σήμερον για να καταλαβαίνεις τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντίθεσες όπως ο μέγιστος Μάκης Παπαδόπουλος, μέλος της κετουκέ οικονομικός αναλυτής και τσικλίμαγκας βάσει του άρθρου που έγραψε στην τελευταία κομέπ με τίτλο “ο ενεργειακός πόλεμος στην ανατολική μεσόγειο”, ένα άρθρο που θα μπορούσε ανετότατα να δημοσιευτεί στην NEMECIN, στα “επίκαιρα”, στην ιστοσελίδα του Χαρδαβέλλα κι αλλαχού, καθώς βάζει με εξαιρετική διαύγεια και penetration, ήτοι διεισδυτικότητα τα ζητήματα των επικείμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ενεργειακών ανταγωνισμών εδώ στα μέρη μας: πετρέλαια, φυσικά αέρια, σάουθ στρημ, οικόπεδα δώδεκα, ποικίλες και περίπλοκες διασυνδέσεις Ελλάδας, Τουρκίας, Ισραήλ, Αιγύπτου, Συρίας και δε συμμαζεύεται. Αναφαίνεται εύλογα το ερώτημα, με lateral thinking τεχνική, δεν το λέει όξω απ' τα δόντια ο Παπαδό, πώς εμείς με λαϊκή εξουσία θα δημιουργήσουμε εκείνες τις προϋποθέσεις να έχουμε μια ενεργειακή επάρκεια με βάση όλα τα δεδομένα στην περιοχή; Πες αύριο-μεθαύριο συμπίπτουν οι αντικειμενικές συνθήκες με τον υποκειμενικό παράγοντα, γίνεται μια σοσιαλιστική επανάσταση κι έρχεται στην εξουσία η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι να ούμε. Τι διεθνείς & διπλωματικούς χειρισμούς θα κάνουμε να μη γίνει το σώσε εδώ πέρα; Πώς θα εξασφαλίσουμε ενέργεια για να οικοδομήσουμε σοσιαλισμό εδώ, θα φέρουμε τεχνικούς κατευθείαν απ' τη Βενεζουέλα ας πούμε; Λέμε θα “τραβήξουμε” κι άλλα κινήματα στις γύρω χώρες. Τι θα γίνει με την Τουρκία που εξελίσσεται σε μεγάλη δύναμη, ψηλά στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα που λέμε, που αναπτύσσει αμυντική βιομηχανία κλπ, που έχει πολύ μεγαλύτερη γεωστρατηγική σημασία σε σχέση με τους υδρογονάνθρακες της Κασπίας. Εκεί το κομμουνιστικό κίνημα είναι άστα να παν στο διάλο, μήπως εκεί περιμένουμε περισσότερα “στάδια” που λέμε; Ο αστικός εκσυγχρονισμός εκεί θα πάρει μήπως χαρακτήρα αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων που θα υπερβούν την πρώτη αστική επανάσταση των Νεοτούρκων, θα λύσει ζητήματα αστικοδημοκρατικού χαρακτήρα; Γιατί, όσο να πεις, αφού αυξάνεται η βιομηχανία θα αυξάνεται και το βιομηχανικό προλεταριάτο, τον κατ' εξοχήν φορέα της ιστορικής αποστολής της εργατικής τάξης να πούμε, μήπως εκεί η εργατική τάξη προώρισται να ηγηθεί αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων; Με ποιο υποκείμενο; Ή μήπως είναι μαλακίες όλ' αυτά; Καλά, είπαμε όχι “στάδια” τουλάχιστον στην Ελλάδα, αλλά όχι στάδια γενικώς, ούτε ένα Βικελίδη, ένα Καυτατζόγλειο; Οι εξεγέρσεις σε Αίγυπτο και Τυνησία μήπως είναι βίαια αστικοδημοκρατική εξομάλυνση, με σκοπό να μετατρέψει τις χώρες αυτές σε σύγχρονες καπιταλιστικές χώρες και ως προς το περιεχόμενο κι ως προς τη μορφή, με (αστικο)δημοκρατικές ελευθερίες που εμείς – δόξα να χει ο Αλλάχ – τις καταχτήσαμε μετά την μεταπολίτεψη; Ερωτώ.

Anyway, το θέμα είναι ότι σύγνεφα πολέμου μάζεψε ο ξένιος Ζευς ο συγνεφοσυνάχτης στην περιοχή, κι όλα τα είχαμε, μας φέραν κι εδώ στη Σαλονίκη το στρατηγείο του ΝΑΤΟ το πρώην τρίτο σώμα στρατού που θα ελέγχει την Δύναμη Ταχείας Επέμβασης του ΝΑΤΟ. Κλάφτα Χαράλαμπε, ετοιμαστείτε για μεγάλα τραβήγματα, πάλι κέντρο του αντιιμπεριαλισμού θα γίνουμε εδωπάνω. Γουστάρω, επιτέλους αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή πάλη. Και μετά μου λεν δεν είμεθα εξαρτημένοι κλπ. Έχουμε κατεβάσει βρακιά και βιαζόμεθα παρα φύσιν και κατ' εξακολούθησιν, και φυσικά την πλερώνουμε οι εργάται και τα λαϊκά στρώματα. Φυσικά και δεν την πλερώνουν οι αστοί οι οποίοι κάνουν μπίζνες και χέστηκαν για ζητήματα εθνικής (ή λαϊκής, όπως προτιμάτε) κυριαρχίας. Άλλωστε μάγκες προοδευτικοί αστοί δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο, όλοι πια αντιδραστικοί είναι και συμπεριφέρονται όπως οι αλήτες προύχοντες επί Τουρκοκρατίας που δεν την θέλαν την (αστική) επανάσταση διότι επλήττοντο τα συμφέροντά των. Ε, σήμερα ο μεσο-μεγαλοαστός φυσικά είναι υπέρ του πατριωτικού δέοντος “διεθνιστής”,θα συμμαχήσει και με κινέζους “κομμουνιστές” για να κονομήσει. Άσε που η αστική τάξη που έχουμε είναι της πλάκας, το “συνδικαλιστικό” της όργανο δηλαδή. Ποιος Δασκαλόπουλος και ποιος Παναγόπουλος; Και οι δυο τείνουν να συγκλίνουν ταξικά, ο “δικός μας” (ήμαρτον παναγία μου) εργατική αριστοκρατία, ο άλλος ψευτοβιομήχανος, διαχειριστής κεφαλαίων σαν τον Τσάκα και τον Ξενιάδη, ούνα φάτσα ούνα ράτσα. 

Γι' αυτό και σήμερα προτιμήσαμε να την πέσουμε στην τρόικα επιτέλους, έξω απ' τις ξενοδοχειάρες τους κι αφήσαμε τους “εταίρους” να κάνουν τις γελοίες αλλαξοκωλιές τους που θα τις σαρώσει μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου.

Τους προοδευτικούς αστούς τους πάτησε το τρένο, όλοι αντιδραστικοί γίναν. Και τον Αγγελόπουλο τον πάτησε ειδικός φρουρός, άλλο μίσθαρνο όργανο της άρχουσας τάξεως, κι έτσι πήγε τζάμπα και βερεσέ ο κουλτουριάρης και πρωτοπόρος Έλλην σκηνοθέτης, σαν τον Θανάση τον Παπαρήγα ένα πράμα, θεός σχωρέστους και τους δυο. Ντάξ' μέγας κινηματογραφιστής, δεν κάλυπτε τις ευρύτερες λαϊκές ανάγκες το έργο του, με την έννοια δεν θα καθόταν ο σημερινός εργάτης να δει ταινία του, αλλά έτερον εκάτερον. Κι ο εργάτης τη σήμερον θα πρέπει κάποια στιγμή να πάψει να τρώει μασημένη χολυγουντιανή τροφή, πρέπει να βάλει και λίγο το μυαλό του να δουλέψει, και λίγο lateral thinking βρε αδερφέ!

Και μια και πιάσαμε τα ατυχήματα, ο Αγγελόπουλος από μηχανάκι με ειδικό φρουρό εκτός υπηρεσίας απάνω, ο Παπαρήγας από αμάξι γκαζωμένο και ο ιστορικός κιθαρίστας του Ozzy, ο Randy Rhoads από ατύχημα με αεροπλάνο, τζάμπα και βερεσέ κι αυτός. Δηλαδή, άντε να πεις πήγε από ναρκωτικά το καταλαβαίνω, ροκάδες ήταν, απ' τους χίπιδες πήραν κάποια χούγια, λίγο το attitude, λίγο ότι δεν αντέχουν την απότομη δόξα μερικοί, την πρέζα την παίρναν με το μπουρί της σόμπας. Αλλά από αερόπλανο είναι να τρελλαίνεσαι. Ο σημερινός κιθαρίστας του Ozzy, ο δικός μας Gus G., Κώστας Καραμητρούδης από Σαλονίκη, καλούλης είναι δε λέω, αλλά δεν πιάνει μία μπροστά στον μακαρίτη , σαν παίξιμο δεν ξέρω, απ' τα λίγα που καταλαβαίνω δεν φτουράει και πολύ, αλλά κυρίως σαν προσωπικότητα. Άστο Κώτσο. Και λίγο ξεκαβάλα το καλάμι, πολύ την έχεις δει γιατί. Αλλά θα μου πεις, γιατί να μη τη δει, ένα μεγάλο μουσικό βγάλαμε και στο συνάφι μας , ας το χαρεί το παιδί. Άντε τελωσπάντων, χαλάλι του.

Η Οζάκλα, ο παλαβιάρης τραγουδιάρης των Sabbath που τώρα ξαναμαζευτήκαν τα γερόντια να βγάλουν δίσκο (να βγάλουν κάνα φράγκο βασικά δια τα μουσικά μονοπώλια που τον έχουν πιει απ' την πειρατία – καλά να πάθουν), στους πρώτους σόλο δίσκους του, Blizzard of Ozz και Diary of a Madman έχει γράψει ιστορία και ίσως το πιο αναγνωρίσιμο τραγουδι στην ιστορία του metal είναι τούτο δω με το τρελλό τρένο (σαν το “τρελλό φορτηγό” του Νικολόπουλου, καμμιά σχέση). Πρόκειται για τραγούδι που λίγο ξεφεύγει απ' τα εσκαμμένα του τυπικού metal atittude, είναι λιγάκι χαρούμενο και αρκετά συγκινητικό, touchy, ιδιαίτερα έχει συνδεθεί με το θάνατο του Randy και είναι κάτι σαν άτυπος ύμνος στη μνήμη του.

Η δεύτερη (σε λίγες μέρες και η πρώτη) τραγουδάρα στην ιστορία του metal αφιερούται εις τους αδικοχαμένους ανθρώπους της τέχνης και της διανόησης, Αγγελόπουλο, Παπαρήγα και Rhoads, ελαφρύ το χώμα κι εκεί πάνω στον παράδεισο να καλοπερνάν. Εμείς εδώ παραμένουμε στην κόλαση του Δάντη, αλλά επειδή δεν κολώνουμε στα καζάνια και στα διόλια της καπιταλιστικής κρίσεως, εργαζόμεθα αδιαλείπτως δια το σάρωμα των πάντων εις τους σοσιαλιστικούς αιώνας των αιώνων αμήν.