Νο 4 Παναντόλ Έξτρα αναβράζον (Painkiller) Judas Priest

Μπρος στα κάλλη τι είν' ο πόνος; αναρωτιέται η αυτάρεσκη νεανίς που, αψηφώντας τους κάλους στα πόδια, φορά τα εξόχως στενά ψηλοτάκουνα τα οποία δεν είναι για πολλά-πολλά, κάθε βήμα που κάνει η αυτάρεσκη γκόμενα είναι υπολογισμένο με ραδιογωνιόμετρο και ποτενσιόμετρο. Σε άλλη περίπτωση, η κοκέτα που ετοιμάζεται να πάει στα μπουζούκια για πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν θα φάει τέτοια βούτα που η ξεφτίλα θα είναι απερίγραπτη, η απόλυτη καταστροφή της νεανίδος που βγήκε για να δείξει τα κάλλη της, αλλά και το φόρεμα που ψώνισε με προσφορά απ' τον Fokas.
Κατά τ' άλλα, δεν την πειράζει την κοκέτα ούτε το κρύο, ούτε το ξενύχιασμα των γοβακίων, ούτε άλλες άβολες ή/και οδυνηρές καταστάσεις αφορώσες την ένδυσιν και υπόδυσίν της, καθώς ο σκοπός της επιδείξεως του κάλλους υπερβαίνει τον πόνο. Που αλλού θα διαβάζατε τέτοια ανάλυση περί υπερβατικότητος του σκυλέ ντυσίματος; Η γόβα είν' η διαλεχτική σχέση ανάμεσα στον Χέγκελ και το “Σοκερντέ”!
Ο πόνος είναι μια βιολογικώς ορθή αντίδραση του οργανισμού σε κάθε εξωτερικό ερέθισμα που απειλεί την ομοιοστασία, ήτοι την ορθή βιολογική λειτουργία, π.χ το τσίμπημα, το δυνατό χτύπημα, το κάψιμο, η ασθένεια που απειλεί τον οργανισμό κλπ. Οι γιατροί λεν ο πόνος είναι θεμιτός ως ένα βαθμό, ωστε να καταλαβαίνεις τι σου γίνεται, ότι κάτι δεν πάει καλά ρε αδερφέ ώστε να πάρεις τα μέτρα σου: παναντόλ έξτρα αναβράζον και άλλα τέτοια χρήσιμα εις τον πολιτισμόν μας παρασκευάσματα. Εσχάτως υπάρχει και η “επιστροφή στη φύση” μόδα που φάγαν το παραληρηματικό παραμύθι κάτι ακραίων αντιδραστικών ότι τα εμβόλια είναι επικίνδυνα κλπ. Όση δόση αλήθειας μπορεί να περιέχεται στο γεγονός ότι οι φαρμακευτικές πολυεθνικές χέστηκαν για την υγεία των μαζών και κοιτάν πώς να τα κονομήσουν, άλλο τόσο παραμύθι είναι η ακραία, συντηρητική και εν τέλει αντιδραστική αντίληψη περι άρνησης εμβολιασμού, μιας ιατρικής πρακτικής που έσωσε κόσμο και κοσμάκη από μολυσματικές ασθένειες και χίλιες δυο άλλες κακοτοπιές. Αν ο μέσος όρος επιβίωσης στο σύγχρονο κόσμο έχει αυξηθεί, στο βαθμό που ευθύνεται γι' αυτό η εξέλιξη της επιστήμης, βοήθησε τα μέγιστα κι ο εμβολιασμός των νηπίων για την απαλλαγή απ' τις παιδικές ασθένειες. 

Όχι, για να μη λέτε δεν το ψαξα ιατρικώς!

 Στην πολιτική βεβαίως και ειδικότερα στο κομμουνιστικόν κίνημα οι παιδικές ασθένειες, ιλαρά, ανεμοβλογιά και μαγουλάδες, χρειάζονται το λενινιστικόν εμβόλιο της μελέτης της ιστορικής πείρας των μπολσεβίκων αλλά που τέτοια τύχη για πολλούς απ' τους αριστερούληδες; Αν υπήρχε η δυνατότητα θα συμπύκνωνα τους 55 τόμους των απάντων του Λένιν σε μια σύριγγα κι όπου έβλεπα αριστερίστικο κώλο (κατα προτίμηση γυναικείο και στιλπνό, αλλά η κομμουνιστική ηθική μας επιβάλλει και τους τριχωτούς ανδρικούς γαμώτη), όπου έβλεπα λοιπόν αριστερίστικο κώλο θα στόχευα το αριστερό πάνω τεταρτημόριο του αριστερού κωλομερίου για να πιάσει κάλει καλά η ενδομυϊκή. Του κώλου λενινισμός θα μου πεις μετά! Οπότε θα πρέπει να βρούμε άλλην ιατρικήν μέθοδον, ολιγότερον οδυνηρά.

Ασφαλώς ο πολύς πόνος δεν αντέχεται, όλοι έχουν τα όριά τους, κάτι που ξέρουν πολύ καλά οι βασανιστές που προκειμένου να αποσπάσουν ομολογία, ή δήλωση μετανοίας, ή αποκήρυξη πολιτικών πεποιθήσεων, προκαλούν πόνο με ό,τι μέθοδο μπορείτε να φανταστείτε! Είναι εκπληκτικό το πόσο εφευρετικό είναι το ανθρώπινο μυαλό στην ανακάλυψη βασανιστηρίων. Εκεί κάπου στο μεσαίωνα οι μέθοδοι τιμωρίας και εκτέλεσης των απίστων και των δαιμονισμένων απ' την Ιερά Εξέταση ξεπερνά κάθε αρρωστημένο μυαλό. Να σπαταλάς δηλαδή ανθρώπινη δημιουργικότητα για να βρεις πώς θα κάνεις τον άλλον να φτύσει το γάλα της μάνας του που λέμε. Ήμαρτον που λέει κι ο Γεωργίου. Σ' αυτό το πράμα διατριβή έχει γίνει στην πασίγνωστη σειρά “24” με τον Τζακ Μπάουερ που, εκτός από ήρως του ιμπεριαλισμού είναι και αρχιβασανιστής μετερχόμενος μέθοδες απίστευτες, πλην όμως “με σεβασμό” και άλλα τέτοια χολυγουντιανά. Για λόγους τηλεοπτικής δικαιοσύνης και ο ίδιος ηχμαλωτίσθη σε κάποια φάση απ' τους κινέζους που τον έκαναν να πει “μπιρ αλλάχ”, πλην όμως δεν τον έσπασαν! Τι Τσακ Νόρρις και μαλακίες, Τζακ Μπάουερ και τα μυαλά στα κάγκελα.
Το τι βεβαίως τράβηξαν συντρόφοι και συναγωνισταί, κομμουνισταί και μη απ' τις χούντες και τους εσατζήδες δεν περιγράφεται, άνθρωποι δηλαδή που οραματίζονται άλλο κοινωνικοπολιτικό σύστημα δικαιότερο. Θα μου πεις ο βασανιστής με τέτοια κριτήρια έκαμνε φάλαγγα τον συναγωνιστή; Όχι, απλά ήταν ένα ηλίθιο ζώον που εκτελούσε διαταγές. Ο καπιταλισμός έχει απόλυτη ανάγκη τους παν-ηλίθιους, ο σοσιαλισμός είναι η πρώτη πραγματική προσπάθεια εξάλειψής τους, όχι δια της φυσικής εξοντώσεως αλλά δια της ανάπτυξης της προσωπικότητας που έχει κεντρική σημασία στην ανάπτυξη του σοσιαλισμού.
Ο πόνος είναι και μια μορφή εξαγνισμού. Υποβάλλεις τον εαυτό σου σε δοκιμασίες ώστε να εξερευνήσεις τα όριά σου σαν άνθρωπος, όπως π.χ η νηστεία που είναι μιας μορφής δοκιμασία, που δεν προκαλεί βεβαίως πόνο αλλά δημιουργεί μια άβολη υποτίθεται κατάσταση ώστε να δοκιμάσεις την πίστη σου και άλλα τέτοια χριστιανικά. Απορία βεβαίως προκαλεί η ύπαρξη εκατοντάδων θεόχοντρων παπάδων που είναι ν' απορείς και να λες: μα καλά, αυτοί οι ρεμπεσκέδες δεν νηστεύουν; Αν αποκτήσουμε αρκετό χιούμορ σαν τον αρκά και πιστέψουμε ότι υπάρχει κόλαση, ξέρω πολύ παπαδαριό που έχει κρατημένο πρώτο καζάνι πίστα στην κόλαση. Ο Εφραίμ άραγε καταλαβαίνει ότι “αμαρτάνει”, ότι δηλαδή είναι συνειδητότατος απατεώνας και ότι θα πάει στην κόλαση; Γιατί εγώ δεν ξέρω σώφρωνα άνθρωπο που να πιστεύει σε μεταθανάτιους τόπους, που η ζωή του και οι πράξεις του να οδηγούν συνειδητά στην κόλαση. Η τα κάνει όλ' αυτά πιστεύοντας ότι κάνει καλό (άρα θα πάει στον παράδεισο) ή δεν πιστεύει καθόλου, είναι στην πραγματικότητα άθεος, τα θεωρεί ολ' αυτα μαλακίες κι από δω παν κι άλλοι, κάνουμε ό,τι γουστάρουμε.
Ο σωματικός πόνος όταν επιδιώκεται είναι αυτό που λέμε, μαζοχισμός. Είναι μαζόχα αυτός λέμε, του αρέσει να βασανίζεται και να πονά. Ωστόσο υπάρχουν πολλοί που συνειδητά που επιδιώκουν τον πόνο και τον αντιλαμβάνονται ως μια μορφή ηδονής, που είναι το ακριβώς αντίθετο του πόνου, η απουσία του πόνου. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, να του αρέσει να πονάει δηλαδή! Έτσι λέει εξηγείται η μανία ορισμένων να κάνουν επώδυνα τατουάζ και αυτά-που-βάζουν-μπιχλιμπίδια-κάτω-απ'το-δέρμα-πώς-το-λεν-αυτό (piercing, το θυμήθηκα μόλις έγραψα και την τελευταία λέξη απ' το προηγούμενο μακρυνάρι). Άλλοι πάλι σε περιόδους μεγάλου ψυχικού πόνου, όπως χωρισμού ας πούμε (ελληνιστί έχω νταλγκά, έχω σεβντά, έχω ντέρτι στη καρδιά, όλα ελληνικότατες λέξεις, απόδειξη ότι αποτινάξαμε από πάνω μας τον τουρκικόν ζυγόν), σβήνουν τσιγάρα στο δέρμα τους, άλλοι σε φάσεις μεγάλης έκστασης πατάν πάνω σε κάρβουνα κι όχι απλώς δεν πονάν αλλά δεν παθαίνουν κι εγκαύματα κλπ. Η εξήγηση σ' αυτό είναι η ίδια που ωθεί κι ορισμένους τύπους χαρακτήρων στα extreme sports. Νιώθουν μια μεγάλη ευφορία όταν κάνουν επικίνδυνα σπορ, όταν κινούνται με μεγάλες ταχύτητες, όταν, όταν... επειδή παράγονται ενδορφίνες στον εγκέφαλο κι έχουν effect ανάλογο μ' αυτό του εθισμού σε κάποια ουσία.
Ο σκόπιμη πρόκληση πόνου είναι κάτι παρόμοιο, αν και νομίζω προσωπικώς ότι αυτά είναι ψιλοπαπαριές. Π.χ αν θέλω να νιώσω ευφορία δεν υπάρχει περίπτωση να πάω στον οδοντίατρο για απονεύρωση, θα πρέπει να είμαι πολύ ψυχάκιας. Αυτό που προκαλεί την ευφορία είναι ίσως η ατμόσφαιρα, η προσμονή του πόνου. Τι να πω; Εγώ πάλι είμαι αναφανδόν υπέρ της παντελούς εξάλειψης του σωματικού πόνου απ' όπου κι αν προέρχεται αλλά υποθέτω δεν μπορούμε να έχουμε ούλα δικά μας. Πάντως δεν παίρνω με το παραμικρό πονστάν και παναντόλ, πρέπει να φτάσω στο αμήν. 

Εσύ τι χάπια παίρνεις; 

Σήμερα λέει, την εποχή των αναλγητικών φαρμάκων ο άνθρωπος έχει γίνει λιγότερο ανθεκτικός στον πόνο. Τρίχες λέω εγώ, πάντα τον ίδιο πόνο και την ίδια ηδονή αισθάνεται ο άνθρωπος όλα τα χρόνια. Απλώς η μεγαλύτερη έκθεση του ανθρώπου σε επίπονες καταστάσεις τον καθιστά καλύτερο διαχειριστή. Στην προϊστορική εποχή που δεν είχαν πονστάν και παναντόλ δεν μπορούσε να κάνει και διαφορετικά ο νεάντερνταλ απ' το να φωνάξει: ούγκα ούγκα! Οπότε υπήρχε και μια καλή αφορμή για συζήτηση με το πλούσιο λεξιλόγιο της εποχής, πέραν τούτου ο πόνος παρέμενε. Ομοίως, αι γυναίκαι που έχουν κατά την κυρίως ειπείν ενήλικη ζωή τους περίοδο, που είναι πονεμένη ιστορία τόσο για τις ίδιες που θεωρούν ότι αδικήθηκαν απ' τη φύση με τόσο πόνο, όσο κι απ' τους πόνους της εγκυμοσύνης και της γέννας, αυτά τα γεγονότα καθιστούν τις γυναίκες καλύτερες διαχειρίστριες του πόνου κι όχι κατ' ανάγκην πιο ανθεκτικές στον πόνο. Έχουν να το λεν οι μανάδες για τους γιους και τους άντρες τους: “σαν τον πατέρα σου κι εσύ, μη τυχόν κι ανεβάσεις πυρετό μισό βαθμό, αχ-βαχ είστε λες κι είστε του θανατά! Ου να χαθείτε βρε, θα πάτε και στον πόλεμο να πολεμήσετε..” κι άλλα τέτοια μεγαλειώδικα μπινελίκια.
Για τον ψυχικό πόνο έχουν ειπωθεί πάρα πολλά επίσης και για τους πιστούς οπαδούς της ύλης και του υλισμού τίθεται το ερώτημα: αφού δεν υπάρχει ψυχή, που είναι αέρας κοπανιστός, είναι τρίχες κατσαρές δηλαδή, που εδράζεται ο ψυχικός πόνος;
Στην πραγματικότητα κι ο λεγόμενος “ψυχικός” πόνος, σωματικός είναι αλλά διαφορετικής ποιότητας. Υπάρχει απ' όσο θυμάμαι ο όρος “εν τω βάθει πόνος” στην ιατρική προκειμένου να περιγράψει αίσθημα δυσφορίας του ασθενούς μέσα στα σωθικά του αλλά χωρίς να μπορεί να προσδιορίσει που ακριβώς. Πράγματι, οι λεγόμενες ψυχικές ασθένειες ασφαλώς έχουν αιτίες που ξεκινάν απ' τη διαδικασία κοινωνικοποίησης του ατόμου και πάντοτε συνδέονται με διαπροσωπικές έως και κοινωνικές αιτίες. Το άγχος, το στρες, η πίεση της δουλειάς, η απόλυση, η ανασφάλεια, η έλλειψη αυτοπεποίθησης, η απώλεια συγγενικού προσώπου, ο κακός μπαμπάς που ξυλοφόρτωνε το παιδί κι άλλα τέτοια. Αυτά τα ψυχικά φορτία που προκαλούν “ψυχικό” πόνο, δεν βρίσκονται στον αέρα αλλά είναι σωματικώς προσδιορισμένα. Π.χ υψηλή αρτηριακή πίεση, τοξίνωση του σώματος, μουδιάσματα, πονοκέφαλοι, αϋπνίες κι άλλα τέτοια που συνδυασμένα, δεν προάγουν την υγεία, την ευεξία, την ισορροπία των λειτουργιών κλπ κλπ.
Αντίδοτο στον ψυχικό πόνο που μπορούν να προκαλέσουν διάφορες καταστάσεις μπορεί να αποτελέσει και η μουσική, η οποία επειδή ακριβώς, ως έργο τέχνης επιδρά στο ασυνείδητο, δημιουργεί και ανάλογη ψυχολογική κατάσταση, ήτοι κινητοποιεί διάφορες λειτουργίες του σώματος με ανάλογα ηχητικά ερεθίσματα. Π.χ σου λέει η άλλη, μ' αρέσει να έχω τις μαύρες μου, θέλω σκοτάδια, αναμμένα κεριά ρεσώ (άσε που θα ακριβύνει και το ρεύμα οπότε συμφέρει), θ' ακούσω γκόθικ κι άλλες τέτοιες μουσικές που σε “ρίχνουν”. Σε άλλη φάση πάλι επειδή σε χώρισε η γκόμενα, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες ορισμένων σκυλοτράγουδων, πίνεις ένα μπουκάλι Τζώνυ, καπνίζεις σαν φουγάρο, ρίγνεις τις ζεμπεκιές σου: “στην υγειά της αχάριστης!” κάνεις και τις ανάλογες κινήσεις των χεριών σαν γνήσιος κάγκουρας που είσαι, που τη μουσική την καταλαβαίνεις μόνο ως εύηχο θόρυβο κλπ.
Άλλοι πάλι, μεταξύ των οποίων κι εγώ, όταν είναι να πάω π.χ σε καμμιά δύσκολη εξόρμηση που το μενού θα περιλαμβάνει σύγκρουση με αφεντικά κι απεργοσπάστες ανεβάζω αδρεναλίνη με τραγούδια σαν και τούτο δω. Όταν είχε πρωτοβγεί είχαμε πάθει όλοι πλάκα κι ακόμα δεν μπορούσαμε να συνειδητοποιήσουμε την αξία του ομώνυμου δίσκου των Priest, ο οποίος έμελλε να μπει μέσα στην κορυφαία δεκάδα των μέταλ LP's γενικώς. Έννοιες που έχουμε στο μυαλό μας όταν προσπαθούμε να περιγράψουμε την έννοια “μέταλ” υπάρχουν εδώ ως μέτρο σύγκρισης: αλύπητο σφυροκόπημα, κραυγές, βαριές κιθάρες, δαιμονισμένα σόλο. Ο ίδιος δίσκος περιέχει ένα κι ένα τραγούδια, με ελάχιστη διαφορά και υστέρηση, προεξάρχοντος του “Touch of Evil”, του “Hell Patrol”, του “Leather Rebel”.
Ακούστε στο σε υψηλή ένταση και μετά συστήνεται ανεπιφύλακτα ένα αναβράζον παναντόλ έξτρα για να κοιμηθήτε και σαν πουλάκια.