Νο 5 Άγιος Δύτης (Holy Diver – πώς λέμε “αγιογδύτης”) Dio

Άμα πεθάνεις, λένε οι παπάδες και η θρησκευτική μας παράδοσις, σε δυο μέρη μπορεί να πας: ή στον παράδεισο ή στην κόλαση. Άμα είσαι καλός θα πας στον καταπράσινο, ζεστό και ανέμελο παράδεισο, άμα είσαι κακός θα βράζεις αιώνια στα καζάνια της κόλασης, θα σου κάνουν βασανιστήρια κλπ.

Πώς όμως θα καθοριστεί το ποιος είναι καλός ή κακός; Π.χ άμα σκότωσες είσαι κακός καθ'ότι, όπως μας λεν και οι δέκα εντολές “ου φονεύσεις”. Αν όμως βλέπεις κανέναν να επιτίθεται στη γυναίκα σου, να χτυπάει τα παιδιά σου; Αν είσαι στον πόλεμο και πυροβολάς στο απέναντι χαράκωμα και τρως λάχανο καναδυό; Αμα δηλαδή είσαι καλός, χρυσός και άγιος, και στον πόλεμο σου επιτίθενται πέντε απ' το αντίπαλο στρατόπεδο, σε σκοτώνουνε και πας στον παράδεισο. Αν όμως λίγο πριν σε φάνε λάχανο, έριξες μια δυο σφαιρούλες και ξάπλωσες έναν από δαύτους, ακυρώνεται το εισιτήριο για τον παράδεισο και πας τελικά κόλαση, άσχετα αν ήσουν σε άμυνα, άσχετα αν ήσουν καλός, χρυσός σε όλη τη ζωή σου; Ερωτώ.

Το μέταλ ως γνωστόν είναι μουσική του σατανά και του κακού, και με την ιδεολογική έννοια (θυμάστε κάτι βιβλία παραθρησκευτικών οργανώσεων που γράφαν γι' αυτά) και με την εμπορική έννοια καθώς πιο εύκολα περνάει μια γκαμήλα απ' την τρύπα μιας καρφίτσας παρά πλούσιος να μπει στον παράδεισο. Οι μέταλ καλλιτέχνες βγάλαν λεφτά με τα τσουβάλια, πολύ περισσότερα απ' ότι φαντάζεστε, οπότε την κόλαση την έχουν σίγουρη.

Αυτή η ρήση του Χριστούλη που τέτοιες μέρες εγεννήθη πριν από καμμιά δυο χιλιάδες και κάτι χρόνια, ήταν μια από τις ταξικές εκφάνσεις του χριστιανισμού, που ως “κίνημα” τότε που πρωτοβγήκε και τις επόμενες δεκαετίες είχε προοδευτικό χαρακτήρα μέσα στα πλαίσια μετάβασης απ' το δουλοκτητικό σύστημα στο φεουδαρχικό. Δεν μπορούσε εδώ που τα λέμε να πάρει και πολιτικά χαρακτηριστικά καθώς τέτοιο ήταν το επίπεδο των λαών τότε και οι όποιες κοινωνικές διεργασίες είχαν σχεδόν πάντα θρησκευτικό χαρακτήρα. Ο απαράβατος κανόνας της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Τότε που ήταν με τα κάρα οι άνθρωποι, που η τάξη των δούλων και των απελεύθερων ήταν για μπάζα από άποψη γνώσεων, οργάνωσης κλπ, η μόνη μορφή που μπορούσε να πάρει οποιοδήποτε κίνημα με ταξικό περιεχόμενο, δεδομένης της μαύρης αμάθειας και δεισιδαιμονίας ήταν αυτή.

Θα μου πεις, και στην τσαρική Ρωσία υπήρχε αμάθεια και δεισιδαιμονία, εκεί όμως κάναν σοσιαλιστική επανάσταση. Και πάλι ο απαράβατος κανόνας της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Στη Ρωσία το 17 είχαμε φεουδαρχία με πολύ διευρυμένες καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, δηλ είχαμε αρκετά αναπτυγμένη βιομηχανία και εμπόριο, όχι όσο οι δυτικές ευρωπαϊκές χώρες αλλά σε τέτοιο βαθμό που μπορούσε να υπάρχει επαναστατική βιομηχανική εργατική τάξη.

Το φεουδαρχικό σύστημα ήταν ήδη ξεπερασμένο και σάπιζε στην τσαρική Ρωσία και υπήρχαν δυνάμεις που είχαν συμφέρον απ' την πτώση του, η ντόπια αστική τάξη (οι βιομήχανοι, οι έμποροι και οι μεγαλοαγρότες) και η εργατική τάξη που υπό την καθοδήγηση των μπολσεβίκων και την πολιτική μαεστρία του Λένιν τους φάγαν λάχανο όλους και πήραν την εξουσία.

Οι χριστιανοί μπορεί λοιπόν να είχαν και προοδευτικά στοιχεία τότε που υπήρξαν ως κίνημα μέσα στα πλαίσια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας αλλά οι επιδιώξεις τους, το διεκδικητικό τους πλαίσιο σα να λέμε ήταν εντελώς της πλάκας. Ζητούσαν απλή αναδιανομή των αγαθών, “να έχουν όλοι να φαν και να πιουν, μακάριοι οι ελθόντες και μη νηστεύσαντες” και άλλα κουραφέξαλα. Δηλαδή από πολιτικής απόψεως το χριστιανικό κίνημα δεν επεδίωκε πιο προωθημένες διεκδικήσεις, αλλά δεν μπορούσε κιόλας καθώς τόσο τους έφτανε τόσα έλεγαν.

Ο χριστούλης που έγινε μεγάλη ιστορική προσωπικότητα, φίρμα πρώτης και έφτασε στον δυτικό κόσμο να ταυτιστεί με τον καπιταλισμό είναι ο μεγαλύτερος οπορτουνιστής όλων των εποχών. Ή μάλλον, για να το λέμε καλύτερα, το “κόμμα” των χριστιανών απώλεσε τα όποια σοσιαλιστικά χαρακτηριστικά είχε τα πρώτα χρόνια, υπέστη τρεις μεγάλες διασπάσεις κι έφτασε να είναι άκρως αντιδραστικό, τόσο που και οι ίδιοι οι καπιταλισταί τον αποστρέφονται μετα βδελυγμίας. Η χριστιανική ηθική είναι κανόνες δουλικής συμπεριφοράς στα πλαίσια του φεουδαρχισμού, τέτοια που να μην θίγεται η εξουσία των μεγαλοκτηματιών, άμα σε χαστουκίσουν γύρνα και το άλλο μάγουλο. Ο πρώτος θιασώτης της μη-βίας ήταν ο χριστούλης, το παράδειγμά του ηκολούθησεν ο Μαχάτμα Γκάντι κι ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ο χριστιανισμός κάνει επίκληση στην ηθική των πλουσίων, να μοιράσουν τον πλούτο τους και το δέλεαρ είναι μια θέση στον παράδεισο: “ο έχων δυο χιτώνας να δίδει τον έναν” κλπ.

Επομένως τον κυνήγησαν οι Ρωμαίοι (είναι τρελλοί αυτοί οι ρωμαίοι) κατόπιν υποστήριξης της ντόπιας άρχουσας τάξης, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, οι οποίοι ήταν δωσίλογοι του κερατά, οι Τσολάκογλου και Λογοθετόπουλοι της γης της επαγγελίας, του Ισραήλ. Ας μην επεκταθούμε για το Ισραήλ εδώ γιατί έχει πολύ ψωμί το πράμα και θα ξημερώσουμε.

Το μέταλ λοιπόν που ήταν το αγαπημένο παιδί της μουσικής βιομηχανίας τη δεκαετία του 80 στις αγγλοσαξωνικές χώρες, σηματοδότησε την προσαρμογή της μουσικής στο τότε στάδιο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων στον καπιταλισμό. 30 χρόνια μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο και με την έναρξη ενός νέου κύκλου υφέσεων και κρίσεων της καπιταλιστικής οικονομίας, η επιταχυνόμενη παρακμή του καπιταλισμού που ξεκίνησε απ' τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην Κορέα και το Βιετνάμ, εξέθρεψε τους χίπις, απ' όπου πήραν το λάιφ-στάιλ οι μεταλάδες και το μετεξέλιξαν. Ο ψυχρός πόλεμος που εντάθηκε τότε, η καπιταλιστική παλινδρόμηση της ΕΣΣΔ, αλλά και η είσοδος του καπιταλισμού σε μια περίοδο κρίσεων εκφράστηκε στο εποικοδόμημα με τη μορφή της αμφισβήτησης των κεκτημένων της ηθικής και των θρησκευτικών παραδόσεων αυτών των λαών. Οι αγγλοσάξωνες που είναι ως επί το πλείστον προτεστάντες, (protest = διαμαρτύρομαι) μιας μετεξέλιξης του χριστιανισμού δηλαδή που προσαρμόστηκε στις πιο αναπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες, της Αγγλίας και των ΗΠΑ, έχουν μια διαφορετική σχέση με το χριστιανισμό απ' ό, τι εμείς οι ελληνορθόδοξοι, που τον συνδέουμε με την ιστορία του ελληνικού έθνους και τη βυζαντινή αυτοκρατορία.

Επειδή είμεθα χώρα μικρή και μας πηδάνε διαρκώς οι μεγάλες δυνάμεις απ' τις απαρχές ύπαρξης ελληνικού κράτους (1824) κι επειδή ήμασταν για 4 αιώνες κάτω απ' την οθωμανική μπότα, την τελευταία μεγάλη φεουδαρχική αυτοκρατορία, συνέχεια είχαμε τη λόξα της “μεγάλης και αγίας αυτοκρατορίας”, του ελληνικού μεγαλοϊδεατισμού, που δεν είναι τίποτα περισσότερο απ' τα ανεκπλήρωτα όνειρα των ντόπιων αστοτσιφλικάδων που έλεγε ο Ζαχαριάδης, που διαδέχτηκαν τους οθωμανούς έπαρχους. Στη χώρα μας που ξεκίνησε ο καπιταλισμός με ένα σωρό κατάλοιπα της φεουδαρχίας, ταίριαζε περισσότερο η βυζαντινής κοπής ελληνορθοδοξία. Ο καθολικισμός ήταν ο χριστιανισμός όπως διαμορφώθηκε στη Δυτική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και προσαρμόστηκε στο συγκεκριμένο κοινωνικοπολιτικό καθεστώς και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη δυτικοευρωπαϊκή κουλτούρα.

Τον δυτικό χριστιανισμό τον πήρε παραμάζωμα το μέταλ και τον έκανε κόσκινο, καθώς η μουσική βιομηχανία, προκειμένου να πουλήσει στις νέες γενιές που αμφισβητούσαν το παλιό και σκουριασμένο, έπρεπε να θέσουν υπό αμφισβήτηση την τρέχουσα ηθική. Ο συχωρεμένος ο Dio ήταν ο εφευρέτης της περίφημης μεταλλικής χειρονομίας της γροθιάς με ανασηκωμένους το δείκτη και τον μικρό δάχτυλο, που είναι τα κέρατα του διαβόλου. Τη χειρονομία αυτή κάναν οι Ιταλοί καθολικοί πρόγονοι του Dio για να ξορκίσουν το κακό κι έμελλε να γίνει το σήμα κατατεθέν του μεταλά που όταν βγαίνει φωτογραφίες κάνοντας γκριμάτσες και χαζομάρες, να κάνει κι αυτή τη χειρονομία απαραιτήτως.

Το αγαπημένο θέμα στο μέταλ είθισται να είναι ο θάνατος: σκοτωμοί, σφαγές, βασανιστήρια, δολοφόνοι, αίματα, κομμένα κεφάλια, εντόσθια, συκωταριές κλπ. Από ένα σημείο και μετά καταντάει αηδία αλλά έχει και την άλλη του πλευρά, καλύτερα να τα εξυψώνεις αυτά στο επίπεδο της τέχνης παρά να τα κάνεις στην πραγματικότητα. Η τέχνη λοιπόν είναι μεγάλη ψυχοθεραπεία, εξού και η ακρότητα στο μέταλ. Βγάζεις τα άχτια σου, χτυπιέσαι, ζωγραφίζεις ανάποδους σταυρούς και κομμένα κεφάλια κι έτσι ηρεμείς, φεύγει από μέσα σου η ένταση της ζωής στον καπιταλισμό (ή άλλα ψυχολογικά κουσούρια) και καλμάρεις κάνοντας τα ορμέμφυτά σου τέχνη. Αυτό τον σκοπό είχε πάντα η τέχνη, να μετασχηματίσει δημιουργικά τα ανθρώπινα απωθημένα. Το οποίο φυσικά έχει κι αυτό τη διαλεκτικά αρνητική του πλευρά, αν η τέχνη καλμάρει την οργή του εργάτη που γεννιέται απ' την καπιταλιστική εκμετάλλευση άστα να παν στο διάλο. Η επανάσταση δεν πρέπει να γίνει τέχνη και ιδανικό αλλά πρέπει να περάσει απ' το βασίλειο των διατυπώσεων στο βασίλειο της πραγματικότητας που έλεγε κι ο Λένιν.

Στο σοσιαλισμό ακόμα θα έχει απωθημένα ο άνθρωπος, αλλά επιπλέον θα έχει και μεγαλύτερες δημιουργικές δυνατότητες. Θα εκλείψουν οι λόγοι που θα γενούν την κοινωνικά προσδιορισμένη ανθρώπινη επιθετικότητα, π.χ αλκοόλ, ναρκωτικά, εκνευρισμός, πολυκοσμία, φτώχια που οδηγεί στην εγκληματικότητα, αναντιστοιχία ηθικής και σεξουαλικότητας, ψυχολογικά κενά κλπ. Η ανθρώπινη δημιουργικότητα, η θέληση δηλαδή να ελέγξεις την ύλη θα μετασχηματιστεί κι αυτή με τα χρόνια.

Όχι πως στον καπιταλισμό όλα τα προϊόντα της ανθρώπινης δημιουργικότητας είναι για πέταμα, πάντα υπάρχει ο προοδευτικός χαρακτήρας της τέχνης παράλληλα με την παρακμή. Το πρώτο μισό της δεκαετίας του 80 που βγήκαν τα καλύτερα μέταλ της εποχής ήταν η χρυσή εποχή, οπότε και κυκλοφόρησε το “Holy diver” με την φωνάρα του κοντού.

Ο μακαρίτης κοντός, που δίνει ρέστα απ' τους Rainbow ακόμα και τους Sabbath, εδώ στην προσωπική του δουλειά έμελλε να περάσει στην ιστορία. Τώρα μάλιστα που πήγε στον παράδεισο, θα βρήκε εκεί τίποτα Hendrix, Cozy Powell και δε συμμαζεύεται και όλο θα παίζουν και κάνα κομματάκι στα στούντιο “παράδεισος”. Όταν εξελιχτούν κι άλλο οι παραγωγικές δυνάμεις, θα κάνουμε download απ' τον παράδεισο σε mp3 τα τραγούδια που βγάζουν εκεί, θεϊκό mp3 σαν το άγιο φως ένα πράμα. Αλλά τι λέω, τώρα έχουμε χριστούγεννα όχι πάσχα.

Αν δεν σας προλάβω τα λέμε του χρόνου.

Νο 6 Το πέταγμα του Ίκαρου (Flight of Icarus) Iron Maiden

Ξέρω, ξέρω, έχουν και καλύτερα οι Maiden, εμένα μια φορά αυτό μ' αρέσει. Είπαμε, πρέπει να έχει και το υποκειμενικό στοιχείο μέσα η λίστα. Και δεν κατάλαβα, τσιφλίκι του μπάρμπα σας είν' εδώ; Θα βάλω ό,τι μου κάνει κέφι.

Ο Ίκαρος, ο υιός του μυθικού Δαίδαλου ήταν ζωηρό παιδί, έπαιζε με τα εργαλεία του μπαμπά, έπαιρνε το αυτοκίνητο και πήγαινε βόλτες, πείραζε το παπάκι, τρυπούσε την εξάτμιση, τέτοια πράματα.

Ο μπαμπάς Δαίδαλος που είχε κατασκευαστικιά εταιρεία τότες κι έπαιρνε δημόσια έργα, είχε πάρει μ' απευθείας ανάθεση κι αδιαφανείς διαδικασίες το έργο της κατασκευής του περίφημου λαβύρινθου στην Κρήτη απ' το βασιλιά Μίνωα. Αλλά μετά του την έφερε ο Μίνωας, αυτόν και το ζωηρό γιό του και τους έκλεισε μέσα στο λαβύρινθο. Σα να λέμε, ο Σημίτης να κρεμούσε τον Καλατράβα στη στέγη του Ολυμπιακού Σταδίου που σχεδίασε ο ίδιος. Αντ' αυτού, ο Καλατράβας παντελόνιασε την παραγγελία κι από δω παν κι άλλοι. Κι εμείς τα ζώα που χαιρόμασταν δια το “ολυμπιακόν ιδεώδες” πανάθεμά το (καλά, δεν χαιρόμασταν όλοι, οι κομμουνισταί και μερικοί άλλοι τα λέγαμε, αλλά ποιος μας άκουγε;) πλερώνουμε τώρα τα γαμησιάτικα του πανυγηριού των αναβολικών και των πολυεθνικών. Μας μείναν αμανάτι τα ολυμπιακά έργα, τα οποία τα διπλο-τριπλοπλερώσαμε, μαζί με κάτι Siemens για τις οπτικές ίνες, τα δίκτυα, τις εγκαταστάσεις μπλα-μπλα, καθώς κι ένα σωρό άλλους αρχικλεφταράδες και μεσάζοντες. Κι αυτά φυσικά γίναν κρατικά φιλέτα που θα παν για πούλημα κοψοχρονιά, μπας και πλερωθούν τίποτα τόκοι που ζητάν οι γαλλικές τράπεζες. Όλ' αυτά φυσικά στον όμορφο καπιταλιστικά πλασμένο κόσμο, καθότι υπάρχει και άλλη οδός: να ξεσηκωθεί ο κόσμος και να τους στείλει όλους αυτούς είτε στον αγύριστο είτε λακηφύ, και να γενούν όλα λαϊκή περιουσία να τα' χουμε να τα χαιρόμαστε.

Κι ιδού το ερώτημα: Η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και των κρατικών κτιρίων (κατα μια έννοια κι αυτά μέσα παραγωγής είναι) πώς ακριβώς θα γίνει στην πράξη; Με το που θα πάρει, ας πούμε την πολιτική εξουσία ένα επαναστατικό λαϊκό μέτωπο, θα τα επανακρατικοποιήσει όλ' αυτά (όπως και κάποια εργοστάσια, βιομηχανικές μονάδες, ναυπηγεία, ορυχεία, μεταλλεία, τηλεπικοινωνιακά δίκτυα κλπ κλπ). Η κρατικοποίηση σημαίνει και “κοινωνικοποίηση” ταυτόχρονα; Η μήπως δεν είναι έτσι ακριβώς;

Μήπως η κοινωνικοποίηση είναι πιο βαθιά έννοια, θέλει και λαϊκό έλεγχο από τα κάτω; Π.χ απ' τους εργαζόμενους στη συντήρηση και τη λειτουργία των κτιρίων αυτών, ή των ενοίκων (εντός ή εκτός εισαγωγικών), οι οποίοι θα ελέγχουν τη λειτουργία, θα κάνουν προϋπολογισμό για τις δαπάνες συντήρησης, επέκτασης κλπ; Πώς όμως τότε θα διαφέρει απ' τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, που αντί για έναν ιδιοκτήτη θα έχει ιδιοκτήτες τους ίδιους τους εργαζόμενους;

Άρα θέλει και κάτι ακόμα, θέλει ένα πανεθνικό πλάνο κατανομής της ανθρώπινης εργασίας και πόρων, ένα πλάνο που θα υπολογίζει π.χ Πόσο πληθυσμό έχουμε; τόσο. Πόσο σιτάρι πρέπει να παράγουμε για να τους ταΐσουμε όλους αυτούς; τόσο. Πόσο πετρέλαιο χρειαζόμαστε για να κινηθούν οι άνθρωποι και τα αγαθά; Τόσο. Πόσα γήπεδα κι αθλητικές εγκαταστάσεις χρειαζόμαστε για πάει να αθληθεί ο κόσμος τζάμπα, να περάσει την ώρα του, να ψυχαγωγηθεί και να βελτιώσει την υγεία του; Τόσα. Κι εκείνα που περισσεύουν τι θα τα κάνουμε; Θα τα αξιοποιήσουμε αλλιώς, ανάλογα το τι κενά έχουμε.

Αυτό το πράμα λέγεται κεντρικός σχεδιασμός και είναι αναγκαίος σε ένα κοινωνικοπολιτικό σύστημα που θέλουμε να ικανοποιεί τις ανθρώπινες ανάγκες. Άλλο πράμα η δημόσια, η κρατική περιουσία στον καπιταλισμό κι άλλο στο σοσιαλισμό. Στον καπιταλισμό τα δημόσια κτίρια, οι δημόσιες, κρατικές εγκαταστάσεις υπάρχουν για να υπηρετούν το ιδιωτικό κεφάλαιο, το ιδιωτικό συμφέρον. Όταν κρίνει το καπιταλιστικό κράτος ότι πρέπει να τα πουλησει στον ιδιώτη, τα πουλάει και δεν ιδρώνει τ' αυτί του, τα αεροδρόμια, τα νοσοκομεία, τα γήπεδα, τα κτίρια. Κι αν έχει ζημιές ο καπιταλιστής, ο επιχειρηματίας, και δεν μπορεί να το πουλήσει σε άλλον ιδιώτη, υποχρεώνει το κράτος (που άλλωστε είναι και το πολιτικό του εργαλείο, χρησιμοποιεί τις κυβερνήσεις για να περνάει το δικό του) να ξανααγοράσει το ζημιογόνο κτίριο, γήπεδο, οικόπεδο ώστε να τα κονομήσει ο ίδιος απ' τα λεφτά του λαού ξανάμανά.

Στο σοσιαλισμό, όπου δεν υπάρχουν πια καπιταλιστές, ή να το πούμε πιο χοντρά, δεν υπάρχουν άνθρωποι που να 'χουν περιουσίες τεράστιες, ολόκληρα εργοστάσια, καράβια, γήπεδα, κτίρια κλπ η κρατική περιουσία έχει διαφορετικό χαρακτήρα. Η οικονομική δραστηριότητα δεν αποσκοπεί στο κέρδος αλλά στο να καλυφτούν ανθρώπινες ανάγκες. Αυτά τα δυο τελευταία μπορεί κάποια στιγμή και να ταυτίζονται αλλά σ' αυτό το σημείο που έφτασε ο καπιταλισμός δεν έχουν καμμιά σχέση πια το ένα με το άλλο. Γι' αυτό βλέπεις εργοστάσια να ρυπαίνουν τα ποτάμια, χέστηκαν για τη μόλυνση που προκαλεί, τις αρρώστιες, τις καλλιέργειες κλπ, βλέπεις παιδικά γάλατα με διοξίνες (δεν τους νοιάζει να είναι ωφέλιμο το προϊόν αλλά πώς θα παρασκευαστεί γρηγορότερα και με χαμηλότερο κόστος), βλέπεις λάμπες να κρατάνε δυο μήνες, βλέπεις τρόφιμα πήχτρα στα δηλητήρια και τις πρόσθετες χημικές ουσίες που σε κάνουν να βγάζεις βυζιά, βλέπεις έπιπλα που χαλάνε με το παραμικρό, συσκευές που καίγονται αμα τις παραζορίσεις κλπ. Φυσικά υπάρχουν και καλής ποιότητας προϊόντα αλλά αυτά είναι για τους λίγους.

Υπάρχει καλή και κακή τεχνολογία λοιπόν; ; Ή πιο σωστά, υπάρχει ωφέλιμη και μη ωφέλιμη για το κοινωνικό σύνολο τεχνολογία; Και ναι και όχι. Ναι καθώς, αν υπάρχουν συσκευές, τεχνολογίες, μέσα παραγωγής που έχουν σκοπό μόνο την άκριτη αύξηση της παραγωγικότητας στην ουσία είναι αντιπαραγωγικές καθώς αυξάνουν την κατανάλωση καυσίμων, πρώτων υλών κλπ. Π.χ το μηχάνημα που συσκευάζει κονσέρβες. Ας πούμε ότι υπάρχει ένα μηχάνημα που συσκευάζει 1000 κονσέρβες την ώρα και βγαίνει ένα καινούριο που συσκευάζει 5000 κονσέρβες την ώρα. Αν το δεύτερο έρχεται να καλύψει τις ανάγκες της κοινωνίας για περισσότερες κονσέρβες έχει καλώς. Αλλά επειδή ζούμε στον καπιταλισμό, και υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα στις κονσερβοποιίες, η δεύτερη παράγει πολύ περισσότερα στη μονάδα του χρόνου, άρα μπορεί να καλύψει γρηγορότερα τις ανάγκες της αγοράς (όχι της κοινωνίας, προσέξτε!), μπορεί να καλύψει τις παραγγελίες γρηγορότερα. Οπότε παίρνει τη δουλειά απ' το πρώτο μηχάνημα, γεμίζει τα ράφια γρηγορότερα και περισσότερο. Επιπλέον εφόσον αυξάνεται η παραγωγικότητα στη μονάδα του χρόνου, μειώνεται το κόστος, κυρίως το εργατικό κόστος που λέμε μιας και θέλει λιγότερα χέρια. Οπότε η κονσέρβα πουλιέται πιο φτηνά για να χτυπήσει τον ανταγωνισμό. Κι αφού κλείσει ο παλιός κονσερβοποιός και γίνεται μονοπώλιο ο δεύτερος, μετά διαμορφώνει την τιμή όπως γουστάρει. Την ανεβάζει ή την κρατάει σταθερή για να αυξήσει τα κέρδη του αυτός είναι ο αντικειμενικός σκοπός του καπιταλιστή.

Επειδή όμως έδιωξε κόσμο μια και χρειαζόταν λιγότερα χέρια (και μια κι έκλεισε τον ανταγωνιστή του, στέλνοντας τους εργάτες του ανταγωνιστή στο δρόμο), οι άνεργοι εργάτες δεν έχουν λεφτά να αγοράσουν τις κονσέρβες που οι λιγοστοί συνάδερφοί τους παρήγαγαν. Απούλητα προϊόντα, πτώση παραγωγής, κρίση. Αυτή είναι όλη η ιστορία.

Στο σοσιαλισμό η αύξηση της παραγωγικότητας δεν γίνεται για να αυξηθεί ντε και καλά η παραγωγή αλλά για να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος. Όσο μειώνεται ο εργάσιμος χρόνος, ο αναγκαίος για να παραχθούν τα αγαθά που έχει ανάγκη η κοινωνία κι όχι περίσσια (που θα παν για πέταμα στον καπιταλισμό, θυμάστε που θάβαν τα πορτοκάλια;), τόσο απελευθερώνεται το δημιουργικός μέρος της ανθρώπινης προσωπικότητας. Μη σκέφτεστε με όρους καπιταλισμού όπως π.χ τι θα κανα αν δούλευα έξι ώρες τη μέρα; Θα άραζα συνέχεια, θα έβλεπα ταινίες, σήριαλ, θα βαριόμουνα κλπ. Η κοινωνία αλλάζει χαρακτηριστικά και δεν μπορεί να διατηρεί δομές και συνήθειες απ' τον καπιταλισμό. Θα την αράξεις μια μέρα, δυο μέρες, δυο βδομάδες, δυο μήνες θα το βαρεθείς κι αυτό. Κάτι άλλο θα αναγκαστείς να κάνεις.

Θα συμμετέχεις περισσότερο στα κοινά κατ' αρχήν. Ποια είν' αυτά; ο κοινωνικός έλεγχος, θα ελέγχεις μέσα από θεσμοθετημένα όργανα που με τον καιρό θα τελειοποιούνται, θα ελέγχεις την παραγωγή, προβλήματα, ατέλειες κλπ και θα προσπαθείς μαζί με άλλους να τα λύνεις. Θα ελέγχεις τους εργοδηγούς, του διευθυντάδες, τους προέδρους κλπ μέχρι που η δομή της κοινωνίας να μην τους έχει ανάγκη. Θα ασχολείσαι με τη γνώση, το διάβασμα, την πραγματική ψυχαγωγία (θέατρο, σινεμά, αθλητισμό). Θα επιμορφώνεσαι κλπ κλπ ένα σωρό πράματα θα βγουν στην πορεία να ασχοληθείς, όσο θα οικοδομείται ο σοσιαλισμός κι ούτε τότε θα προλαβαίνεις. Ολ' αυτά φυσικά προαιρετικά, κανένας δεν θα σε αναγκάζει (και μην ακούτε παπαριές που λεν για τις σοσιαλιστικές δημοκρατίες, ρωτήστε ανθρώπους που τα ζήσαν να σας τα πουν καλύτερα).

Απ' την άλλη το μέσο παραγωγής είναι ηθικά ουδέτερο. Το μηχάνημα του εργοστασίου που παράγει αγαθά δεν μπορεί να κινηθεί χωρίς το ανθρώπινο χέρι, χωρίς την ανθρώπινη εποπτεία, ούτε καν στον πλήρη αυτοματισμό. Μπορεί να υπάρξει μια εποχή που η τεχνητή νοημοσύνη να έχει προχωρήσει τόσο πολύ που να έχουμε διαφορετική προσέγγιση, αλλά αυτά είναι ζητήματα που άπτονται του αναπτυγμένου (διαγαλαξιακού που λέω εγώ) κομμουνισμού.

Το μέσο παραγωγής είναι μια προέκταση του ανθρώπινου χεριού να το πούμε έτσι, είναι ενισχυτικό της ανθρώπινης εργατικής δύναμης, άλλωστε ο ίδιος ο άνθρωπος φτιάχνει το μέσο παραγωγής το οποίο μπορεί να έχει διάφορες χρήσεις, να συσκευάζει κονσέρβες, να τυπώνει χαρτί, να πλέκει ύφασμα, να κάνει συγκόλληση μετάλλων, να μεταφέρει φορτίο απ' το σημείο Α στο σημείο Β, να πετάει στον ουρανό.

Έτσι ήταν και τα φτερά που έφτιαξε ο Δαίδαλος γι' αυτόν και το γιο του για να πετάξουν να φύγουν απ' το λαβύρινθο. Ο Ίκαρος που ήταν ζωηρούλης και παιχνιδιάρης, ξανοίχτηκε παραπάνω, βγήκε στην εθνική και γκάζωσε αλλά απ' το πολύ το γκάζωμα την έκαψε τη φλάντζα. Τα φτερά που ήταν από κερί, λιώσαν απ' τον ήλιο κι έπεσε και γκρεμοτσακίστηκε σ' ένα νησί. Το νησί το είπανε Ικαρία κι έμελλε να γίνει προπύργιο του κουκουέ, άσχετα αν πήραν το δήμο στις τελευταίες εκλογές.

Στην Ικαρία όποιος έχει πάει μιλάει με τα καλύτερα λόγια για τη χαλαρότητα και τους ρυθμούς ζωής που ξεπερνάει, κάνει σκόνη τη περιβόητη σαλονικιώτική χαλλλαρότητα (με τρια λάμδα), μια πρόγευση του κομμουνισμού που το άγχος, το στρες, η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα γίνονται άγνωστες λέξεις.

Το “flight of Icarus” πρωτοβγήκε το 1983 και ήταν στο τέταρτο άλμπουμ των Maiden, το “piece of mind” κι έγινε και σίνγκλ. Αυτή τη μαλακία με τα τα σίνγκλ ποτέ δεν τη κατάλαβα. Γιατί να αγοράσεις ένα βινύλιο με δυο τραγούδια μέσα; Για συλλεκτικούς λόγους; Τρίχες κατσαρές, ζήτω το mp3 που έκανε τη μουσική πιο προσιτή και τάπωσε τις πολυεθνικές δισκογραφικές. Και μη μου πείτε “η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική” για θα σας πω και οι μεγαλοσυναυλίες-πανηγύρια σκοτώνουν τα πορτοφόλια. Οι Maiden βγάλαν λεφτά με τα τσουβάλια με τη φίρμα τους από παγκόσμιες περιοδείες, απ' το franchise, απ' τα αντικείμενα, αξεσουάρ, αφίσες, σημαίες, μπλούζες, κωλόχαρτα και ό,τι άλλο τέλωσπάντων βγάλαν με το προμόσιον του ονόματός τους. Αυτό το περιφερόμενο τσίρκο με τον ντιπ αχώνευτο Eddie είχε ξεπαραδιάσει χιλιάδες παιδιά της εποχής μου (τους μπαμπάδες τους και τις μανάδες τους) με το να τρέχουν να αγοράζουν αξεσουάρ, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως και οι ποδοσφαιρικές ομάδες στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό από έσοδα πώλησης τέτοιων άχρηστων αξεσουάρ. Αλλά καλά να πάθουν, όσες μπλούζες και να πουλήσουν τώρα, ούτε ο Τσάκας, ούτε οι εμίρηδες τους σώνουν, δεν είναι μαλάκες οι καπιταλιστές σε περίοδο κρίσης να αγοράζουν ζημιογόνα μαγαζιά. Κακό ψόφο στις ΠΑΕ, επιστροφή στο ερασιτεχνικό, όπου οι παίχτες της ομάδας της πόλης ή της γειτονιάς σου, ήταν απ' την πόλη ή τη γειτονιά σου, άντε και ένας-δυο ξένοι.

Έτσι και οι Maiden, αλλά και πολλοί άλλοι που εξακολουθούν να υπάρχουν στη μουσική βιομηχανία, άντε κλείστε το μαγαζί και σπίτι για τσαγάκι, φτάνει τόσα που φάγατε. Δεν κάνετε μουσική πλέον, κοροϊδεύετε τον κόσμο, όπως π.χ οι Metallica που μας έχουν βγάλει την παναγία με τις Λουλούδες. Οι Scorpions και οι Judas Priest είχαν τουλάχιστον το στοιχειώδη αυτοσεβασμό να πουν, όκεϊ παιδιά, φάγαμε με δώδεκα μασέλες, άντε σπιτάκι τώρα για τσαγάκι και παξιμάδι, άσε να τραγουδήσει και κάνας άλλος.

Με τους Sabbath δεν ξέρω τι φασούλι θα μας βγει, πέρα απ' την περιοδεία που θα κάνουν, στην οποία θα χρειάζονται ημερήσια θεραπεία με αναβολικά τα παπούδια για ν' αντέξουν την ταλαιπωρία του δρόμου. Καμμιά μαλακία δίσκο θα βγάλουν πάλι (dehumanizer και δε συμμαζεύεται) κι άντε βγάλε άκρη.

Κρατάω λοιπόν την υπερτραγουδάρα για τον Ίκαρο, τότε που ήταν στα ντουζένια τους οι Maiden και άστους να βγάζουν παράδες τη σήμερον και να οδηγάνε αεροπλάνα για το κέφι τους. Η τέχνη, ανεξάρτητα απ' την προέλευσή της πλέον ανήκει στο λαό, κι έτσι ακούστε το πάλι ακόμα μια φορά μέσα απ' το σοσιαλιστικό μέσο παραγωγής, το ίντερνετ (σπόντα για να πείτε το μακρύ και το κοντό του ο καθένας γι' αυτό το ενδιαφέρον από μαρξιστικής απόψεως θέμα).

Νο7 Άσος Μπαστούνι (Ace of spades) Mӧtorhead

το καλύτερο φύλλο

Στα χωριά της βόρειας Ελλάδας όπου η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η καλλιέργεια της γης, το χειμώνα που δεν έχει δουλειές, οι κυριότερες ασχολίες του ανδρικού πληθυσμού είναι το καφενείο, το Στοίχημα, τα τυχηρά παίγνια εν γένει. Ούτε βιβλία, ούτε εφημερίδες (εκτός απ' τις αθλητικές), ούτε σινεμά, ούτε θέατρο, αυτά τα πράματα θεωρούνται απ' τους χοντρόπετσους συχωριανούς ασυγχώρητο γκεηλίκι. Τι καλλιέργεια πνεύματος! Ούγκα-ούγκα!

Το πιο δημοφιλές παιχνίδι στα καφενεία της επαρχίας είναι αναμφίβολα η πόκα, τυχηρόν παίγνιο με τράπουλα, ελληνική παραλλαγή του πόκερ. Την είπανε “πόκα” οι έλληνες γιατί λέει έτσι άκουγαν τους εγγλέζους να προφέρουν τη λέξη “poker” (pow-kah). Όλα τα είχαμε, η οξφορδιανή προφορά μας μάρανε, άλλο ένα τσομπαναραίικο κατάλοιπο της ιμπεριαλιστικής εξαρτήσεως και των διαφόρων Σκόμπυ.

Η πόκα είναι κάτι περισσότερο από παιχνίδι. Πέρα απ' τις διάφορες παραλλαγές, μπόμπα χαρακίρι, ασανσέρ κλπ είναι περισσότερο ένας διαγωνισμός ψυχολογικής κυριαρχίας κι επιβολής. Εκεί που τελειώνει η τύχη αρχίζει ο ψυχολογικός πόλεμος, η προσπάθεια να “σπάσει” ο άλλος, να χάσει την υπομονή του, να παίξει αψυχολόγητα και τελικά να χάσει τις ωραίες του παράδες (στα χωριάτικα θυληκού γένους “η παράς”, πώς λέμε “η μήτσους”). Ένα εκπληκτικό παράδειγμα αυτού του ψυχολογικού πολέμου και της κυριαρχίας επί του άλλου είναι η ταινία “rounders” (http://www.imdb.com/title/tt0128442/) που ο Matt Damon είναι φυσικό ταλέντο στο κουμάρι, έχει το χάρισμα της πολύ ισχυρής ενσυναίσθησης. Δηλαδή εκείνου που καταλαβαίνει αμέσως το χαρακτήρα και τις λεπτές συναισθηματικές αποχρώσεις του άλλου και τους χορεύει στο ταψί ενώ ο ίδιος μπορεί και κυριαρχεί στα δικά του συναισθήματα με τρόπο μη αντιληπτό απ' τους αντιπάλους.

Οι καλοί χαρτοπαίκτες είναι ταυτόχρονα και εξαιρετικοί ψυχολόγοι και όλη η απόλαυση του παιχνιδιού είναι ακριβώς αυτό το παιχνίδι σε δεύτερο επίπεδο, η προσεχτική παρατήρηση της γλώσσας του σώματος, των εκφράσεων του αλλουνού. Όπου διαπιστώνεται αδυναμία, ο χαρτοπαίκτης επιτίθεται στον αντίπαλο αλύπητα με διάφορα σχόλια που τον μειώνουν, τον κάνουν να νιώθει σκουπίδι, όπως π.χ όταν ιδρώνει από άγχος ο άλλος που δεν έχει καλό φύλλο, ο καλός χαρτοπαίκτης ενισχύει αυτή την κατάσταση του αγχωμένου αντιπάλου λέγοντας π.χ “πολλή ζέστα εδώ μέσα ε; Ρε Μήτσο, άναψε το αιρκοντίσιον” και τέτοια. Όπως ο Matt Damon που είχε παρατηρήσει το Ρώσο (Τζων Μάλκοβιτς) μαφιόζο που έτρωγε μ' ένα χαρακτηριστικό τρόπο μπισκότα όταν ήταν αγχωμένος. Όταν κατάλαβε ο Ρώσος ότι τον πήρε χαμπάρι ο πιτσιρικάς πέταξε τα μπισκότα στα ντουβάρια απ' τα νεύρα του. Ο Matt τότε του λέει για σπάσιμο “τι έγινε, δεν πεινάς άλλο;” Θεός!

Η οικονομική κατάστασις φυσικά των περισσοτέρων είναι τραγική καθώς η συγκίνηση που προσφέρει το κουμάρι είναι εθιστικότατη, οπότε ο άλλος ξοδεύει όλα του τα λεφτά και στο τέλος δεν έχει τσιγάρο να καπνίσει, δεν έχει γάλα να πάρει για τα παιδιά και ξεφτιλίζεται ζητώντας δανεικά, τα οποία όμως εν τέλει πάλι στη γκανιότα καταλήγουν καθόσον το κουμάρι είναι σαν την πρέζα.

Το ίδιο συμβαίνει σε ψυχολογικό επίπεδο και με το τάβλι. Ο συχωρεμένος ο πατέρας μου, που ήταν και χαρτόμουτρο αλλά και ταβλαδόρος ολκής, όταν έπαιζες μαζί του τάβλι σ' έβγαζε την παναγία στον ψυχολογικό πόλεμο που τελικά απ' τα νεύρα σου το κλεινες με πάταγο, πέρα απ' την βαθύτατα μελετημένη τακτική που ακολουθούσε στο παιχνίδι. Βέβαια οι συχωριανοί στο τάβλι ποτέ δεν ήσαν ευγενείς με τους νέους παίκτες στο τάβλι, σ' έβριζαν, σε μείωναν, σε κάναν “απ' τα σκατά παρακάτω”, μια εξόχως μειωτική τοπική έκφραση που είναι το άκρο άωτο της ταπείνωσης. Οι νέοι που πέρασαν απ' αυτό το τεστ ενηλικίωσης είτε βγήκαν με ψυχολογικά προβλήματα, είτε βγήκαν χοντρόπετσοι, ανεξάρτητα αν έγιναν καλοί παίχτες ή όχι. Τέτοιοι γίνονταν πάντα φυσικά οι άνθρωποι με υψηλότατη συναισθηματική νοημοσύνη, άνθρωποι δηλαδή που ήταν σε θέση να αντιλαμβάνονται τις λεπτές ψυχολογικές αποχρώσεις των άλλων αλλά και να χειρίζονται με εκπληκτική μαεστρία και τα δικά τους συναισθήματα, ανεξάρτητα απ' το επίπεδο μόρφωσης το οποίο σ' αυτά δεν παίζει απολύτως κανένα ρόλο.

Οι χοντρόπετσοι χωριάτες ποτέ δεν διάβασαν στη ζωή τους φιλοσοφία. Το ίδιο ισχύει φυσικά και για τους ροκάδες τύπου Lemmy, που έχουν καθιερώσει αυτό το life-style του ελεύθερου, του “κάνω ό,τι γουστάρω”, του “στα παπάρια μου όλα” ροκά, με τα δερμάτινα, το hell' s angels ντύσιμο, το μαλλί, τη αξυρισιά, την περιφρόνηση σε όλους τους ντεμέκ, σε όλες τις εξουσίες κλπ. Οι Mӧtorhead είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ροκ συγκροτήματος που προωθούν αυτόν τον τρόπο ζωής. Το ροκ είναι τρόπος ζωής που λέει πολύς κόσμος που έχει την τάση να υιοθετεί τέτοια κλισέ. Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα σ' αυτές τις περιπτώσεις, όταν κάμνεις φετίχ ένα στιλ ή μια συμπεριφορά, είναι να γίνεσαι κι εσύ ντεμέκ.

Η θεωρητική τεκμηρίωση αυτού του attitude είναι ο Γερμανός φιλόσοφος Μαξ Στίρνερ, της δεξιάς πτέρυγας ας πούμε της μεγάλης του Χέγκελ σχολής, σχολή της διαλεκτικής δηλαδή απ' όπου βγήκε ο μέγιστος Ένγκελς κι ο τρισμέγιστος Μαρξ. Η φιλοσοφική ενατένιση του Στίρνερ καταλήγει στον πιο ακραίο υποκειμενικό ιδεαλισμό, ή στο σολιψισμό όπως λέμε (solus ipse = μόνο ο εαυτός, μόνο εγώ, μόνο για την πάρτη μου κλπ) που είναι ακριβώς το (μη) θεωρητικό μπακγκράουντ του αναρχοαυτόνομου, του τύπου δηλαδή που δεν τον νοιάζει σχεδόν τίποτα παρά μόνο η πάρτη του. Χαρακτηριστικός τύπος αυτού του στιλ ήταν ο Ζορμπάς του Καζαντζάκη που έλεγε “κουκιά έφαγα, κουκιά μολογάω. Ζορμπάς είμαι, ζορμπάδικα μιλάω. Αμα πεθάνω εγώ, χάνεται μαζί μου κι όλος ο ζορμπαδόκοσμος”.

Το ίδιο έχει δηλώσει κι ο περίφημος “αναλυτής” ποδοσφαίρου, ο ξεδοντιάρης Γεωργίου, που έκανε λέει ένα φεγγάρι στην ΚΝΕ, αλλά τώρα δηλώνει αναρχοαυτόνομος και μεγάλος θιασώτης της πόκας που ο Καραγιαννίδης τον μάζεψε απ' τα καφενεία. Είναι αντιπαθής σε πολύ κόσμο αλλά έχει ενδιαφέρον το πολύ λεπτό ψυχολογικό ξεγύμνωμα που κάνει σε ντουγάνια που τον παίρνουν στο τελέφωνο να μιλήσουν. Και πάντα ενθουσιάζεται με έξυπνους τηλεθεατές που κάνουν εύστοχα, μεγάλης ψυχολογικής ανωτερότητας σχόλια, όπως π.χ ένας παππούς, που όταν τον ρώτησε ο Γεωργίου (θέλοντας να δει αν θα παρεξηγηθεί ο άλλος) “τον παίρνεις που και που;” ο παππούς του απάντησε “σαμτάιμς”(http://www.youtube.com/watch?v=sKWc4chsfJg στο 1:51)! Θεϊκός διάλογος!

Φυσικά οι αναρχοαυτόνομοι του συρμού, δεν ξέρουν ότι εκπροσωπούνται στο θεωρητικό στερέωμα απ' τον Μαξ Στίρνερ, αλλά αυτό είναι λίγο πολύ γνωστό. Αυτό που δεν είναι και πολύ γνωστό είναι ότι ο Μαρξ κι ο Ένγκελς ταπώσανε αποφασιστικά τον Στίρνερ στο πρώτο τους κοινό βιβλίο, την “Γερμανική ιδεολογία” όπου πιάσαν τον Στίρνερ και το θεωρητικό του έργο και το λιανίσανε στην κριτική κάνοντάς τον σκουπίδι με τον ίδιο τρόπο που ο καλός χαρτοπαίκτης κάνει σκουπίδι τον αδύναμο αντίπαλό του. Ο καλός ψυχολόγος μπορεί να είναι χαρτόμουτρο, αλλά σίγουρα δεν είναι “αναρχοαυτόνομος”, είναι άλλης πάστας άνθρωπος κι όλους αυτούς τους ντεμέκ τους έχει του χεριού του.

Ο αναρχοαυτόνομος, ο ροκάς τύπου Lemmy, o βαρύς, ο ασήκωτος, ο easy rider που ανεμίζουν τα μαλλιά του στον αγέρα της ελευτερίας, που κρύβεται πίσω από γυαλιά ηλίου και τη νύχτα ακόμα, που δεν λέει πολλά (επειδή δεν ξέρει τι να πει βασικά, οπότε το κανε ιδεολογία “μ' αρέσει να μη λέω πολλά”), ο τύπος αυτός λοιπόν που πολλοί θαυμάζουμε και μας ελκύει αυτό το attitude στην πραγματικότητα είναι άνθρωποι ανεύθυνοι, αδύναμοι, δεν αντέχουν την πειθαρχία, δεν σηκώνουν το κράξιμο επειδή τους πληγώνει, είναι επιρρεπείς στη βία ή το εντελώς αντίθετο, την κάνουν πάντα με ελαφρά σε κάθε δυσκολία, και το παίζουν μετά ντεμέκ “στα παπάρια μου, δεν με νοιάζει, πάω να καβαλήσω τη χάρλεϊ...” κι άλλα τέτοια “παντελονάτα” κι “αρχιδάτα” που στην πραγματικότητα είναι φυγή απ' τα προβλήματα.

Ο αναρχοαυτόνομος δεν θέλει στην πραγματικότητα να χαλάει τη ζαχαρένια του γι' αυτό και φτάνει στο μηδενισμό. Στις περιπτώσεις που αναλαμβάνει δράση λόγω ιδιοσυγκρασίας, θα το παίζει αναρχικός. Θα θελα να βλεπα μερικά τέτοια τσουτσέκια να παν να δουλέψουν στον “Γρηγόρης μικρογεύματα” ή στα “Εβερεστ” να τους βάλουν να κουρευτούν, να φορέσουν καπελάκια και πουκαμισάκια με τη φίρμα της εταιρείας, εκεί να δω πώς το παίζουν μάγκες. Εκτός κι αν δεν έχουν οικονομικό πρόβλημα, δεν έχουν να πλερώσουν φως, νερό, τελέφωνο, νοίκι, μασάνε τίποτα περιουσίες του μπαμπά, ή παίρνουν τίποτα νοίκια κι έχουν την άνεση να το παίζουν “εραστές της ελευθερίας” και τ' αρχ... μου κουνιούνται.

Άμα αναγκαστούν πάλι να δουλέψουν, ή άμα βρουν γκόμενα (γιατί ορισμένοι το παίζουν “απόμακροι” επειδή ακριβώς ντρέπονται να κάνουν καμάκι, πάλι αλεπού που τα κάνει κρεμαστάρια) παν στο άλλο άκρο. Γίνονται σκυλάδες, ντρέπονται για το παρελθόν τους, πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, τρεις φορές θ' απαρνηθούν ότι ακούγαν Mӧtorhead. Άλλα ντουγάνια από δω. Ακούς μουσική βρε ηλίθιε επειδή τη βρίσκεις, όχι επειδή πουλάς μούρη.

Από πολιτικής απόψεως, κάνουν ιδεολογία το απολιτίκ, γαμιούνται όλοι οι πολιτικοί και τέτοια, ή όταν άρχίζουν να έχουν κάποιο στοιχειώδες πολιτικό κριτήριο, είναι εντελώς του κώλου, κρίνουν εξ ιδίων τ' αλλότρια, ως βαθιά υποκειμενιστές νομίζουν ότι είναι το κέντρο του κόσμου. Δεν αντέχουν την ανωνυμία κι ας το παίζουν “απόμακροι”. Γι' αυτό ακριβώς το παίζουν έτσι, να τους δει η γκόμενα, να πει “αχ καλέ τι συμπαθητικούλης έτσι απόμακρος και λιγομίλητος που είναι, τι άντρακλας!” και τέτοια. Τέτοια δεν λεν πια αι γενέκαι, κι αν λεν θα είναι από τίποτα κορυφογραμμές της οροσειράς της Πίνδου που νομίζουν ότι όλα τα ποτάμια ξεκινάν απ' το βορρά και εκβάλλουν στο νότο. Καλά, κι ο Νείλος; τους λες... “ποιος;” ρωτάνε.

Ο πραγματικός ροκάς, που έχει πραγματικό ροκ άτιτιουντ δεν το(ν) παίζει.

Είναι αυθεντικός, είναι άνθρωπος, είναι ανοιχτόμυαλος, δεν κολώνει στο άγνωστο, ούτε και φοβάται τη δουλειά και την πειθαρχία. Είναι προλετάριος με τα ούλα του, πρώτος στη δουλειά, πρώτος στα σπορ, πρώτος στην παρέα, πρώτος στα κέφια, είναι και ο πρώτος γενικώς.

Από τη ντεμέκ ροκ φάση περάσαμε πολλοί από μας, το παίζαμε κι εμείς περνώντας τις παιδικές αρρώστιες του αριστερισμού. Όταν βγήκαμε στο μεροκάματο να βγάλουμε κάνα φράγκο είδαμε το real thing και προσγειωθήκαμε κομμάτι, κρατήσαμε όμως τα καλά που συνεπήγετο η ενασχόλησίς μας με την μουσικήν βιομηχανίαν.

Εν εξ αυτών ήσαν οι θεοί κατα πολλούς, Mӧtorhead που διαφήμισαν κάργα αυτό που λέμε metal attitude. O Lemmy ακόμα και σήμερα στα 65 του ζωή να χει, είναι μυθικό σχεδόν πια πρόσωπο με σήματα κατατεθέντα τη σκατόφατσα που κάνει ταις γυναίκες να τρελλαίνονται, την ελιά στο μάγουλο, το Rickenbaker μπάσο, το μικρόφωνο τοποθετημένο ένα κεφάλι πιο ψηλά και φυσικά την μοναδική, ασύγκριτη, τεράστια ΦΩΝΗ του, η παροιμιώδης χροιά του με την άθλια βρετανική προφορά που είναι η χαρακτηριστικότερη metal φωνή. Που δεν δρέπει δάφνες τεχνικής και κορώνες, αλλά είναι METAL, όπως πρέπει να είναι τα φωνητικά σε κάθε μεταλική ροκενρόλ υπόνοια.

Ο άσος μπαστούνι είναι ο ύμνος των Mӧtorhead και των απανταχού μεταλλάδων, ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους ροκάδες, πανκάδες, μεταλάδες, θρασάδες, επικάδες και όλους τους εις -άδες. Οι στίχοι εξυμνούν τον κουμαρτζή που παίζει για την ευτυχία του παιχνιδιού, δεν τον νοιάζουν τα φράγκα. Ο αριστερισμός της αντίληψης “ο αγώνας είναι το παν, ο στόχος δεν είναι τίποτα”, θα κάνω την επανάσταση κι ας φάω τα μούτρα μου. Η εφηβική αυτή αφέλεια, η ιλαρά και η ανεμοβλογιά του κινήματος έλκει την καταγωγή του απ' την αναρχοαυτόνομη αυτή ανωριμότητα, την εφηβεία που πάντα αγαπάμε επειδή δεν έχουμε ντεμέκ τα “κότσια” να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε. Και κάπου εκεί αρχίζει το ταξικό ένστικτο, αρχίζει η ενηλικίωση του ατόμου, του κινήματος, του κόμματος (ένα είν' το κόμμα). Γιατί αν δεν αρχίσει, μαύρο φίδι που μας έφαγε, παίρνεις τον πούλο, το παίζεις “λεύτερος” κι ανεξάρτητος και στην πραγματικότητα είσαι ένα απροσάρμοστο τσουτσέκι που φοβάται και τη σκιά του. Στα δύσκολα την κάνεις, άμα σου πούνε “έλα στην απεργιακή συγκέντρωση” προφασίζεσαι διάφορες μαλακίες και πας να βγεις κι από πάνω.
Άντε μετά να ορθώσεις ανάστημα στο αφεντικό! Γιατί να αρχίσω να ουρλιάζω “να πάρουμε τα όπλα, να τους γαμήσουμε τους τρακόσους” και τα ρέστα, ξέρω κι εγώ να πω τέτοια ψευτοεπαναστατικά του κώλου. Για να σε δω ρε μεγάλε στην ώρα της αλήθειας, αν θα πήγαινες ποτέ να πεις τ' αφέντικό σου “θα κάνω απεργία” και να υποστείς το κράξιμο, το φόβο και την απειλή της απόλυσης. Αν δεν μπορείς, κάνε στη μπάντα, βάλε και στο mp3 player τα ψευτοεπαναστατικά σου μέταλ, κι όταν σου πει τ' αφεντικό “ξέρεις δεν θα πλερωθείς γιατί έχωμε κρίση” εσύ τότε θα σκύψεις το κεφάλι σαν καλό τσουτσέκι που είσαι, θα το βουλώσεις και θα το παίζεις ψευτοεπαναστάτης στην παρέα σου. Βρε ούστ!

No 8 Στο συνδικάτο στεκόμαστε (In union we stand – Overkill)

Τα συνδικάτα είναι μια απ' τις πιο παλιές μορφές οργάνωσης της εργατικής τάξεως που βοηθάν να έλθει η ανατροπή της καθεστηκυίας τάξως. Από μόνα τους; Όχι δα, αυτά τα πράματα είναι ξεκαθαρισμένα εδώ κι έναν αιώνα κοντά, από τότε που συνεδέθη το εργατικόν κίνημα (δια των συνδικάτων και άλλων εργατικών ενώσεων) με μια θεωρία, αυτήν του επιστημονικού σοσιαλισμού που την έβγαλε απ' τη γκλάβα του ο Μάρξ κι έβαλε κι ένα χεράκι κι ο Ένγκελς που τα λεγε και τα γραφε πιο απλά και κατανοητά, όχι σαν τον Κάρολο που το μυαλό του γυρνούσε ίσαμε τριάντα χιλιάδες στροφές το λεπτό, αλλά τα γραφε ακαταλαβίστικα.

Τα συνδικάτα από μόνα τους κυνηγάν μόνο οικονομικά αιτήματα, επιδιώκουν δηλαδής να βελτιώσουν τους οικονομικούς όρους πώλησης της εργατικής δύναμης κι αυτός ήταν εξ' αρχής ο σκοπός τους: να βελτιώσουν τη ζωή των εργατών που είναι συνέχεια στη δίαιτα.

Δηλαδή, εγώ που έχω δυο χέρια, δυο πόδια και το μυαλό στη θέση του είμαι ικανός προς εργασίαν. Αμα έχω και κάποια εξειδίκευση κιόλας, μάθε τέχνη κι άστηνε που λέγαν κι οι παλιοί, βγαίνω στην πιάτσα, βγάζω μπούτι και ξεπουλιέμαι, αξιοποιώ την ικανότητά μου προς εργασία για να δουλέψω μπας και βγάλω κάνα φράγκο μη ψοφήσω της πείνας. Ήτοι όλοι οι εργάται και εργάτριαι είμεθα εκδιδόμενοι-ες, πουλάμε το κορμί μας στον εργοδότη που μας γ..ει για ένα κομμάτι ψωμί. Mη ξεγελιέστε από κάποιους που παίρνουν "καλό" μισθό, ο μέσος όρος των μισθών είναι πάντα τέτοιος που ίσα-ίσα να μπορεί να συντηρείται η εργατική τάξη, να βάλει δηλαδή μια μπουκιά φαΐ στο στομάχι, να στηλωθεί, να μπορέσει να δουλέψει την επόμενη μέρα. Ποτέ δεν παίρνει παραπάνω απ' αυτό η εργατιά, άσχετα αν μερικές ομάδες εργαζομένων παίρνουν κάνα φράγκο παραπάνω. Είτε πρόκειται για εξαιρετικά ειδικευμένους εργαζόμενους που τους έχουν ανάγκη οι εργοδότες, ή σε κάποιες περιπτώσεις πλερώνουν οι εργοδόται περισσότερα με αντάλλαγμα να κάθεται στ' αυγά του ο εργαζόμενος και να μη ζητάει περισσότερα. Πάντα ένα ψίχουλο παραπάνω ξεγελάει, διαιρεί τους εργαζόμενους σε καλοπληρωμένους και κακοπληρωμένους. Θα μου πεις, ο ανειδίκευτος πρέπει να παίρνει τα ίδια με τον ειδικευμένο; Στον καπιταλισμό υπάρχει αυτή η διάκριση, κι ως ένα βαθμό και στο σοσιαλισμό. Το οικονομικό κίνητρο δεν εξαλείφεται έτσι εύκολα με άλλα ηθικά κίνητρα, χρειάζεται να περάσουν πολλά χρόνια οικοδόμησης σοσιαλισμού για να ξεπεραστούν οι μισθολογικές ανισότητες. Αυτό θα γίνει με το να ξεπεραστούν οι εργασιακές ανισότητες γενικά αλλά και ανισότητες που αφορούν τη μόρφωση και την ειδίκευση του καθενός.

Πρώτα και κύρια όμως οι αντιθέσεις αυτές θα ξεπεραστούν μ' αυτό που λέμε, ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Δηλαδής, όταν θα εξελιχτούν τα μέσα παραγωγής τόσο πολύ που θα τείνει να αυτοματοποιηθεί σχεδόν κάθε περίπλοκη διαδικασία, αλλά κι απ' την άλλη δεν θα υπάρχουν "ανειδίκευτοι" εργαζόμενοι. Π.χ σήμερα ο σκουπιδιάρης κι ο καρδιοχειρούργος είναι εντελώς διαφορετικά επαγγέλματα από άποψη ειδίκευσης, μόρφωσης, δεξιοτήτων, χρήσης τεχνολογίας κλπ. Φανταστείτε στο μέλλον να έχει εξελιχτεί τόσο πολύ η ρομποτική αλλά και οι αυτοματισμοί που μια περίπλοκη χειρουργική επέμβαση να γίνεται μέσω υπολογιστή, πάντα φυσικά υπό την επίβλεψη του ανθρώπου. Αντιστοίχως και η αποκομιδή των σκουπιδιών να γίνεται αυτόματα στα σημεία συγκέντρωσης απορριμάτων από ρομπότ υπό την εποπτεία πάλι του ανθρώπου. Και στις δυο περιπτώσεις ο άνθρωπος εποπτεύει τη δουλειά, απλώς εκτελεί πρωτόκολλα λειτουργίας αυτόματων μηχανών μέσω υπολογιστών. Η ανάπτυξη της τεχνολογίας εδώ μικραίνει τα όρια ανάμεσα στην πνευματική και τη χειρωνακτική εργασία που έλεγε ο μπαρμπα-Μαρξ.

Και να σας το πάω ακόμα πιο μακρυά, η οργάνωση της κοινωνίας στο λίγο πιο μακρυνό μέλλον θα μειώσει δραστικά εως να εξαλείψει τελείως την παραγωγή απορριμάτων, είτε μέσω της άμεσης χρήσης του προϊόντος, είτε μέσω μιας τυποποιημένης διαδικασίας ανακύκλωσης-επαναχρησιμοποίησης υλικών. Ομοίως η πρόληψη και η δημόσια υγεία να φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που να ελαχιστοποιήσει εως να εξαλείψει τις δύσκολες και βαριές εγχειρήσεις. Σε συνδυασμό με την τελειοποίηση των συγκοινωνιών ώστε να εκμηδενιστούν τα ατυχήματα, με την τελειοποίηση των κανόνων ασφαλείας σε εργασίες όπου ακόμα θα υπάρχει η χειρωνακτική εργασία του ανθρώπου και την εξάλειψη των εργατικών ατυχημάτων, η πρόοδος της εξατομικευμένης φαρμακολογίας και θεραπευτικής, της βιοτεχνολογίας, της νανοτεχνολογίας κλπ, όλ' αυτά θα αλλάξουν τελείως τον χαρακτήρα της εργασίας, αλλά και το πώς θα αμοίβεται αυτή η εργασία. Το χρήμα κάποια στιγμή στο μέλλον θα εξαφανιστεί καθώς ο άνθρωπος θα ικανοποιεί κάθε ανάγκη του ενώ ταυτόχρονα θα αναπτύσσει τις παραγωγικές του δυνατότητες όσο το δυνατόν καλύτερα.

Έτσι λοιπόν όλοι οι εκδιδόμενοι εργάται ενώνονται αναμετάξυ των και τι φτιάχνουν; Συνδικάτο, το οποίο δεν είναι μπουρδέλο, αλλά μπορεί να γίνει τέτοιο αν η ηγεσία εξακολουθεί να εκδίδεται ως πουτάνα πολυτελείας είς τα αφεντικά, αυτό που λέμε στα ξύλινα “εργοδοτικός συνδικαλισμός”. Καμμιά φορά το συνδικάτο το ανοίγει ο ίδιος ο γαμιάς το αφεντικό για να ικανοποιεί τις καπιταλιστικές ανωμαλίες του με πόρνες πολυτελείας, εργατοπατέρες, εργατομητέρες, εργατοτσατσάδες γενικώς.

Μόνα τους τα συνδικάτα, όσο κόσμο και να μαζέψουν, όσο καλά μιστά και να πετύχουν, όσο δυνατές καταχτήσεις και να' χουν, κάνουν τη μισή δουλειά, σταματάν στα μέσα του δρόμου. Την υπόλοιπη δουλειά, εκεί που σταματάν οι εργάτες κι αναρωτιόνται “και τώρα τι;” την κάνει μια οργάνωση, ανώτερη απ' αυτή του συνδικάτου, μια οργάνωση πολιτική, που επιδιώκει να πάρει την πολιτική εξουσία και μετά να οργανώσει την κενωνία με άλλους κανόνες και άλλα χαρακτηριστικά ώστε οι εργάται να μην είναι πάντα χαμηλά στην ιεραρχία, με τα αφεντικά, τους ιδιοκτήτες να ρίχνουν πότε-πότε κάνα ψίχουλο και πιο κάτω για να μη φωνάζουν. Κι όταν φωνάζουν πολύ να βγάζει τα κουμπούρια και να τους παίρνει στο κυνήγι.

Αυτή την ανώτερη μορφή οργάνωσης των εργατών τη λέμε κόμμα, κομμουνιστικό κόμμα. Μποντ, Τζέημς Μποντ.

Θα μου πεις για να τη λέμε έτσι; Γιατί έτσι καθιερώθηκε, έτσι το μάθαμε, έτσι μας αρέσει. Αν καθιερωνόταν να τη λέμε “φτου σκουληκομυρμηγκότρυπα”, έτσι θα το λέγαμε. Τίποτα δεν είναι στατικό στον κόσμο, μπορεί κάποια στιγμή ν' αλλάξουν τα ονόματα, το περιτύλιγμα. Η τσικουλάτα, τσικουλάτα θα παραμείνει είτε έχει περιτύλιγμα ΙΟΝ, είτε ΛΑΚΤΑ. Θα μου πεις έχει διαφορετικιά γεύση, ωστόσο το περιεχόμενο που είναι τσικουλάτα δεν άλλαξε, έχει τα ίδια πάνω-κάτω συστατικά, άντε να περιέχει και ίχνη ξηρών καρπών που λέει το περιτύλιγμα, ήτοι μικροαστικά κατάλοιπα. Αν είναι αμυγδάλου έχει πολλά μικροαστικά κατάλοιπα, αν είναι λευκή τσικουλάτα με σταφίδες και κορν φλέηκς γίνεται πια σαν το ΚΚΡΟ με τον Ζιουγκάνωφ, περιτύλιγμα τσικουλάτας και περιεχόμενο που είναι κάτι σαν τσικουλάτα. Όπως γράφαν παλιά και κάτι παγωτά “η επικάλυψη δεν είναι σοκολάτα”, κάπως έτσι.

Αυτή η οργάνωσις λοιπόν που είναι η ανώτερη δυνατή για τους εργάτες στον καπιταλισμό, αυτή έχει το καθήκον να οργανώσει τους εργάτες καλύτερα, να τους ανοίξει τα μάτια, να τους μάθει πέντε πράματα πώς δουλεύει το σύστημα και πώς τους εκμεταλλεύεται ο καπιτάλας, να τους εξηγήσει μ' απλά λόγια, καθότι οι εργάτες δεν έχουν όλοι μάστερ στη φιλοσοφία, θέλει να τους τα λες απλά, πώς και γιατί πρέπει να αλλάξει το σύστημα και να πάρουν την εξουσία οι ίδιοι, πρέπει κιόλας να τους μάθει πώς να ξεσηκώνονται, να αγωνίζονται, να κάνουν, να ράνουν, γιατί αποκοιμισμένοι οι εργάτες τόσα χρόνια στον καπιταλισμό, έχουν φάει τόση παραμύθα και τόσο παπά απ' το σύστημα που όχι μόνο δεν καταλαβαίνουν πιο είναι το μακροπρόθεσμο συφέρον τους, αλλά και δεν ξεσηκώνονται εύκολα απ' τον καναπέ, μπορεί μάλιστα και να υποστηρίζουν τα συφέροντα των εκμεταλλευτών τους γιατί τόσο τους κόβει “άμα πάει το αφεντικό καλά, κι εγώ θα πάω καλά”. Τι λες βρε ντουβάρι; Άει ξύπνα επιτέλους! (με το μαλακό παιδιά, μην συγχίζεστε μη στραφούν κι εναντίον μας κιόλας)

Και με τα συνδικάτα τι θα γίνει; Θα τα παρατήσουμε επειδή τα κατέλαβαν οι ξεπουλημένοι και οι αποστάτες; Όχι λέει ο Λένιν, πρέπει να δουλεύεις και στα πιο αντιδραστικά συνδικάτα λέει (όπως σε όλες τις μαζικές οργανώσεις άλλωστε) κι όχι να βγούμε απ' αυτά ή να φτιάξουμε άλλες, επινοημένες μορφές οργάνωσης (απ' το βιβλίο “αριστερισμός, η παιδική αρρώστεια – ιλαρά, ανεμοβλογιά, μαγουλάδες- του κομμουνισμού”). Αφού υπάρχουν που υπάρχουν, ας τα αξιοποιήσουμε, ας τα πολιτικοποιήσουμε, άλλωστε παρατάξεις κατεβαίνουν στα συνδικάτα, δεν καταβαίνει ο καθένας μόνος του. Ας τα αξιοποιήσουμε σαν αγωνιστικό σχολείο που έλεγε κι ο Λένιν (σαν “κομμουνιστικό σχολείο” έλεγε μάλιστα) για να μάθουν οι εργάτες τι εστί βερίκοκο, πώς να αγωνίζονται για πέντε-δέκα πράματα και απ' την ίδια τους την πείρα να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν παραπάνω, τι πρέπει να επιδιώξουν για να ξεφύγουν απ' τον βραχνά του καπιταλισμού, των κρίσεων, της φτώχειας, της ανεργίας και της ανασφάλειας. Πράματα εξόχως πολιτικά και όχι μόνο στενά οικονομικά, άλλωστε τα δυο αυτά συνδέονται μεταξύ τους, δεν μπορείς να απομονώσεις τελείως το ένα απ' τ' άλλο.

Θα μου πεις, εδώ το σύμπαν γκρεμίζεται, πάμε για απότομη χρεοκοπία, θα πάω εγώ στο συνδικάτο για να διεκδικήσω μισθό καλύτερο; εδώ μου κατεβάζουν κι αυτόν που έπαιρνα. Αμ, εδώ είναι όλο το ζουμί. Άντε τσατίστηκα για την κρίση, βγήκα, φώναξα, γκάριξα, χτυπήθηκα. Και καλά έκανα φυσικά, απ' τον καναπέ απ' το ΙΚΕΑ δουλειά δεν γίνεται. Σταμάτησα το μνημόνιο, ανάκοψα την κρίση; Όχι. Άρα δεν είχε νόημα που βγήκα και διαμαρτυρήθηκα; Πώς δεν είχε, είχε και παραείχε. Αλλά δεν έφτανε ήθελε κι άλλο; Ε, τι κάθε μέρα πορεία και διαδήλωση; Θα ξεποδαριαστώ!

Παρακάτω είναι να γραφτώ στο συνδικάτο (παρέα με το Στράτο, που λέει και το λαϊκόν άσμα). Να πάω, να κινητοποιηθώ, να μιλήσω κι εγώ να συνδιαμορφώσω μια άποψη, να ακούσω και τους παλιούς που ξέρουν πέντε πράματα. Να αποχτήσω ταξική συνείδηση με λίγα λόγια, γιατί αυτή αποκτιέται μαζί με τη δράση. Δεν μου έρχεται σαν επιφοίτηση του αγίου πνεύματος, αλλά χτίζεται ταυτόχρονα με το ψήσιμο στους αγώνες.

Ενωμένοι σαν σταθούμε θα γίνει χαμός, όπως μας διδάσκει το εξόχως λυρικό, ενωτικό, ατσαλωτικό, σιδερωτικό και όλος ο πίνακας Μεντελέγεφ από μέταλλα, “In Union we Stand” των Overkill.

Μπάντα νεοϋορκέζικια, απ' τις λίγες με ιστορία, δισκογραφία και χαρακτήρα, ποτέ δεν ήταν number one αλλά πάντα γύρω απ' τις κορυφές, είναι το μπετόν αρμέ του μέταλ, η βάση, εκεί που μπορείς να καταφύγεις για να γουστάρεις όταν βαρεθείς όλους τους άλλους. Η μόνη μπάντα που υιοθέτησε το πράσινο χρώμα σαν το ΠΑΣΟΚ και το Green Lantern, ένα χρώμα που κοσμούσε σχεδόν κάθε δίσκο τους μετά το πρωτόλειο "Feel the fire", εκτός από κάνα-δυο. Όπως όλα τα συγκροτήματα της δεκαετίας του 80, υιοθέτησαν κι αυτοί ένα στάνταρ λογότυπο κι έναν στανταρ χαρακτήρα-μασκότ, όπως ας πούμε οι Maiden τον χαζο-Eddie. Εδώ αυτοί φτιάξαν τον chally, μια νεκροκεφαλή με κέρατα και φτερά νυχτερίδας, ωραία πράματα δηλαδή. Το πιασάρικο όνομα του συγκροτήματος και το σήματα κατατεθέν το λογότυπο, που είναι η στάνταρ αισθητική των μέταλ γκρουπς της εποχής εκείνης είναι αμέσως αναγνωρίσιμα. Μεγάλη ιστορία τα λογότυπα των μέταλ γκρουπς, ιδιαίτερο κεφάλαιο στη γραφιστική τέχνη καθώς έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, όπως π.χ είναι συμμετρικά, σχηματίζουν σε πολλές περιπτώσεις μια νοητή αψίδα με τις άκρες των τελευταίων χαρακτήρων τους όπως π.χ Metallica, Megadeth, Manowar. Αργότερα το θέμα με τα λογότυπα το ξετίναξε το black metal με τα ίδιας αισθητικής λογότυπα, σαν χιλιομπλεγμένοι ιστοί αράχνης, και ακαταλαβίστικα ονόματα δαιμόνων που ούτως ή άλλως δεν μπορείς να διαβάσεις στα παντελώς δυσανάγνωστα λογότυπα black metal αισθητικής.
Η τάση αυτή ήθελε ασφαλώς κι ανάλογη ονοματολογία, λέξεις τριών-τεσσάρων συλλαβών για να είναι πιο ευκολομνημόνευτα (Pantera, Sepultura, Anthrax, Testament), ή δυο λέξεις αρμονικά δεμένες μεταξύ τους: Dream Theater, Judas Priest, Dark Angel, Metal Church, Paradise Lost, κλπ. Η νεώτερη μόδα ήθελε πιο μακρόσυρτα ονόματα, φράσεις ολόκληρες π.χ Faith No More, Rage Against the Machine, System of a Down κλπ.

Το τραγούδι προέρχεται απ' το δεύτερο δίσκο τους (1987) με τον σημαδιακό τίτλο “Taking Over” - καταλαμβάνοντας (την εξουσία και οργάνωσής με σοσιαλιστικάς σχέσεις παραγωγής) το οποίο έχει τραγούδια ένα κι ένα. Οι Overkill ουκ ολίγες φορές χαρακτηρίστηκαν “thrash” κάτι το οποίο δεν είναι απολύτως ακριβές καθώς είχαν δείγματα από κυρίως mainstream μέταλ, διανθισμένων με τη χαρακτηριστική φωνή του Blitz (Bobby Elseworth) και το μπάσο, σήμα κατατεθέν του DD Vernie. Ιδιαίτερα sabbath-ικό feeling βγάζει η καλύτερη δισκάρα τους μετά το “Taking Over”, το “I hear black”(1993), όπως επίσης και μεμονωμένα τραγούδια όπως το ιστορικό πια “skullcrusher” απ' το επίσης ιστορικό “Years of decay”(1989).

Ο δίσκος που βρίσκεται το νουμ. 8 της λίστας περιέχει επίσης ένα απ' τα πιο άγνωστα επικά τραγούδια έβερ, το υπερτεράστιο “fear his name” το οποίο θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται κι αυτό μέσα στη δεκάδα, ωστόσο το “in union we stand” υπήρξε σαφώς μεγαλύτερο hit.

Δεν το βλέπω ποτέ να γίνεται ύμνος του αναγεννώμενου συνδικαλιστικού κινήματος, οπότε ας του αφιερώσουμε την παρούσα ανάρτησιν εις τους σοσιαλιστικούς αιώνας των αιώνων αμήν.

No 9: Γλήγορος σαν καρχαρίας (Fast as a Shark – Accept)

Απ' τον Μασούτη κατευθείαν στο mp3 player σας

Η φύση και η κενωνία είναι αντίθετα πράματα μας εδίδαξεν ο ιστορικός υλισμός των Μαρξ- Ένγκελς. Ναι αλλά γιατί; Γιατί οι ανθρώποι (προσοχή, ο τονισμός στο “ω” να τονίζεται η τσομπαναραίικη πλην όμως λαϊκή καταγωγή μας και η διαθεσίς μας προς εκλαΐκευσιν), οι ανθρώποι το λοιπόν, για να μπορέσουν να ζήσουν πρέπει να ξεκουνηθούν απ' τη σπηλιά και να ψάξουν να βρουν δέντρα με καρπούς, θάμνους με μούρα, άσπρα μούρα μαύρα μούρα, είσαι μια παλιοχαμούρα.

Κι όταν αρχίσει η γκλάβα και δουλεύει περσότερο, να μάθεις πώς να καλλιεργείς τη γη. Κι όταν κατεβείς απ' τα δέντρα κι αρχίσεις να φτιάνεις καλύβες με καλάμια, μετά με ξύλα, μετά με οπλισμένο σκυρόδεμα, μετά με γυαλί και χωροδικτύωμα, φτιάνεις διαδοχικά χειροτεχνίες, μανιφακτούρες, βιοτεχνίες, εργοστάσια, αυτοματοποιημένα εργοστάσια, θρι-ντι πρίντινγκ και δε συμαζεύεται.

Με άλλα λόγια πρέπει να δουλέψεις. Ο άνθρωπος δουλεύει όχι γιατί ήθελε να κάνει καριέρα, τότε που ακόμα ήταν μέσα στις σπηλιές, αλλά επειδή έπρεπε να φάει, να ντυθεί, να πλυθεί, να φτιάσει καλύβες μέχρι θρι-ντι πρίντινγκ. Και τι σημαίνει δουλειά; Σημαίνει να βγώ όξω στη ζούγκλα με τα θερία και τα πυκνά δάση και να σκοτώνω τα θερία, πρώτον να μη με φάνε, δεύτερον για να τα φάω εγώ και βάλω πρωτεΐνες στον οργανισμό μου και να αναπτυχθεί ο εγκέφαλός μου, τρίτον να τα γδάρω να φτιάξω παλτουδάκι να μην κρυώνω που το' χω δαγκώσει μια και δεν ανακάλυψα ακόμα τα καλοριφέρ, τέταρτον να κόψω κλαδιά και ξύλα να φτιάξω καλύβα, πέμπτον, να φτιάσω ακόντια να σκοτώνω ευκολότερα τα θερία, να φτιάσω εργαλεία να κόβω ευκολότερα τα ξύλα, έκτον, έβδομον, όγδοον.... εφτακοσιοστόν ογδοηκοστόν τρίτον να φτιάξω μια μηχανή που να καταγράφει σωματίδια που συγκρούονται, να βρω το μποζόνιο Χιγκς μπας και καταλάβω τι στο διάλο κάνω εδωπέρα στο σύμπαν και ποιο σκοπό έχω. Ε, μπορεί και να με βοηθήσει να φτιάσω τη ζωή μου καλύτερη, άσχετο, αν δε ξεσηκωθώ να κατέβω στους δρόμοι, αν δεν πάω να γραφτώ σε κάνα σωματείο, αν δεν πλερώσω χαράτσι και τα ρέστα, όλα τ' άλλα είναι ιστορίες για αγρίους, histories for the wilds.

Όλος ο πρόλογος είναι δια να αποδείξωμεν ότι η δουλειά είναι ανάγκη για τον άνθρωπο, κι όταν ο άνθρωπος εξελιχτεί σε κενωνία αυτός είναι ακριβώς ο λόγος ύπαρξής της, η ανάγκη να παράγει μαζικά αγαθά για να θρέψει τον εαυτό της. Κι επειδή είμαστε ακόμα στον καπιταλισμό που είναι – ιστορικά αναγκαίο μεν – αλλά εντελώς της πλάκας σύστημα γιατί δημιουργεί εκατοντάδες προβλήματα περσότερα απ' όσα λύνει, η σχέση αυτή πάει κάτα διαόλου, η δουλειά σε “αλλοτριώνει” όπως λέμε, σε κάνει να γίνεσαι γρανάζι, άχρωμα, άγευστα, άοσμα. Βεβαίως το γρανάζι τίθεται εις κίνησιν κατόπιν ανθρώπινης παρεμβάσεως, ήτοι του εργάτου και ουχί του κεφαλαιοκράτου, πλην όμως η δουλειά πρέπει να επιστρέψει εις την αρχικήν της φύση. Έτσι η δουλειά των ανθρώπων είναι στην ουσία η προσπάθεια καθυπόταξης της φύσης με την αφηρημένη της έννοια.

Αμα τα ακούσει αυτά οικολόγος θα πάθει ντουβρουτζά “ω, μα τι λέτε, τερίμπλ, θα πρέπει να ζούμε σε αρμονία με τη φύση μπλα, μπλα”. Ναι, κι η αρμονική συνύπαρξη με τη φύση είναι μέθοδος καθυπόταξής της, δεν γίνεται αλλιώς, να τ' αφήσουμε όλα στη “μητέρα φύση”, τώρα που έχουμε επιστημονικές δυνατότητες πρέπει να την εκμεταλλευτούμε σωστά. Εγώ πάντως στα μαύρα μούρα δεν επιστρέφω, τρόμαξα να κάνω ένα βήμα προόδου, π.χ να μάθω το blogging, θα ξαναγυρίσω στις σπηλιές; Ε, όχι.

Η φύση στον καπιταλισμό είναι οχτρός, και την ωραιοποιεί ο καπιταλισμός μόνο και μόνο για πουλήσει κάνα Τογιότα Πρίους παραπάνω, κανένα βιολογικό μανιτάρι και κάνα απορρυπαντικό χωρίς τασιενεργά. Τρίχες κατσαρές δηλαδή, στην πραγματικότητα τα μονοπώλια χέστηκαν για τη φύση, δεμπανα καούν όλα τα κωλοδάση αρκεί εγώ να παντελονιάζω κέρδητα στον αιώνα τον άπαντα. Αλλά αυτό είναι αντικειμενικά αντίφαση γιατί όλες οι πρώτες ύλες απ' τη φύση προέρχονται κι άμα σώσουν, ο σώζων εαυτόν σωθείτο, ο καπιτάλας που έχει το μαχαίρι και το πεπόνι (το πεπόνι παγώνει, το παγώνι γιατί δεν πεπώνει;) θα τη γλιτώσει, έστω και προσωρινά. Εμάς τους πληβείοι θα μας φάει η μαρμάγκα, θα αφήσουμε τα κόκκαλά μάς περπατώντας στις ερήμους της Ευρώπης σαν τον Μωυσή που πορεύεται στην έρημο και να αποθάνουμε απ' την πείνα καθότι εξηφανήσθησαν ούλα τα ζώα και ξεράθηκαν ούλα τα φυτά, κι από δίψα καθότι στέρεψε ούλο το πόσιμο νερό; Πολύ γουστάρω την ποστ-αποκαλυπτική καταστροφολογία.

Οι καπιταλισταί λεπόν βλέπουν τη φύση σαν οχτρό και ως ένα βαθμό το περάσαν αυτό και στο εποικοδόμημα, στην γενική αντίληψη περι της φύσης δηλαδή, ότι είναι ζούγκλα, όλα τα θερία θέλουν να σε φάνε για μπρεκφαστ, αφού σε τεμαχίσουν σε ψιλές φέτες για νά χουν και για βραδινό, όλες οι δυνάμεις της φύσης θέλουν να σε αφανίσουν, σεισμοί, καταποντισμοί, τσουνάμια, κεραυνοί, θύελλες, τυφώνες κλπ.

Ένα απ' τα αδίσταχτα τέρατα της φύσεως είναι και οι καρχαρίες που επιτίθενται ταχύτατα και ύπουλα και κάνουν μια χαψιά τον χαζοοικολόγο που βούτηξε για να νιώσει τις συγκινήσεις της φύσεως και να χαϊδέψει με οικολογική ευαισθησία το άγριο ζώο. Το άγριο ζώο όμως, επειδή ακριβώς δεν έχει τις ίδιες ηθικές αξίες με τον άνθρωπο παρα μόνο βάρεσε κοντραμπάσο, λόρδα βρε αδερφέ και όταν βλέπει οικολόγο (και φασίστα, και κομμουνιστή, και παπά, και κουμπάρο, και καντηλανάφτη και πλούσιο και πτωχό) γλιστράει στους ωκεανούς περιχαρής να ντερλικώσει τον οικολόγο, τον κομμουνιστή και τον καντηλανάφτη και να ρευτεί μετά τρισευτυχισμένος που εκπλήρωσε το καθ' όλα φυσικό του ένστικτον της αυτοσυντηρήσεως.

Τώρα, από που κι ως που οι κωλογερμαναράδες κάνουν παρομοίωση του καρχαρία με τον δολοφόνο, όπως οι Accept στο “Fast as a Shark” αυτός ένας τευτονικός θεός το ξέρει. Θα μου πεις δεν έχουν και πολύ θάλασσα οι Γερμανοί οπότε ο καρχαρίας στη συλλογική γερμανική αντίληψη για τα τέρατα θα μοιάζει με μυθικό χτήνος του Λάβκραφτ.

Το “Fast as a Shark” των Accept που βγήκε το 1982 με το δίσκο “Restless and Wild” είναι το πρώτο δείγμα που οδήγησε σταδιακά στο thrash, γενικά στην ταχύτητα με οχτακόσα χιλιόμετρα την ώρα, βασικό χαρακτηριστικό του metal τα επόμενα χρόνια, θα μπορούσε να πει κανείς δηλαδή ότι ήταν το πρώτο thrash τραγούδι ιστορικά. Πράγμα πολύ ενδιαφέρον καθότι η σκατογερμανόφατσα του αιώνα, ο Udo Dirkschneider με το όνομα που μοιάζει με μάρκα ελεκτρικής σκούπας, έχει μια χροιά στη φωνή παρόμοια με τον Bon Scott , τον πρώτο τραγουδιάρη των AC/DC που έγινε πίτα μια μέρα και τα κακάρωσε απ' το πολύ πιώμα, τέτοια υγιεινή ζωή κάναν οι ρόκερς.

Οι Accept είχαν σοβαρότατη επιρροή από το αγγλοσαξονικό χαρντ ροκ όπως αυτό ανεπτύχθη τη δεκαετία του 60 και του 70. Το ροκ άλλωστε είναι πολύ πιο κοντά στην αγγλοσαξονική κουλτούρα καθώς η “παραδοσιακή” μουσική των αγγλοσαξόνων, των κελτών αλλά και της μουσικής παράδοσης του καινούριου σχετικά αμερικάνικου έθνους βασίζεται στα blues και σε άλλες ευρωπαϊκές μουσικές παραδόσεις της δυτικής ευρώπης, λαϊκής προέλευσης κυρίως. Οι σκληροί, βάρβαροι, πειθαρχημένοι και μονόχνωτοι τεύτονες, οστρογότθοι και βησιγότθοι που εν συνεχεία απετέλεσαν στο σύγχρονο γερμανικό έθνος, με εντελώς διαφορετικές παραδόσεις και “δωρική” αυστηρότητα, πρόσθεσαν πολύ πιο σκοτεινά χαρακτηριστικά στο ροκ και στο μέταλ. Η μονολιθικότητα αυτή είναι έντονη στους πολύ πιο ντούρους γερμαναράδες Accept, παρά στους Scorpions που περισσότερο πιθήκιζαν το αγγλοσαξονικό μοντέλο, παίζαν δηλαδή μια μουσική έξω απ' τη κλασσική γερμανική αυστηρότητα (άσχετο, μια χαρά την παίζαν – τη μουσική).

Μπορείτε να κάνετε μια αντιπαραβολή με τους Rammstein για να δείτε πώς αυτή η άκαμπτη γερμανικότητα αποδίδεται μέσα στη μουσική. Η πομπώδης, αυτοκρατορική, βισμαρκική μεγαλοφροσύνη μαζί με μπόλικο γοτθικό σωβινισμό, αυτό ακριβώς το γερμανικό πατριωτικό υπόστρωμα μικροαστικής φύσης και φεουδαρχικής προελεύσεως (ο αντίστοιχος γερμανικός μεγαλοϊδεατισμός) που εξέθρεψε το ναζισμό, αυτό βλέπουμε στους Rammstein, το βλέπουμε και σε έντονο βαθμό και στους Accept κυρίως λόγω του ξανθόψειρα σκατόφατσα Udo που έβγαινε στη σκηνή με στρατιωτικά πανταλόνια.

Από τους Accept θα μπορούσε να επιλεγεί το “Balls to the wall” απερρίφθη όμως λόγω του ύπουλου αντικομμουνιστικού περιεχομένου του σχετικά με το τείχος και τον υπαρκτό. Οι βρωμογερμαναράδες (δυτικογερμανοί φυσικά) δήθεν νοιάζονταν για τους συμπατριώτες τους στην ανατολική Γερμανία και βγάζαν τραγούδια με τέτοιο περιεχόμενο, και δεν είναι τυχαίο που σημαία των “αλλαγών” (που ο κόσμος μας έγινε αντικειμενικά εκατό φορές χειρότερος απ' την αντεπανάσταση και τη διάλυση της ΕΣΣΔ και των σοσιαλιστικών δημοκρατιών) ήταν οι “άνεμοι της αλλαγής” (Winds of Change) των έτερων γερμαναράδων, των σκορπιών. Όταν βρε σερσέμηδες ξανακαταληφθεί το ράιχσταγκ θα ρθω και θα βάλω το ίδιο τραγούδι για να σας την πω! Αλλά τι να σας κάνω που το πιο “επαναστατικό” πολιτικό υποκείμενο εκεί πέρα αυτή τη στιγμή είναι το Die Linke (πάρτο αλλιώς) στη χώρα που έβγαλε τους Μαρξ – Ενγκελς. Και μετά μας λένε “ οι ξένοι ιστορικοί και μελετητές του αρχαίου πνεύματος είναι καλύτεροι απ' τους δικούς μας...”. Ομοίως κι εγώ θα σας πω οι “ξένοι” (εκτός Γερμανίας) μελετητές των Μαρξ- Ένγκελς είναι χίλιες φορές καλύτεροι απ' τους δικούς σας ξεφτίλες, που μας πλασάραν κάτι σχολές Φρανκφούρτης και κάτι Marcuze, Adorno, Horckheimer και δε συμμαζεύεται σαν νέες αντιλήψεις περί μαρξισμού, στην ίδια παράδοση των Κάουτσκι και Μπέρνσταιν που τον Μαρξισμό, από καθοδήγηση για δράση, τον καταντήσαν ένα στριφνό ακαδημαϊκό αντικείμενο. Προτιμώ τα λουκάνικα Φρανκφούρτης. Τα οποία φυσικά δεν πιάνουν μία μπροστά στα λουκάνικα Τζουμαγιάς! Ζήτω ο ελληνικός δρόμος για το σοσιαλισμό λοιπόν, με λουκάνικα τζουμαγιάς, φέτα Γρεβενών και ντάκους Κρήτης.

Τώρα για καρχαρίες αν θ' αρχίσουμε να τρώμε, πρώτον δεν ξέρω τι γεύση έχουν (αν και γενικώς τραβιέται το ψαρικό κατά την άνοιξη) και δεύτερον τους μεγαλοκαρχαρίες, ήτοι τους καπιταλιστές έρχεται σιγά-σιγά η ώρα που θα τους φάμε λάχανο (να πάρουμε και καμμιά βιταμίνα). Πέρα από μαλακίες όμως, τραγουδάρα. Ρισπέκτ.

No 10: Cirith Ungol, o διασπαστής του ατόμου (atom smasher)

Η διάσπαση του ατόμου είναι μεγάλο πράμα, αντιθέτως η διάσπαση του κόμματος (ένα είν' το κόμμα) είναι άστα να παν στο διάλο. Οπότε εις την πρώτη περίπτωση ο διασπαστής είναι ο φορέας της προόδου και της καινοτομίας καθόσον αναφερόμαστε εις μίαν βασικότατη φυσική αντίδραση η οποία παράγει ενέργεια τεραστίας αξίας και ισχύος, στη δεύτερη περίπτωση ο διασπαστής είναι άτομο βδελυρό που επιθυμεί την αντεπανάσταση και το πισωγύρισμα του κινήματος, ίνα να μακροημερεύει ο χτηνώδικος καπιταλισμός, εις τους αιώνας των αιώνων αμήν, του κυρίου δεηθώμεν (κύριε ελέησον).

Η διάσπαση μπορεί να είναι ενίοτε καλή, ενίοτε κακή, υπάρχει μια σχετικότητα αναλόγως της οπτικής γωνίας που το βλέπεις το πράμα. Ωστόσο μη το πάμε στο άλλο άκρο και λέμε σαν τους διάφορους παπάρες παντογνώστες του κώλου “νταξ, τα πάντα είναι σχετικά να 'ούμ” για να κλείσουν κάποια κουβέντα στην οποία δεν μπορούν ν' ανταπεξέλθουν θέλοντας να έχουν τον τελευταίο λόγο. Ο εξυπνάκιας τέτοιου είδους που τα ξέρει ούλα, μέσα στο κόμμα (ένα είν΄το κόμμα ξαναμανά) είναι ακριβώς ο διασπαστής που λέγαμε πιο πάνω, που σούρνεται σαν φίδι ανάμεσα σε δυο απόψεις αντίθετες και αλληλοαποκλειόμενες, οπότε έχει εξ ορισμού άδικο καθώς η αλήθεια είναι μία, αντικειμενική, ανεξάρτητη από την υποκειμενική μας άποψη για δαύτηνε, ανεξάρτητα απ' το αν είσαι εξυπνάκιας και οπορτούνα του κερατά και την παίρνεις, την τραβάς από δω, την τραβάς από κει σαν πλαστελίνη για να της αλλάξεις σχήμα. Το περιεχόμενο όμως παραμένει πλαστελίνη, ουδέποτε πρόκειται να γίνει τρινιτροτολουόλη ή τριφωσφορική αδενοσύνη.

Έτσι και η διάσπασις του ατόμου εις τα εξ ων συντίθεται, σε ηλεκτρόνια και πρωτόνια (ενίοτε και νετρόνια) τα οποία συγκρατιούνται αναμετάξυ των με μια ισχυρά συγκολλητική δύναμη, από τις ισχυρότερες στην φύση, κομμάτι πιο ισχυρή από ούχου στιγμής.

Από την άλλη πάλι η διάσπαση μπορεί να είναι και καλή, όπως η διαφαινόμενη διάσπαση της ευρωζώνης, κατ' επέκτασιν και της ευρωπαϊκής ενώσεως, τούτη η λυκοσυμμαχία που μας λέγαν ότι θα φάμε με χρυσά κουτάλια, θα είμεθα ασφαλείς, δεν θα μας την πέσουν οι Τούρκοι γιατί θα είναι σαν να την πέφτουν στην ίδια την Ευρώπη και άλλα τέτοια. Αμα δείτε και διαφημίσεις της δεκαετίας του 80, πάνω στα ντουζένια της ντεμέκ “ευρωπαϊκής οικοδόμησης” επί της χρεωκοπημένης πια σοσιαλδημοκρατικής διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, αν εξαιρέσουμε πέντε-δέκα αστικοδημοκρατικές αναπροσαρμογές που σπρώξαν τον καπιταλισμό ένα βήμα παραπέρα απ' την αντιδραστική καπιταλιστική χούντα (και πιο παλιά την αντιδραστική, εξίσου καπιταλιστική οχταετία Καραμανλή που φοβόσαντε λέει να κυκλοφοράν στο δρόμο μη τυχόν τους σταματήσει μπασκίνας και τους κάνει έλεγχο “κοινωνικών φρονημάτων”) και για τις οποίες πάλεψαν κομμουνιστές, προοδευτικοί ανθρώποι και (αστο)δημοκράτες, στη δεκαετία του 80 των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων έπαιζε πολύ το σενάριο της σταθερότητας, ότι όλα θα παν καλά, δέσαμε το γαϊδαρό μας, μόνο που ημείς οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι ήμασταν οι γάιδαροι και οι ευρωπαίοι ήταν οι νταβατζήδες. Το νταβατζιλίκι αυτό το πλερώνουμε σήμερα καθώς η ΕΕ δεν μας φύλαξε ούτε από την καπιταλιστική κρίση, ούτε κουτάλια χρυσά είδαμε, ούτε καν φαΐ στο πιάτο.

Οπότε να διαλυθεί, να γίνει θρύψαλλα η ΕΕ, κοινώς να πα να γαμηθεί, αλλά πώς; Όχι επειδή βγάλαν τέτοια απόφαση οι αγάδες, πασάδες, δερβισάδες της ΕΕ αλλά επειδή οι λαοί τους πήραν παραμάζωμα. Και τότε, όταν διαλυθεί η ΕΕ και καναδυό χώρες την κάνουν από κει μέσα με την ορμή και τη δύναμη του λαϊκού παράγοντα, αντικειμενικά θα μπει και το ζήτημα: και τώρα παίδες, πώς θα οργανώσωμεν την κενωνία μας να ούμε; ξαναμανά αφεντικά στο σβέρκο μας; Αγγελόπουλους, Βαρδινογιάννηδες, Λάτσηδες; Ή άλλους στη θέση τους, αετονύχηδες που εκμεταλλεύτηκαν τη φάση; Ε, όχι θα ήμασταν πολύ μαλάκες να την ξαναπατήσουμε. Καλά που είναι δηλαδής κι ένα κουκουέ εδωπέρα και μας ανοίγει τα μάτια. Πώς το είπαμε; σοσιαλισμό; λαϊκή εξουσία; φούφουτο; διάλος τον πατέρα; whatever αυτό θα κάνουμε (και θα εισάγουμε πετρέλαιο κι απ' τη Νιγηρία που λέει κι ο Καζάκης – μόνο βέβαια που ο Καζάκης ξέχασε ότι τα πετρέλαια στο Ναϊτζέρια δεν το ελέγχουν οι λαοί αλλά αι πολυεθνικαί).

Το άτομο εννοούμε φυσικά το δομικόν στοιχείο της ύλης, κάτι το οποίον αποτελεί ολίγον και πλεονασμός καθότι δεν υπάρχει χειροπιαστό δομικόν στοιχείο του πνεύματος, εχτός κι αν εννοούμε το άτομον ως μέλος της κενωνίας, το οποίον αν πάσχει από διχασμένη προσωπικότητα είναι ποιητική και ψυχιατρική αδεία διασπασμένος από μόνος του, αλλά ενδημεί εις το ίδιον σώμα ούτως ή άλλως, όπως ο δόκτωρ Τζέκυλ κι ο μίστερ Χάιντ. Τέτοιοι παλαβιάρηδες εν μέσω καπιταλιστικής κρίσεως υπάρχουν πολλοί αλλά τι να κάνεις; Δημόσιο δωρεάν Δαφνί για όλους δεν έχει, οπότε είμεθα αναγκασμένοι εμείς οι ψύχραιμοι και διαβασμένοι να αντιμετωπίσουμε και να ανεχτούμε όλη την παλαβομάρα και κατάπτωσιν εις την οποίαν περιήλθε ο κόσμος. Μια καλή μέθοδος αντιμετωπίσεως των δυσκολιών και της διάχυτης σαψαλωσύνης είναι να αρχίσετε να ακούτε μέταλ. Ω, μα τι λέτε, αυτά τα φρικιά που τσιρίζουν και γρατζουνάνε κιθάρες; Ω μοντιέ! Ε, άμα επιδιώξεις να ξεχάσεις τα προβλήματά σου με Κιάμο, το 2012 με τα επικαιροποιημένα μνημόνια δε θα τη βγάλεις καθαρή, θα δέσεις μια πέτρα στο λαιμό και θα πηδήξεις στο θερμαϊκό απ' την απελπισία (και θα πεθάνεις πρώτα από μόλυνση και μετά από πνιγμό - οικολογική νότα στο blog. Λέω μάλιστα να φτιάξω κι οικοσταλινική οργάνωση με όνομα GreenHorses - supporting vigorously eco-tourism in Siberia).

Όταν ήμασταν πιτσιρίκια κι ανακαλύπταμε τον μαγικό κόσμο του μέταλ (να πώ κι ένα εμετικό κλισέ κι εγώ) από αγγλικά ήμασταν σκράπες κι ως ήταν φυσικό διαβάζαμε σχεδόν τα πάντα λάθος: Είρων Μέηντεν, Κρέατορ (κάποιος μάλιστα τους διάβαζε και “κασάτορ”), Τόνυ Λόμι, Μάικλ Κάισκ (τάχαμου με τη σωστή αμερικάνικια προφορά), Μάνουγουάρ, Τζούντας Πράιστ, Σκρήμινγκ φορ βενζένς κλπ. Εξ ου και το περι ου ο λόγος συγκρότημα το διαβάζαμε, τάχαμου με τη σωστή προφορά των φθόγγων “Σάιριθ Άνγκολ”, ενώ η σωστή προφορά όπως μας έμαθε ο Γκάνταλφ στον “άρχοντα των δαχτυλιδιώνε” είναι όπως διαβάζεται: “κιριθ ούνγκολ”.

Η μπάντα αυτή ουδέποτε έγινε διάσημη, δεν έβγαλε εκατομμύρια, δεν γίνανε ροκ σταρς, ούτε μπορείς να πεις ότι επέδρασαν σημαντικά στο μέταλ. Ωστόσο, μαζί με τους Manilla Road, έτερους μεταλομπαρμπάδες από κάτι βλαχοχώρια στα γιουνάιτεντ στέητς, ήταν οι βασικοί εκπρόσωποι της τεχνοτροπίας “heavy metal” όπως τουλάχιστον αυτή ορίζεται στη γηραιά ήπειρο. Στην σούπερ-καπιταλιστική αμερική όπου η σοσιαλδημοκρατία και η επιρροή της Β διεθνούς ήταν ανύπαρκτη, η εμπορευματική παραγωγή στον τομέα της τέχνης είχε φτάσει σε απίστευτα επίπεδα. Το ροκ δεν είχε ταμπέλες παρα μόνο οριζόταν σε σχέση πάντα με το εμπορευματικό δυναμικό, κάτι Kiss και κάτι γκλαμουριές που υποσχόταν εκατομμύρια δολλάρια σε φανταχτερά σόου. Εξ ού και ευρωπαϊκές μπάντες βγάζαν λεφτά με τη σέσουλα όταν ξανοίγονταν στην τεράστια και πολιτιστικά ενιαία αγορά των ΗΠΑ, εν αντιθέσει με την Ευρώπη όπου πέρα από τις πολιτικο-οικονομικο-πολιτιστικές αντιθέσεις υπήρχε και ο μπάστακας ΕΣΣΔ παραδίπλα που επηρέαζε πολιτιστικά. Π.χ όταν φτάναν σχεδόν στην κορυφή της καριέρας τους οι Dio, Ozzy, μεσουρανούσαν οι Metallica της προ black album περιόδου, εδώ στην Ελλάδα μεσουρανούσαν τα παιδιά απ' την Πάτρα (και δεν εννοώ το redfly planet) και οι διάφοροι σκυλάδες.

Οι Cirith Ungol παραήταν underground για τα εμπορευματικά πρότυπα της μουσικής βιομηχανίας των ΗΠΑ, ωστόσο περάσαν στην Ιστορία με δύο δισκάρες “Frost and Fire” (1980) και “King of the Dead” (1984) ειδικά το δεύτερο που είναι σίγουρα μέσα στα δέκα καλύτερα metal αλμπουμς όλων των εποχών (και για το φθινόπωρο δηλαδή, και για το χειμώνα κλπ). Χαρακτηριστικό στοιχείο του Cirith Ungol μέταλ ήχου, η hard rock παράδοση απ' τα αξέχαστα σέβεντις, το γέμισμα με Rickenbacker μπάσο που πιάνει όλες τις γωνίες, η τσιριχτή και πομπώδικη συνάμα φωνή του Tim Baker και τα οξώφυλλα του Michael Whelan.

Η συγκεκριμένη τραγουδάρα μπαίνει επάξια στη δεκάδα σβήνοντας χιλιάδες άλλα που όσο κι αν στάθηκαν στο ύψος τους, δεν φτάνουν το σύνολο που κανένας δεν τόλμησε να αντιγράψει. Επαξίως θα μπορούσε να βρίσκεται σ' αυτή τη θέση και το “master of the pit”, ένα κλικ παρακάτω βρίσκονται οι επίσης τραγουδάρες “black machine” & “king of the dead”. Τη θέση κερδίζει ο διασπαστής του ατόμου ως ξεσηκωτικότερον όλων, μια κι ο ξεσηκωμός είναι το ζητούμενο.

Metal τραγούδια που δεν μπήκαν στο τοπ τεν

Η πρώτη δυσκολία που ενέκυψε εις την κατάρτισην της λίστας των καλύτερων μέταλ τραγουδιώνε ήταν ότι υπάρχει ένας σκασμός από hits που δεν περάσαν εξ' αρχής απ' το μυαλό ιτς. Με λίγα λόγια δεν πληρούν τα κοινωνικά κριτήρια, δεν καλύπτουν τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες ειδάλλως θα ερχόσαντε πρώτα-πρώτα στο μυαλό.
Κάποια απ' αυτά συνδυάζουν και το κριτήριο της συνολικότερης προσφοράς στο μέταλ καθώς ορισμένα ήταν καταδικασμένα να είναι για πάντα δευτεράντζες μπροστά σε κάποια μεγαθήρια. Απ' την άλλη στη δεκάδα υπάρχει τουλάχιστον ένα τραγούδι που το λες “δευτεράντζα” αλλά εδώ μπαίνει και το υποκειμενικό στοιχείο. Να υπάρχει και το στοιχείο της έκπληξης, της ευελιξίας.

Megadeth – Holy Wars, the punishment due (  http://www.youtube.com/watch?v=mYlUe-SDqA0 )

Mέχρι και πριν το κλείσιμο της λίστας, ήταν μέσα στη δεκάδα αλλά υπήρχαν αντικειμενικά καλύτερες τραγουδάρες που και πιο πολύ επέδρασαν στη μουσική αλλά και ξεσήκωσαν αντικειμενικά περισσότερο, τα πλήθη. Οι Megadeth εξαιτίας της προϊστορίας του αρχιμαλάκα και αρχιπρεζάκια Mustaine με τους Μetallica ήταν απ' την πρώτη στιγμή της υπάρξεώς των καταδικασμένοι να έρχονται δεύτεροι με διαφορά. Άσχετα αν είναι υπεργκρουπάρα που βάζει κάτω τους πάντες πλην λακεδαιμονίων. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι απ' τον δίσκο-μνημείο με τίτλο “Rust in Peace” όπου παίζει κιθάρα το αρχηγόπουλο ο Marty Friedman, τα είπαμε και στο προηγούμενο ποστ για δαύτονε.
Η δομή των τραγουδιών των Megadeth είναι λίγο περίεργη, δεν ακολουθεί τα καθιερώμενα εισαγωγή-πρώτη στροφή- δεύτερη στροφή- ρεφραίν, τρίτη στροφή-τέταρτη στροφή- ρεφραίν, σόλο και ξανάμανά. Δεν γουστάρει τα ρεφραίν ο πρεζάκιας και γενικώς τα hits που γράφει έχουν μια σταδιακή εξέλιξη με κορύφωση στο τέλος, σαν οργασμός ένα πράμα που κόβεται πάνω στην εκσπερμάτωση (ή εκσπερμάτιση όπως επιμένουν οι σπουδαγμένοι). Παρ' όλ' αυτά δεν σου αφήνουν ποτέ την αίσθηση του ανικανοποίητου. Ο Mustaine αντικειμενικά έχει πολύ σπαστικιά φωνή, δεν κάνει ούτε για απαγγελία, αλλά οι κολλημένοι θα πουν “μα αυτό είναι η ουσία των Megadeth!”. Επειδή δεν μπορώ ν' ακούω αυτές τις παπαριές, όξω πρεζόνι απ' τη δεκάδα, μόνο και μόνο επειδή έβγαλες την παναγία σε τόσους και τόσους μουσικούς που προσέλαβες. Το “holy wars” είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η τέχνη ξεπερνάει τον δημιουργό. Κάλλιστα θα μπορούσε να είναι στη θέση του το “peace sells but who's bying” που είναι και πιο πιασάρικο, μπορείς να μιμηθείς το μπάσο με το στόμα. Το “holy wars” όμως είναι σήμα κατατεθέν.

Iron Maiden – Number of the Beast ( http://www.youtube.com/watch?v=7-iRf9AWoyE )

Το συγκρότημα που μονίμως και παγίως ψηφίζεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις, σαν τον Πούτιν στη Ρωσία που είναι μονοπώλιο. Νταξ' είπαμε, μεγάλη μπάντα, με ιστορία, με προσφορά μπλα-μπλα αλλά νισάφι πια. Πέρασαν οι εποχές που έσπαιρναν φόβο και τρόμο στην μικροαστική και πασοκική Ελλάδα των έητις και είχε γεμίσει ο τόπος με ακούρευτους έφηβους να φοράν μπλουζάκια με το τερατάκι, να φοράν τζιν μπουφάν πήχτρα στο ραφτό, εκ των οποίων εννιά στα δέκα των Maiden. To “number of the beast” ήταν ο κατεξοχήν δούρειος ίππος του Σατανά στην μικροαστοαναθρεμμένη νεολαία της εποχής, όπως το ΠΑΜΕ είναι ο δούρειος ίππος του κουκουέ στο εργατικό κίνημα, τη γενιά του 80 που σήμερα τον πίνει ασύστολα απ' την καπιταλιστική κρίση. Μανάδες έφριτταν και στέλναν τα παιδιά στην εκκλησιά να μεταλάβουν να ξορκιστεί το κακό, μπαμπάδες κόβαν το χαρτζιλίκι για δίσκους (άσχετο, το κόβαν το χαρτζιλίκι γενικώς) και οι δύσμοιροι πιτσιρικάδες που δεν μπορούσαν να κάνουν το κομμάτι τους ζωγραφίζαν ανάποδους σταυρούς και μοσχαροκεφαλές στα θρανία, μαζί με το “η Μαδονία είναι Ελλική” (απ' τη βιασύνη του έτσι το γραψε ένας πιτσιρικάς απ' το φόβο μη τον πιάσει ο καθηγητής).
Πλάκα πλάκα, οι Iron Maiden διέσωσαν την νεανική επαναστατικότητα που πήγαινε κατα διαόλου ελέω ενιαίου συνασπισμού και περεστρόικας, η πιτσιρικαρία της εποχής μας που τότε μάθαινε τι θα πει “κατάληψη” έβγαζε τα άχτια του με “aces high”. Πέρασαν πολλά χρόνια για να συνειδητοποιήσουμε ότι η ντεμέκ “επαναστατική” μέταλ μουσική απλά ήταν πρωτόγνωρη στη συντηρητικιά επαρχιώτικη Ελλάδα (και οι πρωτευουσιάνοι δεν πήγαιναν παραπίσω στον επαρχιωτισμό βεβαίως βεβαίως) και τα ινδάλματά μας ήταν ζάμπλουτοι επιχειρηματίες. Έτσι και οι Maiden το κάναν σόου το πράμα στα πρότυπα των Kiss που είχαν καταντήσει τις συναυλίες τους σκέτο τσίρκο. Μας είχαν ζαλίσει τον έρωτα με τη σκατόφατσα τον Eddie, κι εμείς ενθουσιαζόμασταν όταν βρίσκαμε καμμιά βιντεοκασέτα με συναυλία, λέγαμε “ααααα”. Καθόλου δεν νοσταλγώ τη νεανική μαλακία να ψάχνω να βρω ινδάλματα πολυεκατομμυριούχους. Θα μου πεις αυτοί που θα βάλεις στη δεκάδα τι είναι; You' ve got a point, άσχετο. Το τσίρκο Maiden ξεπερνά τη μουσική τους αξία. Στην ίδια θέση θα μπορούσαν να είναι κι άλλα τραγούδια, που αν αφαιρέσεις όλο το θεατρινίστικο νταλαβέρι είναι πραγματικά διαμάντια. Υπάρχει και στη δεκάδα ένα, έκπληξη.

Anthrax – Indians ( http://www.youtube.com/watch?v=JQmtehfkecI )

Σούπερ τραγουδάρα που δυστυχώς επισκιάζεται από άλλα ιστορικότερα και πιο πιασάρικα. Δυο δισκάρες βγάλαν οι νεοϋορκέζοι, τα “among the living” και “state of euphoria” που καθόρισαν τον ήχο των Anthrax, το συγκεκριμένο εκτός από πολιτικό περιεχόμενο είναι και κάργα ξεσηκωτικό και θα εδικαιούτο μια θέση στον ήλιο. Λυπάμαι χάσατε.

System of a Down – Aerials  ( http://www.youtube.com/watch?v=KH1D1pcQ7Og )

ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ! Ένα απ' τα καλύτερα όλων των εποχών, ονειρικό και σκληρό συνάμα με τα χαρακτηριστικότατα φωνητικά του Serj. Συγκρότημα – φαινόμενο των καιρών, οι SOAD βγάλαν πέντε δισκάκια, εκ των οποίων μόνο το “toxicity” μπορείς να πεις ότι έγινε διαχρονικό. Σαν προϊόν της αμερικάνικης μουσικής βιομηχανίας με τη σφραγίδα του παραγωγού Rick Rubin (Slayer, The Cult, Beastie Boys, Metallica etc) μοιάζουν ως διάττων αστήρ, χωρίς μεγάλη διάρκεια και τριβή με τις μάζες. Είναι κι αυτός ο αρχικαραγκιόζης ποντικομούρης κιθαρίστας Daron Malakian, που είναι η μαλακία προσωποποιημένη, ο αρμένικος κλώνος του έτερου ποντικομούρη μαλάκα, του Lars Ulrich. Κατ' αρχήν σιγά τον κιθαρίστα που έχει καταργήσει την ανάσα και το λόγο ύπαρξης του μέταλ κιθαρίστα, το σόλο, αμφιβάλλω αν μπορεί να παίξει ο,τιδήποτε. Αυτά τα κόλπα είναι γραμμή των πολυεθνικών, φτιάχτε τραγούδια χωρίς πολλά-πολλά, ίσα-ίσα να παίζουν στο ραδιόφωνο μέχρι το επόμενο διαφημιστικό διάλλειμα. Και πέρ' απ' αυτό, στους δυο τελευταίους δίσκους “mesmerize” και “hypnotize” (άσχετο: γαμάτα εξώφυλλα και τα δυο) τείνει να υποσκελίσει τον Serj στα φωνητικά και τραγουδάει σαν νυφίτσα υπό επήρρεια αλκοόλ. Νταξ' και μετά το “toxicity” οι SOAD το παράκαναν με τα διάφορα κολπάκια με τα γρήγορα φωνητικά και τη γρήγορη απαγγελία στίχων με διακόσες λέξεις το δευτερόλεπτο κι άλλα τέτοια χαζά. Ξεφούσκωσαν ήδη, όπως τα περισσότερα συγκροτήματα πλατειάς εμπορικής κατανάλωσης. Το μόνο που μένει πια είναι δυο-τρία τραγούδια απ' τον δίσκο αυτόνα, εκ των οποίων το καλύτερο είναι τούτο.

Manowar – Secret of Steel ( http://www.youtube.com/watch?v=SD4XJDCw3eg )

Μπάντα που εξέθρεψε δυο γενιές ανέραστων μεταλλάδων με σπυριά εφηβείας και ντροπαλών με τις γυναίκες, όπως εγώ που δεν ήξερα στα 15 αν το μ... είναι οριζόντια ή κάθετα. Οι μπρατσαράδες, γαμιάδες, πολεμισταράδες (και φαλλοκράτες φυσικά) Manowar με τα πέτσινα σώβρακα, είναι μια απ' τις βασικότερες αιτίες που έκαναν σουξέ σ' όλο τον νεανικό μεταλλικό κόσμο ο “αρχοντας των δαχτυλιδιών”, επίσης είναι η βασική αιτία που πολλά μαλακισμένα “μεταλλάδες”, στο όνομα της “καθαρότητας” του μέταλ μετεξελίχτηκαν σε βρωμοφασισταριά, εθνικιστές, ρατσιστές, τελειωμένα ανθρωπάρια εν ολίγοις που απλά ξέδιναν μέσω της μουσικής που πάντα βρίσκει και τα κάνει για να τα κονομήσει ο κάθε καραγκιόζης πετσινοσώβρακος Joey DeMaio. Τους έλεγες “βρε τι εθνικιστής; οι Manowar ξένοι, αμερικάνοι είναι, στα αγγλικά τραγουδάνε, ξενόφερτοι είναι! Αν θες να το παίξεις εθνικιστής τράβα άκου Δόμνα Σαμίου”, εκείνοι ήσαντε τόσο μαλάκες που νόμιζαν ότι τους εξηγούσες το νόμο της παγκόσμιας έλξης.

Επική ατμόσφαιρα, στομφώδεις ερμηνείες με κάποιες πινελιές ροκενρόλ στα πιο παλιά τους, το απόλυτο ντεμέκ και καραγκιοζιλίκι που τους έκανε μάγκες. Καλά τους ξέχεζε κάποιος στο περιοδικό “Heavy Metal” ονόματι The Lord που έλεγε ότι εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 80 στο αμέρικα δεν τους ήξερε ούτε η μάνα τους, είχαν πέραση μόνο σε κάτι τριτοκοσμικές χώρες όπως Ελλάδα, Τουρκία, Βραζιλία κλπ. Ορίστε μια άλλη απόδειξη της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού, εκεί που ο καπιταλισμός είναι αναπτυσσόμενος ο κόσμος τρώει κουτόχορτο, ήτοι το επίπεδο της εργατικής τάξης είναι για τον π... Τώρα που εξελιχτήκαμε λίγα σαν καπιταλιστική κενωνία μετά τα χαΐρια με την ευρωπαϊκή ένωση και το σούπερ χρέος, λίγο ξεπεράσαμε την ηλιθιότητα. Ξεπεράσαμε το αστικοδημοκρατικό καθήκον εξάλειψης της φεουδαρχικής δεισιδαιμονίας κι αποχτήσαμε το μικροαστικό κουσούρι του κάλου στον εγκέφαλο σχετικά με το πραγματικά καινούριο, το πρωτοπόρο, το προοδευτικό. Άμα άκουγες π.χ Faith No More τότε στα τέλη της δεκαετίας του 80 σε απόλυτο κοντράστ με τους γυριστρομπατζάκηδες αλλά "καθαρούς" Manowar, ισοδυναμούσε σχεδόν με το να λες ότι ο χαρακτήρας της επικείμενης επανάστασης θα είναι σοσιαλιστικός. Θα φεύγαν τα γυαλιά του Ανδρουλάκη απ' τη θέση τους, ο Χαρίλαος θα έλεγε κάποια θυμοσοφία πάλι για να υπερασπιστεί την άδολη, σύμφωνα με την προγραμματική διακήρυξη του κόμματος, πλην λαθεμένη πίστη του στον Συνασπισμό. Τώρα μπορώ ν' ακούω Faith No More χωρίς φόβο και πάθος, αλλά χωρίς να μηδενίζω και το πέτσινο σώβρακο.
Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι εξαιρετικό, παραμυθένιο, μελωδικό, σήμα κατατεθέν των Manowar και είχε μια θέση στη δεκάδα. Δυστυχώς η πορεία που είχε ο θίασος Manowar μετά το διώξιμο του Ross The Boss που όπως φαίνεται είχε μια ποιότητα ο άνθρωπος, δεν μου επιτρέπει να τους έχω σε υπόληψη, άλλωστε κι εγώ τους μούντζωσα κανονικά μετά το “Kings of Metal”, οι ελάχιστες καλές στιγμές επόμενων δίσκων δεν το σώζουν. Επιπλέον στεναχωρέθηκα που πέθανε ο Scott Columbus, ήταν ο δεύτερος σοβαρός άνθρωπος στο συγκρότημα, απλά υπάλληλος ήταν, εργατάκος κι έκαμνε ό,τι του λέγαν. Λαφρύ το χώμα.

Cacophony – ESP ( http://www.youtube.com/watch?v=PxGZvE3UWac )

Μια απ' τις πιο εκρηκτικές μέταλ τραγουδάρες που βγήκαν ποτέ, σημαντική για τρεις σοβαρούς λόγους: πρώτον παίζει ο Marty Friedman. Ρισπέκτ. Δεύτερον παίζει ο ΘΕΟΣ Jason Becker, ένας ίσης αξίας τεράστιος κιθαρίστας, μετέπειτα κιθαρίστας του David Lee Roth, ο οποίος έπαθε μια εκφυλιστική αρρώστεια του νευρικού συστήματος και έμεινε τελείως παράλυτος, ούτε να μιλήσει μπορεί, μόνο τα μάτια κουνάει! Είναι να τρελλαίνεσαι ώρες-ώρες με το τι μπορεί να τύχει στον άνθρωπο, αυτός που έπαιζε παπάδες με τα δάχτυλα, αυτόνα βρήκε και χτύπησε η αρρώστεια.
Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι του χανε δώσει το πολύ τρία χρόνια ζωής τότε που διαγνώστηκε. Και πράγματι μέχρι σήμερα τ' απόγευμα είχα την εντύπωση ότι συχωρέθηκε, αλλά διαπίστωσα ότι ακόμα ζει και μάλιστα ετοιμάζει και ντοκιμανταίρ με τη ζωή του με τίτλο "not dead yet", χρηματοδοτούμενο απ' το κόσμο (σαν του Χατζηστεφάνου τα κόλπα). Όσοι προαιρείσθε, αφού ΠΡΩΤΑ συνεισφέρετε στους εργαζόμενους στην Ελληνική Χαλυβουργία που δίνουν το παράδειγμα σε όλους μας, αφού δώκετε και μια ενίσχυση το κόμμα (ένα είν' το κόμμα), αν σας περισσεύει τίπουτις δώστε κι αυτουνού του μεγάλου καλλιτέχνου που είναι αξιοθαύμαστος. Σαράντα καντάρια ρισπέκτ. Θα μου πείτε “κουμάντο θα κάνεις στα οικονομικά μας εσύ, που θα δώσουμε και που όχι;” Όχι, αλίμονο. Ο καθένας με τις προτεραιότητές του.
Ο τρίτος λόγος που είναι τραγουδάρα είναι διότι ένας ντενεκές τη δεκαετία του 80, αρθρογράφος στο Heavy Metal/Metal Hammer περιοδικό ονόματι Αντρέας Βενιέρης (που είχε χρέωση τα underground thrash, death, black, βλακ και δε συμμαζεύεται), που παίρναμε τοις μετρητοίς ό,τι έγραφε λες και ήταν ευαγγέλιο, όταν έκανε κριτική στο δίσκο αυτόν τον Cacophony (Go Off!) έλεγε “καλός δίσκος, ωραία τραγούδια, αλλά τα χαλάει όλα η αγριοφωνάρα (!!!) του Peter Marrino...” XΕΛΛΟΟΥ, ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΕΤΑΛ ΒΕΝΙΕΡΗ, ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΑΓΡΙΟΦΩΝΑΡΑ Ο ΑΛΛΟΣ! Δηλαδή όλες οι καφρίλες, θρασμπλακντεθ και το κακό συναπάντημα που μας πλάσαρες τότε, που τσιρίζαν ή ρεύονταν σαν αφιονισμένοι (και μετά αυτά τα είπαμε ντεμέκ “brutal” “gore” “shriek” , “ακάθαρτα” - σε αντίθεση με τα “καθαρά” μη χέσω- φωνητικά) εκείνα δεν ήταν αγριοφωνάρες, ο Marino σε πείραξε; Ήμαρτον δηλαδή, ίσα – ίσα που ο Marino είναι και γαμώ τις φωνές για METAL! Σκληρή, με τις κραυγές του, με τις ήρεμες στιγμές του που υπόσχονται ξεσπάσματα, με τα όλα της. Δεν μας παρατάς ρε Βενιέρη. Ένας εσύ κι ένας ο έτερος καραγκιόζης που πέρασε απ' το περιοδικό, ο Πρασούλας το φασισταριό που μου το παιζε θιασώτης του “καθαρού” μέταλ και τ' αρχ... μου κουνιούνται. Βρε ουστ! Εκ τοτε, παρόλο που αγαπούσαμε το μέταλ και το μοναδικό έντυπο φορέα του, όργανο της κεντρικής επιτροπής των ελλήνων μεταλλάδων, περιοδικό Metal Hammer/Heavy Metal (που έβαλε επενδυτή το γερμανικό περιοδικό, ενισχύοντας την εξάρτηση απ' το ξένο κεφάλαιο, ή αν θέλετε τη διεθνιστική αλληλεγγύη απ' την μεταλική διεθνή που παρεμπιπτόντως ήταν οπορτούνες του κερατά, βάζαν στα περιοδικά τους μέχρι REM, αίσχος!) διαβάζαμε με αγάπη το περιοδικό αλλά δεν δέναμε και κόμπο το μακρύ και το κοντό του καθενού εκεί μέσα. Η γενική πολιτική γραμμή άλλωστε ήταν μια: metal up your ass! με μεταλλική εξουσία (οικονομία) κι άντε γαμηθείτε μπουζουκόβιοι. Ο θρασάς με τον επικά στις κρίσιμες στιγμές υπεράσπισης του κινήματος τα βρίσκαν άσχετα αν πλακωνόσαντε αναμετάξυ των για ζητήματα μεταλλικής τιμής και μουσικής καθαρότητας.
Την τραγουδάρα αυτή λυπήθηκα που δεν την έβαλα στα δέκα, με πόνο ψυχής την έβγαλα αλλά υπήρχαν κι άλλα πολύ καλύτερα. Δεν πειράζει, έχει τον σεβασμό μας και μπαίνει στο πάνθεον.

Αφήστε να περάσουν κάνα δυο μέρες, πάρτε πίτσες-μπύρες κι ετοιμαστείτε για την μεγάλη δεκάδα.

Tο απόλυτο metal συγκρότημα της καπιταλιστικής crisis

Aνύπαρκτον συγκρότημα, αποκύημα της φαντασίας του γράφοντος

Ζήλεψα απ' τον Celin και είπα θα κάνω κι εγώ ένα δικό μου τοπ τεν με τα καλύτερα μέταλ τραγούδια. Στην αρχή φαίνεται της πλάκας, μετά κολλάς στο αν θα είναι αντικειμενική ή υποκειμενική η λίστα. Αν πρέπει να είναι πολύ αντικειμενική πρέπει να βάλεις κάτω πολλές παραμέτρους, να κάτσεις, να διαβάσεις, να δεις πωλήσεις, charts – μαρτς, συνεντεύξεις, στατιστικά στοιχεία, άλλη όρεξη δεν είχα κρισιάτικα. Απ' την άλλη, το πολύ υποκειμενικό καταντάει γελοίο γιατί μπορεί να βάλεις μέσα ντιπ άσχετα τραγούδια και τίποτα καλλιτέχνες που δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους αλλά επειδή εσύ το πρωτοάκουσες όταν π.χ βγήκες το πρώτο ραντεβουδάκι με την Σούλα, Κούλα, Ρούλα, το συνέδεσες με μια ευχάριστον περίστασην στη ζωή σου, το άκουγες π.χ στο γουόκμαν και το ανήγαγες σε κορυφαίο μέταλ αριστούργημα και αραβούργημα επειδή κυριολεκτικά σου γκάβλωσε (προσέξατε παρακαλώ την ορθογραφίαν της λέξεως ταύτης, ουχί “καύλωσε” που αφαιρεί σημαντικόν ειδικόν βάρος εις την νοηματοδότησιν της λέξεως. Το “γκάβλωσε” έχει περισσότερα μπάσα, καθόλου πρίμα, και επιπλέον είναι φορτισμένη με περίσσια βορειοελλαδίτικη καφρίλα).

Οπότε λοιπόν η δελαρζική λίστα είναι η διαλεχτική σχέση ανάμεσα στο υποκειμενικό και αντικειμενικό, ανάμεσα δηλαδή στο τι υποκειμενικά πιστεύω ότι είναι αντικειμενικό και στο πόσο αντικειμενικά θα μπορούσε να ικανοποιήσει μια υποκειμενική λίστα. Τέτοιο μπέρδεμα εννοιών και διαλεχτικών σχέσεων μόνο ο Καρατζαφέρης θα μπορούσε να κάνει μετά την πούστικη, αλλαξοκωλιάρα και ύπουλη επιστολή στας “μεγάλες δυνάμεις”. Η απόλυτη αντικειμενικότητα ενέχει τον κίνδυνο η λίστα να είναι πάρα πολύ προβλέψιμη σε στιλ “μη μας το λες! Σωωωωπα, κάτι καινούριο μας είπες”. Απ' την άλλη η απόλυτη υποκειμενικότητα ισοδυναμεί μ 'αυτό που λέμε εις την νεοελληνικήν “αποψάρα” ήτοι “χεστήκαμε για τα δέκα αγαπημένα σου, μού βαλες νούμερο δύο την τάδε μαλακία που πήγε άπατη” κλπ. Άλλωστε, η ουσία των αναρτήσεων του Δελάρζ είναι περισσότερο η ανάπτυξη της σκέψεως του υποφαινομένου με αφορμή, με έναυσμα το ο,τιδήποτε: μια ταινία, ένα τραγούδι, ένα τοπ τεν. Παρεμπιπτόντως μπορεί να υπάρξει εμβόλιμη ανάρτησις με θέμα που έχει παραγγελθεί εδώ κι μερικούς διαγαλαξιακούς αιώνες σύμφωνα με την bloggerίστικη ροή του χρόνου, το star trek, appears courtesy of Rocean.

Καταλήξαμε το λοιπόν (καταλήξαμε, ο πληθυντικός ψευτομεγαλοπρεπείας, ένας είμαι) εις μιαν λίστα με βάση κάποια κριτήρια τα οποία με τυχαία σειρά είναι τα παρακάτω: με ποια τραγούδια τυχαίνει να τη βρίσκω κάργα εγώ, ποια είναι τα πιο γνωστά που άμα ρωτήσεις το π.χ το γιδοβοσκό στην Κωλοπετεινίτσα Μαινάλου, “ποιο είναι το καλύτερο τραγούδι των Iron Maiden” να σου απαντήσει αυτομάτως “ε, θιέλ' κι ρώτημα; του νάμπιρ ουφ δι μπιστ'! τουν ξέρς του Μπιστ' που ήταν στου ΕΚΚΕ κι μιτά πήγι στου ΠΑΣΟΚ. Ικείνου που μι καν' ιντύπουσ' είνι πώς κι γράψαν οι Άιρουν Μέηντιν τραγούδ' για τούτον ιδώ...” (η επιλογή του εν λόγω τραγουδιού είναι εντελώς τυχαία).

Ένας περιοριστικός παράγων δια την κατάρτισην της λίστας ήταν η εφαρμογή του κανόνα: ένα τραγούδι ανα συγκρότημα. Π.χ μπήκα στον πειρασμό να βάλω στη δεκάδα, εφτά τραγούδια από Sabbath, αλλά μετά πήγαινε αλλού το θέμα. Οπότε έπρεπε να περιοριστώ σε ένα σούπερ-ντούπερ τραγούδι από ένα σούπερ-ντούπερ συγκρότημα που δεν γίνεται να λέγεσαι μεταλλάς αν δεν έχεις ακούσεις για δαύτους και να κρατήσεις την κατάλληλη ισορροπία.

Ένας επιπλέον περιοριστικός παράγων ήταν ότι όλα τα τραγούδια θα πρέπει να χαρακτηρίζονται χωρίς δυσκολία “heavy metal” με τη στενή – και όχι την ευρεία – έννοια του όρου. Γι 'αυτό έκανα το εξής διανοητικό πείραμα, αν έπρεπε να εξηγήσω τον ανθρώπινο πολιτισμό σε ένα πράσινο ανθρωπάκι απ' τον αστερισμό b47-179-Juan Ramon Rocha ή αλλιώς αστερισμό της δροσοσταλίδας π.χ κι έπρεπε να του παρουσιάσω ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του ήχου του metal (και μετά να πάω στα ανθυπο-genres και να το κάνω να σκωθεί να φύγει και να πάει τρίτο γαλαξία δεξιά). Ποιους μουσικούς θα επέλεγα; Κι αν υποθέσουμε ότι το πράσινο ανθρωπάκι μου παρέσχε την κατάλληλη τεχνολογία να του φτιάσω ένα μέταλ συγκρότημα παίρνοντας κλώνους γνωστών μέταλ μουσικών σε ποιο line-up θα κατέληγα να τους στείλω να παν να κάνουν μια συναυλία εφτακόσες χιλιάδες έτη φωτός μακρυά και με ποιο ρεπερτόριο;

Οπότε, δεν συμπεριελήφθησαν σημαντικότατα, γνωστότατα και όλα τα εις -ότατα, συγκροτήματα όπως π.χ Led Zeppelin, Deep Purple, AC/DC που δεν μπορείς να πεις χωρίς φόβο και πάθος ότι παίζουν “metal” άσχετα αν τα παλιά τα χρόνια χαρακτηρίστηκαν έτσι. Επιπλέον η δεκάδα είναι πολύ μικρός χώρος για να χωρέσεις τραγουδάρες που δεν μπορούν λείπουν από τα κορυφαία. Ίσως ορισμένα απ' αυτά που σκέφτεσαι και που περνάν απ' το μυαλό σου να είναι στο νούμερο 11. Αλλά δεν θα μάθεις ποτέ, κι έτσι θα μείνεις για πάντα με την τραχειά γεύση του ανικανοποίητου (μα πώς τα λέω ο πούστης ώρες-ώρες;)

Το τοπ τεν του Δελάρζ λοιπόν πέρα από μια απλή παράθεση μουσικών γούστων και κριτικής αντίληψης του Metal είναι κι ένα έμμεσο μάθημα διαλεκτικής, μια ισορροπία με κοντάρι στο λεπτό σκοινί της υλιστικής διαλεκτικής που αν ξεφύγεις πέφτεις στο γκρεμό του υποκειμενικού ιδεαλισμού ή στα έγκατα του χυδαίου υλισμού, όπως προτιμάτε να γκρεμοτσακιστείτε.

Κάθε ανάρτηση λοιπόν θα είναι και μια ανάπτυξις των σκέψεων με αφορμή την επικαιρότητα ή την αν-επικαιρότητα, θα είναι ένα ελιξήριο μακροζωίας ως φάρμακο για τα της καπιταλιστικής κρίσεως φαρμάκια που πίνουμε ολημερίς, ενίοτε κι ολονυχτίς, εκλάβετε την επόμενη σειρά των αναρτήσεων κι ως ένα ενδεχόμενο soundtrack της επαναστατικής ανόδου (διαλεκτικώς αντιδιαστελλόμενον και καθόδου των μυρίων) και του μέλλοντος αιώνος αμήν.

Για να σας τσιγκλήσω τη φαντασία ορίστε το ιδανικό – κατά Δελάρζ- line up του ουτοπικού υπερσυγκροτήματος μέταλ που θα εκπροσωπούσε το ανθρώπινο γένος σ' άλλη γη σ' αλλα μέρη:

drums = Danny Carey (Tool)

bass = Scott Reeder (ex- Kyuss, The Obssessed, Unida)

rhythm guitar = Scott Ian (Anthrax)

lead guitar = Marty Friedman (ex- Megadeth, Cacophony)


vocals = Serj Tankian (System of a Down)

Υπάρχουν πολύ-πολύ συγκεκριμένοι λόγοι που επελέγησαν τα πιο πάνω άτομα καθώς έγινε σύγκριση του ήχου, της δουλειάς, του γενικότερου στιλ, της ηλικίας, του attitude και της προσφοράς του καθενός γενικότερα στη μουσική.

Για τους κιθαρίστες, κατά την άποψη του γράφοντος ο πιο ολοκληρωμένος metal κιθαρίστας που πέρασε απ' το είδος είναι ο Marty Friedman, για δύο βασικότατους λόγους: συμμετείχε σ' ένα κορυφαίο για το είδος album και το καλύτερο της μπάντας που ήταν μέλος τότε, των Megadeth στο “Rust in Peace” που είναι κορυφαίο τεχνικά αλλά όχι παρατραβηγμένο, και ο δεύτερος λόγος, έχει πολύ ιδιαίτερο αναγνωρίσιμο παίξιμο, με επιρροές από ανατολίτικους ήχους που το καταλαβαίνεις αμέσως παρά τις διαφορετικές κατά περίπτωση παραγωγές, και είναι αναμφισβήτητα metal. Υποψήφιοι για τη θέση αυτή υπήρξαν και μερικοί άλλοι όπως π.χ ο Vinnie Moore (απορρίφθηκε λόγω έντονης κλίσης σε πιο κλασικό στιλ), oι Joe Satriani, Steve Vai & Eddie Van Halen που έχουν ένα περισσότερο sleazy στιλάκι, πιο ροκενρολάδικο, ο ανυπέρβλητος Jeff Waters των Annihilator που παραείναι γρήγορος, τόσο που νομίζεις ότι τον βασανίζεις για να παίξει πιο αργά. Πιο καινούριοι κιθαρίστες όπως οι Loomis, Laiho και δεν συμμαζεύεται δεν ταίριαζαν και πολύ σ' αυτό που είχα στο μυαλό μου.

Στη ρυθμική κιθάρα χρειαζόμασταν κάποιον που να ριφάρει ασύστολα και χωρίς πολλά-πολλά. Εδώ ήταν πολύ δύσκολη επιλογή. Δεν μπορούσα να βάλω εξ αντικειμένου τον Mustaine γιατί, πρώτον είναι πολύ μαλάκας και δεύτερον, ήδη συνυπήρξε με τον Friedman στο συγκρότημά του οπότε, θα έβγαινε κάτι σε Megadeth πάλι. Σημαντική υποψηφιότητα για τη θέση ήταν ο James Hetfield (Metallica για τους άσχετους) αλλά δεν μπήκε διότι δεν είναι ακριβώς rhythm κιθαρίστας, έχει αναβαθμισμένο ρόλο ιδιαίτερα μετά το black album, κι επιπλέον είναι πολύ έντονη προσωπικότητα, με πολύ ισχυρή παρουσία. Εμείς θέλουμε προσωπικότητες που να είναι δυο κλικ κάτω από την έννοια frontman ούτως ώστε να δέσουν καλύτερα (λέμε τώρα, λόγια του αέρα). Θα ήθελα πάρα πολύ να βάλω τον Tony Iommi όμως εδώ έχουμε το εξής θέμα: ο Iommi είναι ο άρχοντας των sabbath-ικών ριφ οπότε φτιάχνουμε κάτι πολύ έντονα sabbath-ικό. Το θέλουμε ανυπερθέτως, αλλά το θέλουμε να έρχεται από πολύ βαθιά, μέσα από πολλά φιλτραρίσματα, να πάρει και μια σύβραση από νεώτερο attitude, επιπλέον ο Iommi παραείναι μεγάλος, τόσο σε ηλικία όσο και σε ακτινοβολία. Για τη θέση λοιπόν επιλέχτηκε ο Scott Ian, ψυχή των Anthrax κυρίως λόγω της αυστηρής του προσήλωσης στο rhythm. Επιπλέον η ιστορία του και η ικανότητά του να γράφει ριφς με το γνωστό κοφτό και ξεσηκωτικό στιλ είναι αστείρευτο. Στο παρα πέντε προτιμήθηκε από τον έτερο σύγχρονο μέγα ριφοποιό, τον Tom Morello, ο οποίος μάλιστα δοκιμάσε τον εαυτό του στο γαμάτο project Αudioslave με την υπερφωνάρα του Chris Cornell των Soundgarden, φωνή όμως που με τα χρόνια έσπασε, ακούγεται κουρασμένη. Το ιδιαίτερο στιλ του Morello κρίθηκε ως λιγότερο μέταλ και περισσότερο funky απ' του Ian, χωρίς να τον “ρίχνουμε” φυσικά σε αξία.

Στο μπάσο λοιπόν θέλαμε να αναδείξουμε ένα volume, έναν όγκο που να γεμίζει κάθε υποψία ρωγμής στην μικροαστική ησυχία, κάθε κενό ανάμεσα στο γρέζι της ελεκτρικιάς κιθάρας. Εδώ χρειάζεται μια sabbath-ίλα του '70, και γι' αυτό είχαμε σαν πρώτη επιλογή για τη θεσούλα τον Geezer Butler. Είπαμε όμως ότι θέλουμε κάτι πιο συγκεκαλλυμένο και πιο κοντά στην ηλικία των υπολοίπων με ανάλογο attitude. Η ιδανική υποψηφιότητα γι' αυτό ήταν ο δεύτερος μπασίστας των αξεπέραστων Kyuss, Scott Reeder (δεύτερος Scott στο σχήμα – παρεμπιπτόντως είχε πρωτοπαίξει στο γκρούπ του ηγέτη του σύγχρονου doom, Scott Weinrich “Wino”). Ένα άκουσμα στα “blues for the red sun” και “welcome to the sky valley” θα σας πείσει για την ανάγκη ύπαρξης τέτοιου sabbath-ικού όγκου και σέβεντις ροκενρολάδικη και ψυχεδελική ατμόσφαιρα κάτω από τα κοφτά γρέζια των κιθάρων. Εδώ για τη θέση δεν χρειαζόμασταν master μπασίστες που να παίζουν παπάδες π.χ Les Claypool (άλλωστε δεν παίζει metal ο άνθρωπος) ή John Myung που είναι too much. Ο Joey DeMaio απορρίφθηκε εξ αρχής ως πολύ macho παίξιμο που σβήνει του πάντες, όπως επίσης και διάφορα άλλα στιλ που δεν μας κάνουν γι' αυτό που θέλουμε ν' αναδείξουμε.

Τέλος στα drums χρειαζόμαστε ανάλογου ύφους παίχτη. Ο Scott Travis απορρίφθηκε, πρώτον γιατί τρεις Scott θα ήταν πια στα όρια της συνωμοσίας ή στο “φτιάχτε μια μπάντα μόνο με scotts” και δεύτερον γιατί παραείναι καλός. Απορρίφθηκε για τον ίδιο, πρώτο λόγο ο συχωρεμένος Scott Columbus (Manowar) αλλά και διότι είναι περισσότερο ουδέτερο, συμπληρωματικό το παίξιμό του, απορρίφθηκε για τον λόγο ότι παραείναι καλός κι ο Dave Lombardo. Είναι ίσως η θέση που έχει υπερπληθώρα πολύ καλών οργανοπαιχτών αλλά όχι κάποιον που να έχει κάτι πολύ-πολύ ιδιαίτερο, κάτι το οποίο δεν μας αφορά στον εν λόγω σχήμα. Ο Danny Carey των κορυφαίων Tool είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε: τσιμεντένιος, γρανιτένιος (και όλα τα εις -ένιος) και ογκωδέστατος σκελετός, αλλά όχι τελείως αδιάφορο παίξιμο, έχει μέσα του την υπόσχεση για αλύπητο σφυροκόπημα και σε αφήνει να περιμένεις το αναπάντεχο.

Στη φωνή ήθελα τον Dio, την καλύτερη και χαρακτηριστικότερη metal φωνή που βγήκε ποτέ. Σκληρή και λυρική συνάμα, σήμα κατατεθέν ροκ και μέταλ. Από σεβασμό επειδή πέθανε ο άνθρωπος, είπα ας αφήσω την αξία της όπως είναι, χωρίς να τη μειώσω με διανοητικούς πειραματισμούς ουτοπικών line-ups και είπα να βάλω την πιο ενδιαφέρουσα, πολύχρωμη αλλά και μιας κοπής φωνή του Serj Tankian που έχει μπόλικο θεατρινισμό, απαραίτητος στο τολμηρό μέταλ, που μπορεί να τραγουδήσει brutally ταυτόχρονα με λυρισμό με στιλ, με ειρωνία, με χιούμορ, με ευαισθησία, με ό,τι τραβάει η ψυχή σου. Θα ήθελα γι' αυτή τη θεσούλα τον φανταστικό Jack Black, τον ηθοποιό και πραγματικά ταλαντεύτηκα πάρα πολύ, όμως ο Black είναι και κωμικός ταυτόχρονα οπότε πάντα θα υπέβοσκε ο φόβος να μετατραπεί όλο το κόνσεπτ σε τσίρκο (θα μου πεις, σιγά τα συμβόλαια που θα κατέστρεφε, μόνο στο μυαλό σου υπάρχει αυτό το κόνσεπτ Ο θρίαμβος του υποκειμενικού ιδεαλισμού δηλαδή). Ο Chris Cornell έσπασε, ο Ian Astbury που τον ήθελα κι αυτόν, απορρίφθηκε ως συνδυασμός που θα έγερνε τη βάρκα περισσότερο προς το hard-rock. Οι τραγουδιστές στιλ Dickinson, Tate, Kiske ή LaBrie απορρίφθηκαν ως κορεσμένο ύφος και υπέρ του δέοντος λυρικό. Θέλαμε κάτι που να μπορεί να αποδόσει και πιο φωνακλάδικα. Απορρίφθηκαν αμιγώς death-black (thrashy) χροιές ως μη αντιπροσωπευτικές του καθαρόαιμου metal, άλλωστε ο Tankian μπορεί να αποδώσει και τέτοια φωνητικά όπως ακούσαμε στο Toxicity. Απορρίψαμε επίσης sludge στιλ (Phil Anselmo, Corey Taylor κλπ) επειδή είναι αρκετά μονομερείς. Μια καλή επιλογή θα ήταν ο Rob Halford, αλλά απορρίπτεται σαν αταίριαστη ηλικιακά τουλάχιστον με τους υπόλοιπους.

Αναμείνατε λοιπόν εις την οθόνη σας, βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει και λικνιστείτε στους μέταλ ρυθμούς της κρίσεως του καπιταλισμού. Η ώρα της κρίσεως έφτασε.