Tο απόλυτο metal συγκρότημα της καπιταλιστικής crisis

Aνύπαρκτον συγκρότημα, αποκύημα της φαντασίας του γράφοντος

Ζήλεψα απ' τον Celin και είπα θα κάνω κι εγώ ένα δικό μου τοπ τεν με τα καλύτερα μέταλ τραγούδια. Στην αρχή φαίνεται της πλάκας, μετά κολλάς στο αν θα είναι αντικειμενική ή υποκειμενική η λίστα. Αν πρέπει να είναι πολύ αντικειμενική πρέπει να βάλεις κάτω πολλές παραμέτρους, να κάτσεις, να διαβάσεις, να δεις πωλήσεις, charts – μαρτς, συνεντεύξεις, στατιστικά στοιχεία, άλλη όρεξη δεν είχα κρισιάτικα. Απ' την άλλη, το πολύ υποκειμενικό καταντάει γελοίο γιατί μπορεί να βάλεις μέσα ντιπ άσχετα τραγούδια και τίποτα καλλιτέχνες που δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους αλλά επειδή εσύ το πρωτοάκουσες όταν π.χ βγήκες το πρώτο ραντεβουδάκι με την Σούλα, Κούλα, Ρούλα, το συνέδεσες με μια ευχάριστον περίστασην στη ζωή σου, το άκουγες π.χ στο γουόκμαν και το ανήγαγες σε κορυφαίο μέταλ αριστούργημα και αραβούργημα επειδή κυριολεκτικά σου γκάβλωσε (προσέξατε παρακαλώ την ορθογραφίαν της λέξεως ταύτης, ουχί “καύλωσε” που αφαιρεί σημαντικόν ειδικόν βάρος εις την νοηματοδότησιν της λέξεως. Το “γκάβλωσε” έχει περισσότερα μπάσα, καθόλου πρίμα, και επιπλέον είναι φορτισμένη με περίσσια βορειοελλαδίτικη καφρίλα).

Οπότε λοιπόν η δελαρζική λίστα είναι η διαλεχτική σχέση ανάμεσα στο υποκειμενικό και αντικειμενικό, ανάμεσα δηλαδή στο τι υποκειμενικά πιστεύω ότι είναι αντικειμενικό και στο πόσο αντικειμενικά θα μπορούσε να ικανοποιήσει μια υποκειμενική λίστα. Τέτοιο μπέρδεμα εννοιών και διαλεχτικών σχέσεων μόνο ο Καρατζαφέρης θα μπορούσε να κάνει μετά την πούστικη, αλλαξοκωλιάρα και ύπουλη επιστολή στας “μεγάλες δυνάμεις”. Η απόλυτη αντικειμενικότητα ενέχει τον κίνδυνο η λίστα να είναι πάρα πολύ προβλέψιμη σε στιλ “μη μας το λες! Σωωωωπα, κάτι καινούριο μας είπες”. Απ' την άλλη η απόλυτη υποκειμενικότητα ισοδυναμεί μ 'αυτό που λέμε εις την νεοελληνικήν “αποψάρα” ήτοι “χεστήκαμε για τα δέκα αγαπημένα σου, μού βαλες νούμερο δύο την τάδε μαλακία που πήγε άπατη” κλπ. Άλλωστε, η ουσία των αναρτήσεων του Δελάρζ είναι περισσότερο η ανάπτυξη της σκέψεως του υποφαινομένου με αφορμή, με έναυσμα το ο,τιδήποτε: μια ταινία, ένα τραγούδι, ένα τοπ τεν. Παρεμπιπτόντως μπορεί να υπάρξει εμβόλιμη ανάρτησις με θέμα που έχει παραγγελθεί εδώ κι μερικούς διαγαλαξιακούς αιώνες σύμφωνα με την bloggerίστικη ροή του χρόνου, το star trek, appears courtesy of Rocean.

Καταλήξαμε το λοιπόν (καταλήξαμε, ο πληθυντικός ψευτομεγαλοπρεπείας, ένας είμαι) εις μιαν λίστα με βάση κάποια κριτήρια τα οποία με τυχαία σειρά είναι τα παρακάτω: με ποια τραγούδια τυχαίνει να τη βρίσκω κάργα εγώ, ποια είναι τα πιο γνωστά που άμα ρωτήσεις το π.χ το γιδοβοσκό στην Κωλοπετεινίτσα Μαινάλου, “ποιο είναι το καλύτερο τραγούδι των Iron Maiden” να σου απαντήσει αυτομάτως “ε, θιέλ' κι ρώτημα; του νάμπιρ ουφ δι μπιστ'! τουν ξέρς του Μπιστ' που ήταν στου ΕΚΚΕ κι μιτά πήγι στου ΠΑΣΟΚ. Ικείνου που μι καν' ιντύπουσ' είνι πώς κι γράψαν οι Άιρουν Μέηντιν τραγούδ' για τούτον ιδώ...” (η επιλογή του εν λόγω τραγουδιού είναι εντελώς τυχαία).

Ένας περιοριστικός παράγων δια την κατάρτισην της λίστας ήταν η εφαρμογή του κανόνα: ένα τραγούδι ανα συγκρότημα. Π.χ μπήκα στον πειρασμό να βάλω στη δεκάδα, εφτά τραγούδια από Sabbath, αλλά μετά πήγαινε αλλού το θέμα. Οπότε έπρεπε να περιοριστώ σε ένα σούπερ-ντούπερ τραγούδι από ένα σούπερ-ντούπερ συγκρότημα που δεν γίνεται να λέγεσαι μεταλλάς αν δεν έχεις ακούσεις για δαύτους και να κρατήσεις την κατάλληλη ισορροπία.

Ένας επιπλέον περιοριστικός παράγων ήταν ότι όλα τα τραγούδια θα πρέπει να χαρακτηρίζονται χωρίς δυσκολία “heavy metal” με τη στενή – και όχι την ευρεία – έννοια του όρου. Γι 'αυτό έκανα το εξής διανοητικό πείραμα, αν έπρεπε να εξηγήσω τον ανθρώπινο πολιτισμό σε ένα πράσινο ανθρωπάκι απ' τον αστερισμό b47-179-Juan Ramon Rocha ή αλλιώς αστερισμό της δροσοσταλίδας π.χ κι έπρεπε να του παρουσιάσω ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του ήχου του metal (και μετά να πάω στα ανθυπο-genres και να το κάνω να σκωθεί να φύγει και να πάει τρίτο γαλαξία δεξιά). Ποιους μουσικούς θα επέλεγα; Κι αν υποθέσουμε ότι το πράσινο ανθρωπάκι μου παρέσχε την κατάλληλη τεχνολογία να του φτιάσω ένα μέταλ συγκρότημα παίρνοντας κλώνους γνωστών μέταλ μουσικών σε ποιο line-up θα κατέληγα να τους στείλω να παν να κάνουν μια συναυλία εφτακόσες χιλιάδες έτη φωτός μακρυά και με ποιο ρεπερτόριο;

Οπότε, δεν συμπεριελήφθησαν σημαντικότατα, γνωστότατα και όλα τα εις -ότατα, συγκροτήματα όπως π.χ Led Zeppelin, Deep Purple, AC/DC που δεν μπορείς να πεις χωρίς φόβο και πάθος ότι παίζουν “metal” άσχετα αν τα παλιά τα χρόνια χαρακτηρίστηκαν έτσι. Επιπλέον η δεκάδα είναι πολύ μικρός χώρος για να χωρέσεις τραγουδάρες που δεν μπορούν λείπουν από τα κορυφαία. Ίσως ορισμένα απ' αυτά που σκέφτεσαι και που περνάν απ' το μυαλό σου να είναι στο νούμερο 11. Αλλά δεν θα μάθεις ποτέ, κι έτσι θα μείνεις για πάντα με την τραχειά γεύση του ανικανοποίητου (μα πώς τα λέω ο πούστης ώρες-ώρες;)

Το τοπ τεν του Δελάρζ λοιπόν πέρα από μια απλή παράθεση μουσικών γούστων και κριτικής αντίληψης του Metal είναι κι ένα έμμεσο μάθημα διαλεκτικής, μια ισορροπία με κοντάρι στο λεπτό σκοινί της υλιστικής διαλεκτικής που αν ξεφύγεις πέφτεις στο γκρεμό του υποκειμενικού ιδεαλισμού ή στα έγκατα του χυδαίου υλισμού, όπως προτιμάτε να γκρεμοτσακιστείτε.

Κάθε ανάρτηση λοιπόν θα είναι και μια ανάπτυξις των σκέψεων με αφορμή την επικαιρότητα ή την αν-επικαιρότητα, θα είναι ένα ελιξήριο μακροζωίας ως φάρμακο για τα της καπιταλιστικής κρίσεως φαρμάκια που πίνουμε ολημερίς, ενίοτε κι ολονυχτίς, εκλάβετε την επόμενη σειρά των αναρτήσεων κι ως ένα ενδεχόμενο soundtrack της επαναστατικής ανόδου (διαλεκτικώς αντιδιαστελλόμενον και καθόδου των μυρίων) και του μέλλοντος αιώνος αμήν.

Για να σας τσιγκλήσω τη φαντασία ορίστε το ιδανικό – κατά Δελάρζ- line up του ουτοπικού υπερσυγκροτήματος μέταλ που θα εκπροσωπούσε το ανθρώπινο γένος σ' άλλη γη σ' αλλα μέρη:

drums = Danny Carey (Tool)

bass = Scott Reeder (ex- Kyuss, The Obssessed, Unida)

rhythm guitar = Scott Ian (Anthrax)

lead guitar = Marty Friedman (ex- Megadeth, Cacophony)


vocals = Serj Tankian (System of a Down)

Υπάρχουν πολύ-πολύ συγκεκριμένοι λόγοι που επελέγησαν τα πιο πάνω άτομα καθώς έγινε σύγκριση του ήχου, της δουλειάς, του γενικότερου στιλ, της ηλικίας, του attitude και της προσφοράς του καθενός γενικότερα στη μουσική.

Για τους κιθαρίστες, κατά την άποψη του γράφοντος ο πιο ολοκληρωμένος metal κιθαρίστας που πέρασε απ' το είδος είναι ο Marty Friedman, για δύο βασικότατους λόγους: συμμετείχε σ' ένα κορυφαίο για το είδος album και το καλύτερο της μπάντας που ήταν μέλος τότε, των Megadeth στο “Rust in Peace” που είναι κορυφαίο τεχνικά αλλά όχι παρατραβηγμένο, και ο δεύτερος λόγος, έχει πολύ ιδιαίτερο αναγνωρίσιμο παίξιμο, με επιρροές από ανατολίτικους ήχους που το καταλαβαίνεις αμέσως παρά τις διαφορετικές κατά περίπτωση παραγωγές, και είναι αναμφισβήτητα metal. Υποψήφιοι για τη θέση αυτή υπήρξαν και μερικοί άλλοι όπως π.χ ο Vinnie Moore (απορρίφθηκε λόγω έντονης κλίσης σε πιο κλασικό στιλ), oι Joe Satriani, Steve Vai & Eddie Van Halen που έχουν ένα περισσότερο sleazy στιλάκι, πιο ροκενρολάδικο, ο ανυπέρβλητος Jeff Waters των Annihilator που παραείναι γρήγορος, τόσο που νομίζεις ότι τον βασανίζεις για να παίξει πιο αργά. Πιο καινούριοι κιθαρίστες όπως οι Loomis, Laiho και δεν συμμαζεύεται δεν ταίριαζαν και πολύ σ' αυτό που είχα στο μυαλό μου.

Στη ρυθμική κιθάρα χρειαζόμασταν κάποιον που να ριφάρει ασύστολα και χωρίς πολλά-πολλά. Εδώ ήταν πολύ δύσκολη επιλογή. Δεν μπορούσα να βάλω εξ αντικειμένου τον Mustaine γιατί, πρώτον είναι πολύ μαλάκας και δεύτερον, ήδη συνυπήρξε με τον Friedman στο συγκρότημά του οπότε, θα έβγαινε κάτι σε Megadeth πάλι. Σημαντική υποψηφιότητα για τη θέση ήταν ο James Hetfield (Metallica για τους άσχετους) αλλά δεν μπήκε διότι δεν είναι ακριβώς rhythm κιθαρίστας, έχει αναβαθμισμένο ρόλο ιδιαίτερα μετά το black album, κι επιπλέον είναι πολύ έντονη προσωπικότητα, με πολύ ισχυρή παρουσία. Εμείς θέλουμε προσωπικότητες που να είναι δυο κλικ κάτω από την έννοια frontman ούτως ώστε να δέσουν καλύτερα (λέμε τώρα, λόγια του αέρα). Θα ήθελα πάρα πολύ να βάλω τον Tony Iommi όμως εδώ έχουμε το εξής θέμα: ο Iommi είναι ο άρχοντας των sabbath-ικών ριφ οπότε φτιάχνουμε κάτι πολύ έντονα sabbath-ικό. Το θέλουμε ανυπερθέτως, αλλά το θέλουμε να έρχεται από πολύ βαθιά, μέσα από πολλά φιλτραρίσματα, να πάρει και μια σύβραση από νεώτερο attitude, επιπλέον ο Iommi παραείναι μεγάλος, τόσο σε ηλικία όσο και σε ακτινοβολία. Για τη θέση λοιπόν επιλέχτηκε ο Scott Ian, ψυχή των Anthrax κυρίως λόγω της αυστηρής του προσήλωσης στο rhythm. Επιπλέον η ιστορία του και η ικανότητά του να γράφει ριφς με το γνωστό κοφτό και ξεσηκωτικό στιλ είναι αστείρευτο. Στο παρα πέντε προτιμήθηκε από τον έτερο σύγχρονο μέγα ριφοποιό, τον Tom Morello, ο οποίος μάλιστα δοκιμάσε τον εαυτό του στο γαμάτο project Αudioslave με την υπερφωνάρα του Chris Cornell των Soundgarden, φωνή όμως που με τα χρόνια έσπασε, ακούγεται κουρασμένη. Το ιδιαίτερο στιλ του Morello κρίθηκε ως λιγότερο μέταλ και περισσότερο funky απ' του Ian, χωρίς να τον “ρίχνουμε” φυσικά σε αξία.

Στο μπάσο λοιπόν θέλαμε να αναδείξουμε ένα volume, έναν όγκο που να γεμίζει κάθε υποψία ρωγμής στην μικροαστική ησυχία, κάθε κενό ανάμεσα στο γρέζι της ελεκτρικιάς κιθάρας. Εδώ χρειάζεται μια sabbath-ίλα του '70, και γι' αυτό είχαμε σαν πρώτη επιλογή για τη θεσούλα τον Geezer Butler. Είπαμε όμως ότι θέλουμε κάτι πιο συγκεκαλλυμένο και πιο κοντά στην ηλικία των υπολοίπων με ανάλογο attitude. Η ιδανική υποψηφιότητα γι' αυτό ήταν ο δεύτερος μπασίστας των αξεπέραστων Kyuss, Scott Reeder (δεύτερος Scott στο σχήμα – παρεμπιπτόντως είχε πρωτοπαίξει στο γκρούπ του ηγέτη του σύγχρονου doom, Scott Weinrich “Wino”). Ένα άκουσμα στα “blues for the red sun” και “welcome to the sky valley” θα σας πείσει για την ανάγκη ύπαρξης τέτοιου sabbath-ικού όγκου και σέβεντις ροκενρολάδικη και ψυχεδελική ατμόσφαιρα κάτω από τα κοφτά γρέζια των κιθάρων. Εδώ για τη θέση δεν χρειαζόμασταν master μπασίστες που να παίζουν παπάδες π.χ Les Claypool (άλλωστε δεν παίζει metal ο άνθρωπος) ή John Myung που είναι too much. Ο Joey DeMaio απορρίφθηκε εξ αρχής ως πολύ macho παίξιμο που σβήνει του πάντες, όπως επίσης και διάφορα άλλα στιλ που δεν μας κάνουν γι' αυτό που θέλουμε ν' αναδείξουμε.

Τέλος στα drums χρειαζόμαστε ανάλογου ύφους παίχτη. Ο Scott Travis απορρίφθηκε, πρώτον γιατί τρεις Scott θα ήταν πια στα όρια της συνωμοσίας ή στο “φτιάχτε μια μπάντα μόνο με scotts” και δεύτερον γιατί παραείναι καλός. Απορρίφθηκε για τον ίδιο, πρώτο λόγο ο συχωρεμένος Scott Columbus (Manowar) αλλά και διότι είναι περισσότερο ουδέτερο, συμπληρωματικό το παίξιμό του, απορρίφθηκε για τον λόγο ότι παραείναι καλός κι ο Dave Lombardo. Είναι ίσως η θέση που έχει υπερπληθώρα πολύ καλών οργανοπαιχτών αλλά όχι κάποιον που να έχει κάτι πολύ-πολύ ιδιαίτερο, κάτι το οποίο δεν μας αφορά στον εν λόγω σχήμα. Ο Danny Carey των κορυφαίων Tool είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε: τσιμεντένιος, γρανιτένιος (και όλα τα εις -ένιος) και ογκωδέστατος σκελετός, αλλά όχι τελείως αδιάφορο παίξιμο, έχει μέσα του την υπόσχεση για αλύπητο σφυροκόπημα και σε αφήνει να περιμένεις το αναπάντεχο.

Στη φωνή ήθελα τον Dio, την καλύτερη και χαρακτηριστικότερη metal φωνή που βγήκε ποτέ. Σκληρή και λυρική συνάμα, σήμα κατατεθέν ροκ και μέταλ. Από σεβασμό επειδή πέθανε ο άνθρωπος, είπα ας αφήσω την αξία της όπως είναι, χωρίς να τη μειώσω με διανοητικούς πειραματισμούς ουτοπικών line-ups και είπα να βάλω την πιο ενδιαφέρουσα, πολύχρωμη αλλά και μιας κοπής φωνή του Serj Tankian που έχει μπόλικο θεατρινισμό, απαραίτητος στο τολμηρό μέταλ, που μπορεί να τραγουδήσει brutally ταυτόχρονα με λυρισμό με στιλ, με ειρωνία, με χιούμορ, με ευαισθησία, με ό,τι τραβάει η ψυχή σου. Θα ήθελα γι' αυτή τη θεσούλα τον φανταστικό Jack Black, τον ηθοποιό και πραγματικά ταλαντεύτηκα πάρα πολύ, όμως ο Black είναι και κωμικός ταυτόχρονα οπότε πάντα θα υπέβοσκε ο φόβος να μετατραπεί όλο το κόνσεπτ σε τσίρκο (θα μου πεις, σιγά τα συμβόλαια που θα κατέστρεφε, μόνο στο μυαλό σου υπάρχει αυτό το κόνσεπτ Ο θρίαμβος του υποκειμενικού ιδεαλισμού δηλαδή). Ο Chris Cornell έσπασε, ο Ian Astbury που τον ήθελα κι αυτόν, απορρίφθηκε ως συνδυασμός που θα έγερνε τη βάρκα περισσότερο προς το hard-rock. Οι τραγουδιστές στιλ Dickinson, Tate, Kiske ή LaBrie απορρίφθηκαν ως κορεσμένο ύφος και υπέρ του δέοντος λυρικό. Θέλαμε κάτι που να μπορεί να αποδόσει και πιο φωνακλάδικα. Απορρίφθηκαν αμιγώς death-black (thrashy) χροιές ως μη αντιπροσωπευτικές του καθαρόαιμου metal, άλλωστε ο Tankian μπορεί να αποδώσει και τέτοια φωνητικά όπως ακούσαμε στο Toxicity. Απορρίψαμε επίσης sludge στιλ (Phil Anselmo, Corey Taylor κλπ) επειδή είναι αρκετά μονομερείς. Μια καλή επιλογή θα ήταν ο Rob Halford, αλλά απορρίπτεται σαν αταίριαστη ηλικιακά τουλάχιστον με τους υπόλοιπους.

Αναμείνατε λοιπόν εις την οθόνη σας, βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει και λικνιστείτε στους μέταλ ρυθμούς της κρίσεως του καπιταλισμού. Η ώρα της κρίσεως έφτασε.