No 9: Γλήγορος σαν καρχαρίας (Fast as a Shark – Accept)

Απ' τον Μασούτη κατευθείαν στο mp3 player σας

Η φύση και η κενωνία είναι αντίθετα πράματα μας εδίδαξεν ο ιστορικός υλισμός των Μαρξ- Ένγκελς. Ναι αλλά γιατί; Γιατί οι ανθρώποι (προσοχή, ο τονισμός στο “ω” να τονίζεται η τσομπαναραίικη πλην όμως λαϊκή καταγωγή μας και η διαθεσίς μας προς εκλαΐκευσιν), οι ανθρώποι το λοιπόν, για να μπορέσουν να ζήσουν πρέπει να ξεκουνηθούν απ' τη σπηλιά και να ψάξουν να βρουν δέντρα με καρπούς, θάμνους με μούρα, άσπρα μούρα μαύρα μούρα, είσαι μια παλιοχαμούρα.

Κι όταν αρχίσει η γκλάβα και δουλεύει περσότερο, να μάθεις πώς να καλλιεργείς τη γη. Κι όταν κατεβείς απ' τα δέντρα κι αρχίσεις να φτιάνεις καλύβες με καλάμια, μετά με ξύλα, μετά με οπλισμένο σκυρόδεμα, μετά με γυαλί και χωροδικτύωμα, φτιάνεις διαδοχικά χειροτεχνίες, μανιφακτούρες, βιοτεχνίες, εργοστάσια, αυτοματοποιημένα εργοστάσια, θρι-ντι πρίντινγκ και δε συμαζεύεται.

Με άλλα λόγια πρέπει να δουλέψεις. Ο άνθρωπος δουλεύει όχι γιατί ήθελε να κάνει καριέρα, τότε που ακόμα ήταν μέσα στις σπηλιές, αλλά επειδή έπρεπε να φάει, να ντυθεί, να πλυθεί, να φτιάσει καλύβες μέχρι θρι-ντι πρίντινγκ. Και τι σημαίνει δουλειά; Σημαίνει να βγώ όξω στη ζούγκλα με τα θερία και τα πυκνά δάση και να σκοτώνω τα θερία, πρώτον να μη με φάνε, δεύτερον για να τα φάω εγώ και βάλω πρωτεΐνες στον οργανισμό μου και να αναπτυχθεί ο εγκέφαλός μου, τρίτον να τα γδάρω να φτιάξω παλτουδάκι να μην κρυώνω που το' χω δαγκώσει μια και δεν ανακάλυψα ακόμα τα καλοριφέρ, τέταρτον να κόψω κλαδιά και ξύλα να φτιάξω καλύβα, πέμπτον, να φτιάσω ακόντια να σκοτώνω ευκολότερα τα θερία, να φτιάσω εργαλεία να κόβω ευκολότερα τα ξύλα, έκτον, έβδομον, όγδοον.... εφτακοσιοστόν ογδοηκοστόν τρίτον να φτιάξω μια μηχανή που να καταγράφει σωματίδια που συγκρούονται, να βρω το μποζόνιο Χιγκς μπας και καταλάβω τι στο διάλο κάνω εδωπέρα στο σύμπαν και ποιο σκοπό έχω. Ε, μπορεί και να με βοηθήσει να φτιάσω τη ζωή μου καλύτερη, άσχετο, αν δε ξεσηκωθώ να κατέβω στους δρόμοι, αν δεν πάω να γραφτώ σε κάνα σωματείο, αν δεν πλερώσω χαράτσι και τα ρέστα, όλα τ' άλλα είναι ιστορίες για αγρίους, histories for the wilds.

Όλος ο πρόλογος είναι δια να αποδείξωμεν ότι η δουλειά είναι ανάγκη για τον άνθρωπο, κι όταν ο άνθρωπος εξελιχτεί σε κενωνία αυτός είναι ακριβώς ο λόγος ύπαρξής της, η ανάγκη να παράγει μαζικά αγαθά για να θρέψει τον εαυτό της. Κι επειδή είμαστε ακόμα στον καπιταλισμό που είναι – ιστορικά αναγκαίο μεν – αλλά εντελώς της πλάκας σύστημα γιατί δημιουργεί εκατοντάδες προβλήματα περσότερα απ' όσα λύνει, η σχέση αυτή πάει κάτα διαόλου, η δουλειά σε “αλλοτριώνει” όπως λέμε, σε κάνει να γίνεσαι γρανάζι, άχρωμα, άγευστα, άοσμα. Βεβαίως το γρανάζι τίθεται εις κίνησιν κατόπιν ανθρώπινης παρεμβάσεως, ήτοι του εργάτου και ουχί του κεφαλαιοκράτου, πλην όμως η δουλειά πρέπει να επιστρέψει εις την αρχικήν της φύση. Έτσι η δουλειά των ανθρώπων είναι στην ουσία η προσπάθεια καθυπόταξης της φύσης με την αφηρημένη της έννοια.

Αμα τα ακούσει αυτά οικολόγος θα πάθει ντουβρουτζά “ω, μα τι λέτε, τερίμπλ, θα πρέπει να ζούμε σε αρμονία με τη φύση μπλα, μπλα”. Ναι, κι η αρμονική συνύπαρξη με τη φύση είναι μέθοδος καθυπόταξής της, δεν γίνεται αλλιώς, να τ' αφήσουμε όλα στη “μητέρα φύση”, τώρα που έχουμε επιστημονικές δυνατότητες πρέπει να την εκμεταλλευτούμε σωστά. Εγώ πάντως στα μαύρα μούρα δεν επιστρέφω, τρόμαξα να κάνω ένα βήμα προόδου, π.χ να μάθω το blogging, θα ξαναγυρίσω στις σπηλιές; Ε, όχι.

Η φύση στον καπιταλισμό είναι οχτρός, και την ωραιοποιεί ο καπιταλισμός μόνο και μόνο για πουλήσει κάνα Τογιότα Πρίους παραπάνω, κανένα βιολογικό μανιτάρι και κάνα απορρυπαντικό χωρίς τασιενεργά. Τρίχες κατσαρές δηλαδή, στην πραγματικότητα τα μονοπώλια χέστηκαν για τη φύση, δεμπανα καούν όλα τα κωλοδάση αρκεί εγώ να παντελονιάζω κέρδητα στον αιώνα τον άπαντα. Αλλά αυτό είναι αντικειμενικά αντίφαση γιατί όλες οι πρώτες ύλες απ' τη φύση προέρχονται κι άμα σώσουν, ο σώζων εαυτόν σωθείτο, ο καπιτάλας που έχει το μαχαίρι και το πεπόνι (το πεπόνι παγώνει, το παγώνι γιατί δεν πεπώνει;) θα τη γλιτώσει, έστω και προσωρινά. Εμάς τους πληβείοι θα μας φάει η μαρμάγκα, θα αφήσουμε τα κόκκαλά μάς περπατώντας στις ερήμους της Ευρώπης σαν τον Μωυσή που πορεύεται στην έρημο και να αποθάνουμε απ' την πείνα καθότι εξηφανήσθησαν ούλα τα ζώα και ξεράθηκαν ούλα τα φυτά, κι από δίψα καθότι στέρεψε ούλο το πόσιμο νερό; Πολύ γουστάρω την ποστ-αποκαλυπτική καταστροφολογία.

Οι καπιταλισταί λεπόν βλέπουν τη φύση σαν οχτρό και ως ένα βαθμό το περάσαν αυτό και στο εποικοδόμημα, στην γενική αντίληψη περι της φύσης δηλαδή, ότι είναι ζούγκλα, όλα τα θερία θέλουν να σε φάνε για μπρεκφαστ, αφού σε τεμαχίσουν σε ψιλές φέτες για νά χουν και για βραδινό, όλες οι δυνάμεις της φύσης θέλουν να σε αφανίσουν, σεισμοί, καταποντισμοί, τσουνάμια, κεραυνοί, θύελλες, τυφώνες κλπ.

Ένα απ' τα αδίσταχτα τέρατα της φύσεως είναι και οι καρχαρίες που επιτίθενται ταχύτατα και ύπουλα και κάνουν μια χαψιά τον χαζοοικολόγο που βούτηξε για να νιώσει τις συγκινήσεις της φύσεως και να χαϊδέψει με οικολογική ευαισθησία το άγριο ζώο. Το άγριο ζώο όμως, επειδή ακριβώς δεν έχει τις ίδιες ηθικές αξίες με τον άνθρωπο παρα μόνο βάρεσε κοντραμπάσο, λόρδα βρε αδερφέ και όταν βλέπει οικολόγο (και φασίστα, και κομμουνιστή, και παπά, και κουμπάρο, και καντηλανάφτη και πλούσιο και πτωχό) γλιστράει στους ωκεανούς περιχαρής να ντερλικώσει τον οικολόγο, τον κομμουνιστή και τον καντηλανάφτη και να ρευτεί μετά τρισευτυχισμένος που εκπλήρωσε το καθ' όλα φυσικό του ένστικτον της αυτοσυντηρήσεως.

Τώρα, από που κι ως που οι κωλογερμαναράδες κάνουν παρομοίωση του καρχαρία με τον δολοφόνο, όπως οι Accept στο “Fast as a Shark” αυτός ένας τευτονικός θεός το ξέρει. Θα μου πεις δεν έχουν και πολύ θάλασσα οι Γερμανοί οπότε ο καρχαρίας στη συλλογική γερμανική αντίληψη για τα τέρατα θα μοιάζει με μυθικό χτήνος του Λάβκραφτ.

Το “Fast as a Shark” των Accept που βγήκε το 1982 με το δίσκο “Restless and Wild” είναι το πρώτο δείγμα που οδήγησε σταδιακά στο thrash, γενικά στην ταχύτητα με οχτακόσα χιλιόμετρα την ώρα, βασικό χαρακτηριστικό του metal τα επόμενα χρόνια, θα μπορούσε να πει κανείς δηλαδή ότι ήταν το πρώτο thrash τραγούδι ιστορικά. Πράγμα πολύ ενδιαφέρον καθότι η σκατογερμανόφατσα του αιώνα, ο Udo Dirkschneider με το όνομα που μοιάζει με μάρκα ελεκτρικής σκούπας, έχει μια χροιά στη φωνή παρόμοια με τον Bon Scott , τον πρώτο τραγουδιάρη των AC/DC που έγινε πίτα μια μέρα και τα κακάρωσε απ' το πολύ πιώμα, τέτοια υγιεινή ζωή κάναν οι ρόκερς.

Οι Accept είχαν σοβαρότατη επιρροή από το αγγλοσαξονικό χαρντ ροκ όπως αυτό ανεπτύχθη τη δεκαετία του 60 και του 70. Το ροκ άλλωστε είναι πολύ πιο κοντά στην αγγλοσαξονική κουλτούρα καθώς η “παραδοσιακή” μουσική των αγγλοσαξόνων, των κελτών αλλά και της μουσικής παράδοσης του καινούριου σχετικά αμερικάνικου έθνους βασίζεται στα blues και σε άλλες ευρωπαϊκές μουσικές παραδόσεις της δυτικής ευρώπης, λαϊκής προέλευσης κυρίως. Οι σκληροί, βάρβαροι, πειθαρχημένοι και μονόχνωτοι τεύτονες, οστρογότθοι και βησιγότθοι που εν συνεχεία απετέλεσαν στο σύγχρονο γερμανικό έθνος, με εντελώς διαφορετικές παραδόσεις και “δωρική” αυστηρότητα, πρόσθεσαν πολύ πιο σκοτεινά χαρακτηριστικά στο ροκ και στο μέταλ. Η μονολιθικότητα αυτή είναι έντονη στους πολύ πιο ντούρους γερμαναράδες Accept, παρά στους Scorpions που περισσότερο πιθήκιζαν το αγγλοσαξονικό μοντέλο, παίζαν δηλαδή μια μουσική έξω απ' τη κλασσική γερμανική αυστηρότητα (άσχετο, μια χαρά την παίζαν – τη μουσική).

Μπορείτε να κάνετε μια αντιπαραβολή με τους Rammstein για να δείτε πώς αυτή η άκαμπτη γερμανικότητα αποδίδεται μέσα στη μουσική. Η πομπώδης, αυτοκρατορική, βισμαρκική μεγαλοφροσύνη μαζί με μπόλικο γοτθικό σωβινισμό, αυτό ακριβώς το γερμανικό πατριωτικό υπόστρωμα μικροαστικής φύσης και φεουδαρχικής προελεύσεως (ο αντίστοιχος γερμανικός μεγαλοϊδεατισμός) που εξέθρεψε το ναζισμό, αυτό βλέπουμε στους Rammstein, το βλέπουμε και σε έντονο βαθμό και στους Accept κυρίως λόγω του ξανθόψειρα σκατόφατσα Udo που έβγαινε στη σκηνή με στρατιωτικά πανταλόνια.

Από τους Accept θα μπορούσε να επιλεγεί το “Balls to the wall” απερρίφθη όμως λόγω του ύπουλου αντικομμουνιστικού περιεχομένου του σχετικά με το τείχος και τον υπαρκτό. Οι βρωμογερμαναράδες (δυτικογερμανοί φυσικά) δήθεν νοιάζονταν για τους συμπατριώτες τους στην ανατολική Γερμανία και βγάζαν τραγούδια με τέτοιο περιεχόμενο, και δεν είναι τυχαίο που σημαία των “αλλαγών” (που ο κόσμος μας έγινε αντικειμενικά εκατό φορές χειρότερος απ' την αντεπανάσταση και τη διάλυση της ΕΣΣΔ και των σοσιαλιστικών δημοκρατιών) ήταν οι “άνεμοι της αλλαγής” (Winds of Change) των έτερων γερμαναράδων, των σκορπιών. Όταν βρε σερσέμηδες ξανακαταληφθεί το ράιχσταγκ θα ρθω και θα βάλω το ίδιο τραγούδι για να σας την πω! Αλλά τι να σας κάνω που το πιο “επαναστατικό” πολιτικό υποκείμενο εκεί πέρα αυτή τη στιγμή είναι το Die Linke (πάρτο αλλιώς) στη χώρα που έβγαλε τους Μαρξ – Ενγκελς. Και μετά μας λένε “ οι ξένοι ιστορικοί και μελετητές του αρχαίου πνεύματος είναι καλύτεροι απ' τους δικούς μας...”. Ομοίως κι εγώ θα σας πω οι “ξένοι” (εκτός Γερμανίας) μελετητές των Μαρξ- Ένγκελς είναι χίλιες φορές καλύτεροι απ' τους δικούς σας ξεφτίλες, που μας πλασάραν κάτι σχολές Φρανκφούρτης και κάτι Marcuze, Adorno, Horckheimer και δε συμμαζεύεται σαν νέες αντιλήψεις περί μαρξισμού, στην ίδια παράδοση των Κάουτσκι και Μπέρνσταιν που τον Μαρξισμό, από καθοδήγηση για δράση, τον καταντήσαν ένα στριφνό ακαδημαϊκό αντικείμενο. Προτιμώ τα λουκάνικα Φρανκφούρτης. Τα οποία φυσικά δεν πιάνουν μία μπροστά στα λουκάνικα Τζουμαγιάς! Ζήτω ο ελληνικός δρόμος για το σοσιαλισμό λοιπόν, με λουκάνικα τζουμαγιάς, φέτα Γρεβενών και ντάκους Κρήτης.

Τώρα για καρχαρίες αν θ' αρχίσουμε να τρώμε, πρώτον δεν ξέρω τι γεύση έχουν (αν και γενικώς τραβιέται το ψαρικό κατά την άνοιξη) και δεύτερον τους μεγαλοκαρχαρίες, ήτοι τους καπιταλιστές έρχεται σιγά-σιγά η ώρα που θα τους φάμε λάχανο (να πάρουμε και καμμιά βιταμίνα). Πέρα από μαλακίες όμως, τραγουδάρα. Ρισπέκτ.