No 8 Στο συνδικάτο στεκόμαστε (In union we stand – Overkill)

Τα συνδικάτα είναι μια απ' τις πιο παλιές μορφές οργάνωσης της εργατικής τάξεως που βοηθάν να έλθει η ανατροπή της καθεστηκυίας τάξως. Από μόνα τους; Όχι δα, αυτά τα πράματα είναι ξεκαθαρισμένα εδώ κι έναν αιώνα κοντά, από τότε που συνεδέθη το εργατικόν κίνημα (δια των συνδικάτων και άλλων εργατικών ενώσεων) με μια θεωρία, αυτήν του επιστημονικού σοσιαλισμού που την έβγαλε απ' τη γκλάβα του ο Μάρξ κι έβαλε κι ένα χεράκι κι ο Ένγκελς που τα λεγε και τα γραφε πιο απλά και κατανοητά, όχι σαν τον Κάρολο που το μυαλό του γυρνούσε ίσαμε τριάντα χιλιάδες στροφές το λεπτό, αλλά τα γραφε ακαταλαβίστικα.

Τα συνδικάτα από μόνα τους κυνηγάν μόνο οικονομικά αιτήματα, επιδιώκουν δηλαδής να βελτιώσουν τους οικονομικούς όρους πώλησης της εργατικής δύναμης κι αυτός ήταν εξ' αρχής ο σκοπός τους: να βελτιώσουν τη ζωή των εργατών που είναι συνέχεια στη δίαιτα.

Δηλαδή, εγώ που έχω δυο χέρια, δυο πόδια και το μυαλό στη θέση του είμαι ικανός προς εργασίαν. Αμα έχω και κάποια εξειδίκευση κιόλας, μάθε τέχνη κι άστηνε που λέγαν κι οι παλιοί, βγαίνω στην πιάτσα, βγάζω μπούτι και ξεπουλιέμαι, αξιοποιώ την ικανότητά μου προς εργασία για να δουλέψω μπας και βγάλω κάνα φράγκο μη ψοφήσω της πείνας. Ήτοι όλοι οι εργάται και εργάτριαι είμεθα εκδιδόμενοι-ες, πουλάμε το κορμί μας στον εργοδότη που μας γ..ει για ένα κομμάτι ψωμί. Mη ξεγελιέστε από κάποιους που παίρνουν "καλό" μισθό, ο μέσος όρος των μισθών είναι πάντα τέτοιος που ίσα-ίσα να μπορεί να συντηρείται η εργατική τάξη, να βάλει δηλαδή μια μπουκιά φαΐ στο στομάχι, να στηλωθεί, να μπορέσει να δουλέψει την επόμενη μέρα. Ποτέ δεν παίρνει παραπάνω απ' αυτό η εργατιά, άσχετα αν μερικές ομάδες εργαζομένων παίρνουν κάνα φράγκο παραπάνω. Είτε πρόκειται για εξαιρετικά ειδικευμένους εργαζόμενους που τους έχουν ανάγκη οι εργοδότες, ή σε κάποιες περιπτώσεις πλερώνουν οι εργοδόται περισσότερα με αντάλλαγμα να κάθεται στ' αυγά του ο εργαζόμενος και να μη ζητάει περισσότερα. Πάντα ένα ψίχουλο παραπάνω ξεγελάει, διαιρεί τους εργαζόμενους σε καλοπληρωμένους και κακοπληρωμένους. Θα μου πεις, ο ανειδίκευτος πρέπει να παίρνει τα ίδια με τον ειδικευμένο; Στον καπιταλισμό υπάρχει αυτή η διάκριση, κι ως ένα βαθμό και στο σοσιαλισμό. Το οικονομικό κίνητρο δεν εξαλείφεται έτσι εύκολα με άλλα ηθικά κίνητρα, χρειάζεται να περάσουν πολλά χρόνια οικοδόμησης σοσιαλισμού για να ξεπεραστούν οι μισθολογικές ανισότητες. Αυτό θα γίνει με το να ξεπεραστούν οι εργασιακές ανισότητες γενικά αλλά και ανισότητες που αφορούν τη μόρφωση και την ειδίκευση του καθενός.

Πρώτα και κύρια όμως οι αντιθέσεις αυτές θα ξεπεραστούν μ' αυτό που λέμε, ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Δηλαδής, όταν θα εξελιχτούν τα μέσα παραγωγής τόσο πολύ που θα τείνει να αυτοματοποιηθεί σχεδόν κάθε περίπλοκη διαδικασία, αλλά κι απ' την άλλη δεν θα υπάρχουν "ανειδίκευτοι" εργαζόμενοι. Π.χ σήμερα ο σκουπιδιάρης κι ο καρδιοχειρούργος είναι εντελώς διαφορετικά επαγγέλματα από άποψη ειδίκευσης, μόρφωσης, δεξιοτήτων, χρήσης τεχνολογίας κλπ. Φανταστείτε στο μέλλον να έχει εξελιχτεί τόσο πολύ η ρομποτική αλλά και οι αυτοματισμοί που μια περίπλοκη χειρουργική επέμβαση να γίνεται μέσω υπολογιστή, πάντα φυσικά υπό την επίβλεψη του ανθρώπου. Αντιστοίχως και η αποκομιδή των σκουπιδιών να γίνεται αυτόματα στα σημεία συγκέντρωσης απορριμάτων από ρομπότ υπό την εποπτεία πάλι του ανθρώπου. Και στις δυο περιπτώσεις ο άνθρωπος εποπτεύει τη δουλειά, απλώς εκτελεί πρωτόκολλα λειτουργίας αυτόματων μηχανών μέσω υπολογιστών. Η ανάπτυξη της τεχνολογίας εδώ μικραίνει τα όρια ανάμεσα στην πνευματική και τη χειρωνακτική εργασία που έλεγε ο μπαρμπα-Μαρξ.

Και να σας το πάω ακόμα πιο μακρυά, η οργάνωση της κοινωνίας στο λίγο πιο μακρυνό μέλλον θα μειώσει δραστικά εως να εξαλείψει τελείως την παραγωγή απορριμάτων, είτε μέσω της άμεσης χρήσης του προϊόντος, είτε μέσω μιας τυποποιημένης διαδικασίας ανακύκλωσης-επαναχρησιμοποίησης υλικών. Ομοίως η πρόληψη και η δημόσια υγεία να φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που να ελαχιστοποιήσει εως να εξαλείψει τις δύσκολες και βαριές εγχειρήσεις. Σε συνδυασμό με την τελειοποίηση των συγκοινωνιών ώστε να εκμηδενιστούν τα ατυχήματα, με την τελειοποίηση των κανόνων ασφαλείας σε εργασίες όπου ακόμα θα υπάρχει η χειρωνακτική εργασία του ανθρώπου και την εξάλειψη των εργατικών ατυχημάτων, η πρόοδος της εξατομικευμένης φαρμακολογίας και θεραπευτικής, της βιοτεχνολογίας, της νανοτεχνολογίας κλπ, όλ' αυτά θα αλλάξουν τελείως τον χαρακτήρα της εργασίας, αλλά και το πώς θα αμοίβεται αυτή η εργασία. Το χρήμα κάποια στιγμή στο μέλλον θα εξαφανιστεί καθώς ο άνθρωπος θα ικανοποιεί κάθε ανάγκη του ενώ ταυτόχρονα θα αναπτύσσει τις παραγωγικές του δυνατότητες όσο το δυνατόν καλύτερα.

Έτσι λοιπόν όλοι οι εκδιδόμενοι εργάται ενώνονται αναμετάξυ των και τι φτιάχνουν; Συνδικάτο, το οποίο δεν είναι μπουρδέλο, αλλά μπορεί να γίνει τέτοιο αν η ηγεσία εξακολουθεί να εκδίδεται ως πουτάνα πολυτελείας είς τα αφεντικά, αυτό που λέμε στα ξύλινα “εργοδοτικός συνδικαλισμός”. Καμμιά φορά το συνδικάτο το ανοίγει ο ίδιος ο γαμιάς το αφεντικό για να ικανοποιεί τις καπιταλιστικές ανωμαλίες του με πόρνες πολυτελείας, εργατοπατέρες, εργατομητέρες, εργατοτσατσάδες γενικώς.

Μόνα τους τα συνδικάτα, όσο κόσμο και να μαζέψουν, όσο καλά μιστά και να πετύχουν, όσο δυνατές καταχτήσεις και να' χουν, κάνουν τη μισή δουλειά, σταματάν στα μέσα του δρόμου. Την υπόλοιπη δουλειά, εκεί που σταματάν οι εργάτες κι αναρωτιόνται “και τώρα τι;” την κάνει μια οργάνωση, ανώτερη απ' αυτή του συνδικάτου, μια οργάνωση πολιτική, που επιδιώκει να πάρει την πολιτική εξουσία και μετά να οργανώσει την κενωνία με άλλους κανόνες και άλλα χαρακτηριστικά ώστε οι εργάται να μην είναι πάντα χαμηλά στην ιεραρχία, με τα αφεντικά, τους ιδιοκτήτες να ρίχνουν πότε-πότε κάνα ψίχουλο και πιο κάτω για να μη φωνάζουν. Κι όταν φωνάζουν πολύ να βγάζει τα κουμπούρια και να τους παίρνει στο κυνήγι.

Αυτή την ανώτερη μορφή οργάνωσης των εργατών τη λέμε κόμμα, κομμουνιστικό κόμμα. Μποντ, Τζέημς Μποντ.

Θα μου πεις για να τη λέμε έτσι; Γιατί έτσι καθιερώθηκε, έτσι το μάθαμε, έτσι μας αρέσει. Αν καθιερωνόταν να τη λέμε “φτου σκουληκομυρμηγκότρυπα”, έτσι θα το λέγαμε. Τίποτα δεν είναι στατικό στον κόσμο, μπορεί κάποια στιγμή ν' αλλάξουν τα ονόματα, το περιτύλιγμα. Η τσικουλάτα, τσικουλάτα θα παραμείνει είτε έχει περιτύλιγμα ΙΟΝ, είτε ΛΑΚΤΑ. Θα μου πεις έχει διαφορετικιά γεύση, ωστόσο το περιεχόμενο που είναι τσικουλάτα δεν άλλαξε, έχει τα ίδια πάνω-κάτω συστατικά, άντε να περιέχει και ίχνη ξηρών καρπών που λέει το περιτύλιγμα, ήτοι μικροαστικά κατάλοιπα. Αν είναι αμυγδάλου έχει πολλά μικροαστικά κατάλοιπα, αν είναι λευκή τσικουλάτα με σταφίδες και κορν φλέηκς γίνεται πια σαν το ΚΚΡΟ με τον Ζιουγκάνωφ, περιτύλιγμα τσικουλάτας και περιεχόμενο που είναι κάτι σαν τσικουλάτα. Όπως γράφαν παλιά και κάτι παγωτά “η επικάλυψη δεν είναι σοκολάτα”, κάπως έτσι.

Αυτή η οργάνωσις λοιπόν που είναι η ανώτερη δυνατή για τους εργάτες στον καπιταλισμό, αυτή έχει το καθήκον να οργανώσει τους εργάτες καλύτερα, να τους ανοίξει τα μάτια, να τους μάθει πέντε πράματα πώς δουλεύει το σύστημα και πώς τους εκμεταλλεύεται ο καπιτάλας, να τους εξηγήσει μ' απλά λόγια, καθότι οι εργάτες δεν έχουν όλοι μάστερ στη φιλοσοφία, θέλει να τους τα λες απλά, πώς και γιατί πρέπει να αλλάξει το σύστημα και να πάρουν την εξουσία οι ίδιοι, πρέπει κιόλας να τους μάθει πώς να ξεσηκώνονται, να αγωνίζονται, να κάνουν, να ράνουν, γιατί αποκοιμισμένοι οι εργάτες τόσα χρόνια στον καπιταλισμό, έχουν φάει τόση παραμύθα και τόσο παπά απ' το σύστημα που όχι μόνο δεν καταλαβαίνουν πιο είναι το μακροπρόθεσμο συφέρον τους, αλλά και δεν ξεσηκώνονται εύκολα απ' τον καναπέ, μπορεί μάλιστα και να υποστηρίζουν τα συφέροντα των εκμεταλλευτών τους γιατί τόσο τους κόβει “άμα πάει το αφεντικό καλά, κι εγώ θα πάω καλά”. Τι λες βρε ντουβάρι; Άει ξύπνα επιτέλους! (με το μαλακό παιδιά, μην συγχίζεστε μη στραφούν κι εναντίον μας κιόλας)

Και με τα συνδικάτα τι θα γίνει; Θα τα παρατήσουμε επειδή τα κατέλαβαν οι ξεπουλημένοι και οι αποστάτες; Όχι λέει ο Λένιν, πρέπει να δουλεύεις και στα πιο αντιδραστικά συνδικάτα λέει (όπως σε όλες τις μαζικές οργανώσεις άλλωστε) κι όχι να βγούμε απ' αυτά ή να φτιάξουμε άλλες, επινοημένες μορφές οργάνωσης (απ' το βιβλίο “αριστερισμός, η παιδική αρρώστεια – ιλαρά, ανεμοβλογιά, μαγουλάδες- του κομμουνισμού”). Αφού υπάρχουν που υπάρχουν, ας τα αξιοποιήσουμε, ας τα πολιτικοποιήσουμε, άλλωστε παρατάξεις κατεβαίνουν στα συνδικάτα, δεν καταβαίνει ο καθένας μόνος του. Ας τα αξιοποιήσουμε σαν αγωνιστικό σχολείο που έλεγε κι ο Λένιν (σαν “κομμουνιστικό σχολείο” έλεγε μάλιστα) για να μάθουν οι εργάτες τι εστί βερίκοκο, πώς να αγωνίζονται για πέντε-δέκα πράματα και απ' την ίδια τους την πείρα να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν παραπάνω, τι πρέπει να επιδιώξουν για να ξεφύγουν απ' τον βραχνά του καπιταλισμού, των κρίσεων, της φτώχειας, της ανεργίας και της ανασφάλειας. Πράματα εξόχως πολιτικά και όχι μόνο στενά οικονομικά, άλλωστε τα δυο αυτά συνδέονται μεταξύ τους, δεν μπορείς να απομονώσεις τελείως το ένα απ' τ' άλλο.

Θα μου πεις, εδώ το σύμπαν γκρεμίζεται, πάμε για απότομη χρεοκοπία, θα πάω εγώ στο συνδικάτο για να διεκδικήσω μισθό καλύτερο; εδώ μου κατεβάζουν κι αυτόν που έπαιρνα. Αμ, εδώ είναι όλο το ζουμί. Άντε τσατίστηκα για την κρίση, βγήκα, φώναξα, γκάριξα, χτυπήθηκα. Και καλά έκανα φυσικά, απ' τον καναπέ απ' το ΙΚΕΑ δουλειά δεν γίνεται. Σταμάτησα το μνημόνιο, ανάκοψα την κρίση; Όχι. Άρα δεν είχε νόημα που βγήκα και διαμαρτυρήθηκα; Πώς δεν είχε, είχε και παραείχε. Αλλά δεν έφτανε ήθελε κι άλλο; Ε, τι κάθε μέρα πορεία και διαδήλωση; Θα ξεποδαριαστώ!

Παρακάτω είναι να γραφτώ στο συνδικάτο (παρέα με το Στράτο, που λέει και το λαϊκόν άσμα). Να πάω, να κινητοποιηθώ, να μιλήσω κι εγώ να συνδιαμορφώσω μια άποψη, να ακούσω και τους παλιούς που ξέρουν πέντε πράματα. Να αποχτήσω ταξική συνείδηση με λίγα λόγια, γιατί αυτή αποκτιέται μαζί με τη δράση. Δεν μου έρχεται σαν επιφοίτηση του αγίου πνεύματος, αλλά χτίζεται ταυτόχρονα με το ψήσιμο στους αγώνες.

Ενωμένοι σαν σταθούμε θα γίνει χαμός, όπως μας διδάσκει το εξόχως λυρικό, ενωτικό, ατσαλωτικό, σιδερωτικό και όλος ο πίνακας Μεντελέγεφ από μέταλλα, “In Union we Stand” των Overkill.

Μπάντα νεοϋορκέζικια, απ' τις λίγες με ιστορία, δισκογραφία και χαρακτήρα, ποτέ δεν ήταν number one αλλά πάντα γύρω απ' τις κορυφές, είναι το μπετόν αρμέ του μέταλ, η βάση, εκεί που μπορείς να καταφύγεις για να γουστάρεις όταν βαρεθείς όλους τους άλλους. Η μόνη μπάντα που υιοθέτησε το πράσινο χρώμα σαν το ΠΑΣΟΚ και το Green Lantern, ένα χρώμα που κοσμούσε σχεδόν κάθε δίσκο τους μετά το πρωτόλειο "Feel the fire", εκτός από κάνα-δυο. Όπως όλα τα συγκροτήματα της δεκαετίας του 80, υιοθέτησαν κι αυτοί ένα στάνταρ λογότυπο κι έναν στανταρ χαρακτήρα-μασκότ, όπως ας πούμε οι Maiden τον χαζο-Eddie. Εδώ αυτοί φτιάξαν τον chally, μια νεκροκεφαλή με κέρατα και φτερά νυχτερίδας, ωραία πράματα δηλαδή. Το πιασάρικο όνομα του συγκροτήματος και το σήματα κατατεθέν το λογότυπο, που είναι η στάνταρ αισθητική των μέταλ γκρουπς της εποχής εκείνης είναι αμέσως αναγνωρίσιμα. Μεγάλη ιστορία τα λογότυπα των μέταλ γκρουπς, ιδιαίτερο κεφάλαιο στη γραφιστική τέχνη καθώς έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, όπως π.χ είναι συμμετρικά, σχηματίζουν σε πολλές περιπτώσεις μια νοητή αψίδα με τις άκρες των τελευταίων χαρακτήρων τους όπως π.χ Metallica, Megadeth, Manowar. Αργότερα το θέμα με τα λογότυπα το ξετίναξε το black metal με τα ίδιας αισθητικής λογότυπα, σαν χιλιομπλεγμένοι ιστοί αράχνης, και ακαταλαβίστικα ονόματα δαιμόνων που ούτως ή άλλως δεν μπορείς να διαβάσεις στα παντελώς δυσανάγνωστα λογότυπα black metal αισθητικής.
Η τάση αυτή ήθελε ασφαλώς κι ανάλογη ονοματολογία, λέξεις τριών-τεσσάρων συλλαβών για να είναι πιο ευκολομνημόνευτα (Pantera, Sepultura, Anthrax, Testament), ή δυο λέξεις αρμονικά δεμένες μεταξύ τους: Dream Theater, Judas Priest, Dark Angel, Metal Church, Paradise Lost, κλπ. Η νεώτερη μόδα ήθελε πιο μακρόσυρτα ονόματα, φράσεις ολόκληρες π.χ Faith No More, Rage Against the Machine, System of a Down κλπ.

Το τραγούδι προέρχεται απ' το δεύτερο δίσκο τους (1987) με τον σημαδιακό τίτλο “Taking Over” - καταλαμβάνοντας (την εξουσία και οργάνωσής με σοσιαλιστικάς σχέσεις παραγωγής) το οποίο έχει τραγούδια ένα κι ένα. Οι Overkill ουκ ολίγες φορές χαρακτηρίστηκαν “thrash” κάτι το οποίο δεν είναι απολύτως ακριβές καθώς είχαν δείγματα από κυρίως mainstream μέταλ, διανθισμένων με τη χαρακτηριστική φωνή του Blitz (Bobby Elseworth) και το μπάσο, σήμα κατατεθέν του DD Vernie. Ιδιαίτερα sabbath-ικό feeling βγάζει η καλύτερη δισκάρα τους μετά το “Taking Over”, το “I hear black”(1993), όπως επίσης και μεμονωμένα τραγούδια όπως το ιστορικό πια “skullcrusher” απ' το επίσης ιστορικό “Years of decay”(1989).

Ο δίσκος που βρίσκεται το νουμ. 8 της λίστας περιέχει επίσης ένα απ' τα πιο άγνωστα επικά τραγούδια έβερ, το υπερτεράστιο “fear his name” το οποίο θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται κι αυτό μέσα στη δεκάδα, ωστόσο το “in union we stand” υπήρξε σαφώς μεγαλύτερο hit.

Δεν το βλέπω ποτέ να γίνεται ύμνος του αναγεννώμενου συνδικαλιστικού κινήματος, οπότε ας του αφιερώσουμε την παρούσα ανάρτησιν εις τους σοσιαλιστικούς αιώνας των αιώνων αμήν.