No 10: Cirith Ungol, o διασπαστής του ατόμου (atom smasher)

Η διάσπαση του ατόμου είναι μεγάλο πράμα, αντιθέτως η διάσπαση του κόμματος (ένα είν' το κόμμα) είναι άστα να παν στο διάλο. Οπότε εις την πρώτη περίπτωση ο διασπαστής είναι ο φορέας της προόδου και της καινοτομίας καθόσον αναφερόμαστε εις μίαν βασικότατη φυσική αντίδραση η οποία παράγει ενέργεια τεραστίας αξίας και ισχύος, στη δεύτερη περίπτωση ο διασπαστής είναι άτομο βδελυρό που επιθυμεί την αντεπανάσταση και το πισωγύρισμα του κινήματος, ίνα να μακροημερεύει ο χτηνώδικος καπιταλισμός, εις τους αιώνας των αιώνων αμήν, του κυρίου δεηθώμεν (κύριε ελέησον).

Η διάσπαση μπορεί να είναι ενίοτε καλή, ενίοτε κακή, υπάρχει μια σχετικότητα αναλόγως της οπτικής γωνίας που το βλέπεις το πράμα. Ωστόσο μη το πάμε στο άλλο άκρο και λέμε σαν τους διάφορους παπάρες παντογνώστες του κώλου “νταξ, τα πάντα είναι σχετικά να 'ούμ” για να κλείσουν κάποια κουβέντα στην οποία δεν μπορούν ν' ανταπεξέλθουν θέλοντας να έχουν τον τελευταίο λόγο. Ο εξυπνάκιας τέτοιου είδους που τα ξέρει ούλα, μέσα στο κόμμα (ένα είν΄το κόμμα ξαναμανά) είναι ακριβώς ο διασπαστής που λέγαμε πιο πάνω, που σούρνεται σαν φίδι ανάμεσα σε δυο απόψεις αντίθετες και αλληλοαποκλειόμενες, οπότε έχει εξ ορισμού άδικο καθώς η αλήθεια είναι μία, αντικειμενική, ανεξάρτητη από την υποκειμενική μας άποψη για δαύτηνε, ανεξάρτητα απ' το αν είσαι εξυπνάκιας και οπορτούνα του κερατά και την παίρνεις, την τραβάς από δω, την τραβάς από κει σαν πλαστελίνη για να της αλλάξεις σχήμα. Το περιεχόμενο όμως παραμένει πλαστελίνη, ουδέποτε πρόκειται να γίνει τρινιτροτολουόλη ή τριφωσφορική αδενοσύνη.

Έτσι και η διάσπασις του ατόμου εις τα εξ ων συντίθεται, σε ηλεκτρόνια και πρωτόνια (ενίοτε και νετρόνια) τα οποία συγκρατιούνται αναμετάξυ των με μια ισχυρά συγκολλητική δύναμη, από τις ισχυρότερες στην φύση, κομμάτι πιο ισχυρή από ούχου στιγμής.

Από την άλλη πάλι η διάσπαση μπορεί να είναι και καλή, όπως η διαφαινόμενη διάσπαση της ευρωζώνης, κατ' επέκτασιν και της ευρωπαϊκής ενώσεως, τούτη η λυκοσυμμαχία που μας λέγαν ότι θα φάμε με χρυσά κουτάλια, θα είμεθα ασφαλείς, δεν θα μας την πέσουν οι Τούρκοι γιατί θα είναι σαν να την πέφτουν στην ίδια την Ευρώπη και άλλα τέτοια. Αμα δείτε και διαφημίσεις της δεκαετίας του 80, πάνω στα ντουζένια της ντεμέκ “ευρωπαϊκής οικοδόμησης” επί της χρεωκοπημένης πια σοσιαλδημοκρατικής διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, αν εξαιρέσουμε πέντε-δέκα αστικοδημοκρατικές αναπροσαρμογές που σπρώξαν τον καπιταλισμό ένα βήμα παραπέρα απ' την αντιδραστική καπιταλιστική χούντα (και πιο παλιά την αντιδραστική, εξίσου καπιταλιστική οχταετία Καραμανλή που φοβόσαντε λέει να κυκλοφοράν στο δρόμο μη τυχόν τους σταματήσει μπασκίνας και τους κάνει έλεγχο “κοινωνικών φρονημάτων”) και για τις οποίες πάλεψαν κομμουνιστές, προοδευτικοί ανθρώποι και (αστο)δημοκράτες, στη δεκαετία του 80 των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων έπαιζε πολύ το σενάριο της σταθερότητας, ότι όλα θα παν καλά, δέσαμε το γαϊδαρό μας, μόνο που ημείς οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι ήμασταν οι γάιδαροι και οι ευρωπαίοι ήταν οι νταβατζήδες. Το νταβατζιλίκι αυτό το πλερώνουμε σήμερα καθώς η ΕΕ δεν μας φύλαξε ούτε από την καπιταλιστική κρίση, ούτε κουτάλια χρυσά είδαμε, ούτε καν φαΐ στο πιάτο.

Οπότε να διαλυθεί, να γίνει θρύψαλλα η ΕΕ, κοινώς να πα να γαμηθεί, αλλά πώς; Όχι επειδή βγάλαν τέτοια απόφαση οι αγάδες, πασάδες, δερβισάδες της ΕΕ αλλά επειδή οι λαοί τους πήραν παραμάζωμα. Και τότε, όταν διαλυθεί η ΕΕ και καναδυό χώρες την κάνουν από κει μέσα με την ορμή και τη δύναμη του λαϊκού παράγοντα, αντικειμενικά θα μπει και το ζήτημα: και τώρα παίδες, πώς θα οργανώσωμεν την κενωνία μας να ούμε; ξαναμανά αφεντικά στο σβέρκο μας; Αγγελόπουλους, Βαρδινογιάννηδες, Λάτσηδες; Ή άλλους στη θέση τους, αετονύχηδες που εκμεταλλεύτηκαν τη φάση; Ε, όχι θα ήμασταν πολύ μαλάκες να την ξαναπατήσουμε. Καλά που είναι δηλαδής κι ένα κουκουέ εδωπέρα και μας ανοίγει τα μάτια. Πώς το είπαμε; σοσιαλισμό; λαϊκή εξουσία; φούφουτο; διάλος τον πατέρα; whatever αυτό θα κάνουμε (και θα εισάγουμε πετρέλαιο κι απ' τη Νιγηρία που λέει κι ο Καζάκης – μόνο βέβαια που ο Καζάκης ξέχασε ότι τα πετρέλαια στο Ναϊτζέρια δεν το ελέγχουν οι λαοί αλλά αι πολυεθνικαί).

Το άτομο εννοούμε φυσικά το δομικόν στοιχείο της ύλης, κάτι το οποίον αποτελεί ολίγον και πλεονασμός καθότι δεν υπάρχει χειροπιαστό δομικόν στοιχείο του πνεύματος, εχτός κι αν εννοούμε το άτομον ως μέλος της κενωνίας, το οποίον αν πάσχει από διχασμένη προσωπικότητα είναι ποιητική και ψυχιατρική αδεία διασπασμένος από μόνος του, αλλά ενδημεί εις το ίδιον σώμα ούτως ή άλλως, όπως ο δόκτωρ Τζέκυλ κι ο μίστερ Χάιντ. Τέτοιοι παλαβιάρηδες εν μέσω καπιταλιστικής κρίσεως υπάρχουν πολλοί αλλά τι να κάνεις; Δημόσιο δωρεάν Δαφνί για όλους δεν έχει, οπότε είμεθα αναγκασμένοι εμείς οι ψύχραιμοι και διαβασμένοι να αντιμετωπίσουμε και να ανεχτούμε όλη την παλαβομάρα και κατάπτωσιν εις την οποίαν περιήλθε ο κόσμος. Μια καλή μέθοδος αντιμετωπίσεως των δυσκολιών και της διάχυτης σαψαλωσύνης είναι να αρχίσετε να ακούτε μέταλ. Ω, μα τι λέτε, αυτά τα φρικιά που τσιρίζουν και γρατζουνάνε κιθάρες; Ω μοντιέ! Ε, άμα επιδιώξεις να ξεχάσεις τα προβλήματά σου με Κιάμο, το 2012 με τα επικαιροποιημένα μνημόνια δε θα τη βγάλεις καθαρή, θα δέσεις μια πέτρα στο λαιμό και θα πηδήξεις στο θερμαϊκό απ' την απελπισία (και θα πεθάνεις πρώτα από μόλυνση και μετά από πνιγμό - οικολογική νότα στο blog. Λέω μάλιστα να φτιάξω κι οικοσταλινική οργάνωση με όνομα GreenHorses - supporting vigorously eco-tourism in Siberia).

Όταν ήμασταν πιτσιρίκια κι ανακαλύπταμε τον μαγικό κόσμο του μέταλ (να πώ κι ένα εμετικό κλισέ κι εγώ) από αγγλικά ήμασταν σκράπες κι ως ήταν φυσικό διαβάζαμε σχεδόν τα πάντα λάθος: Είρων Μέηντεν, Κρέατορ (κάποιος μάλιστα τους διάβαζε και “κασάτορ”), Τόνυ Λόμι, Μάικλ Κάισκ (τάχαμου με τη σωστή αμερικάνικια προφορά), Μάνουγουάρ, Τζούντας Πράιστ, Σκρήμινγκ φορ βενζένς κλπ. Εξ ου και το περι ου ο λόγος συγκρότημα το διαβάζαμε, τάχαμου με τη σωστή προφορά των φθόγγων “Σάιριθ Άνγκολ”, ενώ η σωστή προφορά όπως μας έμαθε ο Γκάνταλφ στον “άρχοντα των δαχτυλιδιώνε” είναι όπως διαβάζεται: “κιριθ ούνγκολ”.

Η μπάντα αυτή ουδέποτε έγινε διάσημη, δεν έβγαλε εκατομμύρια, δεν γίνανε ροκ σταρς, ούτε μπορείς να πεις ότι επέδρασαν σημαντικά στο μέταλ. Ωστόσο, μαζί με τους Manilla Road, έτερους μεταλομπαρμπάδες από κάτι βλαχοχώρια στα γιουνάιτεντ στέητς, ήταν οι βασικοί εκπρόσωποι της τεχνοτροπίας “heavy metal” όπως τουλάχιστον αυτή ορίζεται στη γηραιά ήπειρο. Στην σούπερ-καπιταλιστική αμερική όπου η σοσιαλδημοκρατία και η επιρροή της Β διεθνούς ήταν ανύπαρκτη, η εμπορευματική παραγωγή στον τομέα της τέχνης είχε φτάσει σε απίστευτα επίπεδα. Το ροκ δεν είχε ταμπέλες παρα μόνο οριζόταν σε σχέση πάντα με το εμπορευματικό δυναμικό, κάτι Kiss και κάτι γκλαμουριές που υποσχόταν εκατομμύρια δολλάρια σε φανταχτερά σόου. Εξ ού και ευρωπαϊκές μπάντες βγάζαν λεφτά με τη σέσουλα όταν ξανοίγονταν στην τεράστια και πολιτιστικά ενιαία αγορά των ΗΠΑ, εν αντιθέσει με την Ευρώπη όπου πέρα από τις πολιτικο-οικονομικο-πολιτιστικές αντιθέσεις υπήρχε και ο μπάστακας ΕΣΣΔ παραδίπλα που επηρέαζε πολιτιστικά. Π.χ όταν φτάναν σχεδόν στην κορυφή της καριέρας τους οι Dio, Ozzy, μεσουρανούσαν οι Metallica της προ black album περιόδου, εδώ στην Ελλάδα μεσουρανούσαν τα παιδιά απ' την Πάτρα (και δεν εννοώ το redfly planet) και οι διάφοροι σκυλάδες.

Οι Cirith Ungol παραήταν underground για τα εμπορευματικά πρότυπα της μουσικής βιομηχανίας των ΗΠΑ, ωστόσο περάσαν στην Ιστορία με δύο δισκάρες “Frost and Fire” (1980) και “King of the Dead” (1984) ειδικά το δεύτερο που είναι σίγουρα μέσα στα δέκα καλύτερα metal αλμπουμς όλων των εποχών (και για το φθινόπωρο δηλαδή, και για το χειμώνα κλπ). Χαρακτηριστικό στοιχείο του Cirith Ungol μέταλ ήχου, η hard rock παράδοση απ' τα αξέχαστα σέβεντις, το γέμισμα με Rickenbacker μπάσο που πιάνει όλες τις γωνίες, η τσιριχτή και πομπώδικη συνάμα φωνή του Tim Baker και τα οξώφυλλα του Michael Whelan.

Η συγκεκριμένη τραγουδάρα μπαίνει επάξια στη δεκάδα σβήνοντας χιλιάδες άλλα που όσο κι αν στάθηκαν στο ύψος τους, δεν φτάνουν το σύνολο που κανένας δεν τόλμησε να αντιγράψει. Επαξίως θα μπορούσε να βρίσκεται σ' αυτή τη θέση και το “master of the pit”, ένα κλικ παρακάτω βρίσκονται οι επίσης τραγουδάρες “black machine” & “king of the dead”. Τη θέση κερδίζει ο διασπαστής του ατόμου ως ξεσηκωτικότερον όλων, μια κι ο ξεσηκωμός είναι το ζητούμενο.