Metal τραγούδια που δεν μπήκαν στο τοπ τεν

Η πρώτη δυσκολία που ενέκυψε εις την κατάρτισην της λίστας των καλύτερων μέταλ τραγουδιώνε ήταν ότι υπάρχει ένας σκασμός από hits που δεν περάσαν εξ' αρχής απ' το μυαλό ιτς. Με λίγα λόγια δεν πληρούν τα κοινωνικά κριτήρια, δεν καλύπτουν τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες ειδάλλως θα ερχόσαντε πρώτα-πρώτα στο μυαλό.
Κάποια απ' αυτά συνδυάζουν και το κριτήριο της συνολικότερης προσφοράς στο μέταλ καθώς ορισμένα ήταν καταδικασμένα να είναι για πάντα δευτεράντζες μπροστά σε κάποια μεγαθήρια. Απ' την άλλη στη δεκάδα υπάρχει τουλάχιστον ένα τραγούδι που το λες “δευτεράντζα” αλλά εδώ μπαίνει και το υποκειμενικό στοιχείο. Να υπάρχει και το στοιχείο της έκπληξης, της ευελιξίας.

Megadeth – Holy Wars, the punishment due (  http://www.youtube.com/watch?v=mYlUe-SDqA0 )

Mέχρι και πριν το κλείσιμο της λίστας, ήταν μέσα στη δεκάδα αλλά υπήρχαν αντικειμενικά καλύτερες τραγουδάρες που και πιο πολύ επέδρασαν στη μουσική αλλά και ξεσήκωσαν αντικειμενικά περισσότερο, τα πλήθη. Οι Megadeth εξαιτίας της προϊστορίας του αρχιμαλάκα και αρχιπρεζάκια Mustaine με τους Μetallica ήταν απ' την πρώτη στιγμή της υπάρξεώς των καταδικασμένοι να έρχονται δεύτεροι με διαφορά. Άσχετα αν είναι υπεργκρουπάρα που βάζει κάτω τους πάντες πλην λακεδαιμονίων. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι απ' τον δίσκο-μνημείο με τίτλο “Rust in Peace” όπου παίζει κιθάρα το αρχηγόπουλο ο Marty Friedman, τα είπαμε και στο προηγούμενο ποστ για δαύτονε.
Η δομή των τραγουδιών των Megadeth είναι λίγο περίεργη, δεν ακολουθεί τα καθιερώμενα εισαγωγή-πρώτη στροφή- δεύτερη στροφή- ρεφραίν, τρίτη στροφή-τέταρτη στροφή- ρεφραίν, σόλο και ξανάμανά. Δεν γουστάρει τα ρεφραίν ο πρεζάκιας και γενικώς τα hits που γράφει έχουν μια σταδιακή εξέλιξη με κορύφωση στο τέλος, σαν οργασμός ένα πράμα που κόβεται πάνω στην εκσπερμάτωση (ή εκσπερμάτιση όπως επιμένουν οι σπουδαγμένοι). Παρ' όλ' αυτά δεν σου αφήνουν ποτέ την αίσθηση του ανικανοποίητου. Ο Mustaine αντικειμενικά έχει πολύ σπαστικιά φωνή, δεν κάνει ούτε για απαγγελία, αλλά οι κολλημένοι θα πουν “μα αυτό είναι η ουσία των Megadeth!”. Επειδή δεν μπορώ ν' ακούω αυτές τις παπαριές, όξω πρεζόνι απ' τη δεκάδα, μόνο και μόνο επειδή έβγαλες την παναγία σε τόσους και τόσους μουσικούς που προσέλαβες. Το “holy wars” είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η τέχνη ξεπερνάει τον δημιουργό. Κάλλιστα θα μπορούσε να είναι στη θέση του το “peace sells but who's bying” που είναι και πιο πιασάρικο, μπορείς να μιμηθείς το μπάσο με το στόμα. Το “holy wars” όμως είναι σήμα κατατεθέν.

Iron Maiden – Number of the Beast ( http://www.youtube.com/watch?v=7-iRf9AWoyE )

Το συγκρότημα που μονίμως και παγίως ψηφίζεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις, σαν τον Πούτιν στη Ρωσία που είναι μονοπώλιο. Νταξ' είπαμε, μεγάλη μπάντα, με ιστορία, με προσφορά μπλα-μπλα αλλά νισάφι πια. Πέρασαν οι εποχές που έσπαιρναν φόβο και τρόμο στην μικροαστική και πασοκική Ελλάδα των έητις και είχε γεμίσει ο τόπος με ακούρευτους έφηβους να φοράν μπλουζάκια με το τερατάκι, να φοράν τζιν μπουφάν πήχτρα στο ραφτό, εκ των οποίων εννιά στα δέκα των Maiden. To “number of the beast” ήταν ο κατεξοχήν δούρειος ίππος του Σατανά στην μικροαστοαναθρεμμένη νεολαία της εποχής, όπως το ΠΑΜΕ είναι ο δούρειος ίππος του κουκουέ στο εργατικό κίνημα, τη γενιά του 80 που σήμερα τον πίνει ασύστολα απ' την καπιταλιστική κρίση. Μανάδες έφριτταν και στέλναν τα παιδιά στην εκκλησιά να μεταλάβουν να ξορκιστεί το κακό, μπαμπάδες κόβαν το χαρτζιλίκι για δίσκους (άσχετο, το κόβαν το χαρτζιλίκι γενικώς) και οι δύσμοιροι πιτσιρικάδες που δεν μπορούσαν να κάνουν το κομμάτι τους ζωγραφίζαν ανάποδους σταυρούς και μοσχαροκεφαλές στα θρανία, μαζί με το “η Μαδονία είναι Ελλική” (απ' τη βιασύνη του έτσι το γραψε ένας πιτσιρικάς απ' το φόβο μη τον πιάσει ο καθηγητής).
Πλάκα πλάκα, οι Iron Maiden διέσωσαν την νεανική επαναστατικότητα που πήγαινε κατα διαόλου ελέω ενιαίου συνασπισμού και περεστρόικας, η πιτσιρικαρία της εποχής μας που τότε μάθαινε τι θα πει “κατάληψη” έβγαζε τα άχτια του με “aces high”. Πέρασαν πολλά χρόνια για να συνειδητοποιήσουμε ότι η ντεμέκ “επαναστατική” μέταλ μουσική απλά ήταν πρωτόγνωρη στη συντηρητικιά επαρχιώτικη Ελλάδα (και οι πρωτευουσιάνοι δεν πήγαιναν παραπίσω στον επαρχιωτισμό βεβαίως βεβαίως) και τα ινδάλματά μας ήταν ζάμπλουτοι επιχειρηματίες. Έτσι και οι Maiden το κάναν σόου το πράμα στα πρότυπα των Kiss που είχαν καταντήσει τις συναυλίες τους σκέτο τσίρκο. Μας είχαν ζαλίσει τον έρωτα με τη σκατόφατσα τον Eddie, κι εμείς ενθουσιαζόμασταν όταν βρίσκαμε καμμιά βιντεοκασέτα με συναυλία, λέγαμε “ααααα”. Καθόλου δεν νοσταλγώ τη νεανική μαλακία να ψάχνω να βρω ινδάλματα πολυεκατομμυριούχους. Θα μου πεις αυτοί που θα βάλεις στη δεκάδα τι είναι; You' ve got a point, άσχετο. Το τσίρκο Maiden ξεπερνά τη μουσική τους αξία. Στην ίδια θέση θα μπορούσαν να είναι κι άλλα τραγούδια, που αν αφαιρέσεις όλο το θεατρινίστικο νταλαβέρι είναι πραγματικά διαμάντια. Υπάρχει και στη δεκάδα ένα, έκπληξη.

Anthrax – Indians ( http://www.youtube.com/watch?v=JQmtehfkecI )

Σούπερ τραγουδάρα που δυστυχώς επισκιάζεται από άλλα ιστορικότερα και πιο πιασάρικα. Δυο δισκάρες βγάλαν οι νεοϋορκέζοι, τα “among the living” και “state of euphoria” που καθόρισαν τον ήχο των Anthrax, το συγκεκριμένο εκτός από πολιτικό περιεχόμενο είναι και κάργα ξεσηκωτικό και θα εδικαιούτο μια θέση στον ήλιο. Λυπάμαι χάσατε.

System of a Down – Aerials  ( http://www.youtube.com/watch?v=KH1D1pcQ7Og )

ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ! Ένα απ' τα καλύτερα όλων των εποχών, ονειρικό και σκληρό συνάμα με τα χαρακτηριστικότατα φωνητικά του Serj. Συγκρότημα – φαινόμενο των καιρών, οι SOAD βγάλαν πέντε δισκάκια, εκ των οποίων μόνο το “toxicity” μπορείς να πεις ότι έγινε διαχρονικό. Σαν προϊόν της αμερικάνικης μουσικής βιομηχανίας με τη σφραγίδα του παραγωγού Rick Rubin (Slayer, The Cult, Beastie Boys, Metallica etc) μοιάζουν ως διάττων αστήρ, χωρίς μεγάλη διάρκεια και τριβή με τις μάζες. Είναι κι αυτός ο αρχικαραγκιόζης ποντικομούρης κιθαρίστας Daron Malakian, που είναι η μαλακία προσωποποιημένη, ο αρμένικος κλώνος του έτερου ποντικομούρη μαλάκα, του Lars Ulrich. Κατ' αρχήν σιγά τον κιθαρίστα που έχει καταργήσει την ανάσα και το λόγο ύπαρξης του μέταλ κιθαρίστα, το σόλο, αμφιβάλλω αν μπορεί να παίξει ο,τιδήποτε. Αυτά τα κόλπα είναι γραμμή των πολυεθνικών, φτιάχτε τραγούδια χωρίς πολλά-πολλά, ίσα-ίσα να παίζουν στο ραδιόφωνο μέχρι το επόμενο διαφημιστικό διάλλειμα. Και πέρ' απ' αυτό, στους δυο τελευταίους δίσκους “mesmerize” και “hypnotize” (άσχετο: γαμάτα εξώφυλλα και τα δυο) τείνει να υποσκελίσει τον Serj στα φωνητικά και τραγουδάει σαν νυφίτσα υπό επήρρεια αλκοόλ. Νταξ' και μετά το “toxicity” οι SOAD το παράκαναν με τα διάφορα κολπάκια με τα γρήγορα φωνητικά και τη γρήγορη απαγγελία στίχων με διακόσες λέξεις το δευτερόλεπτο κι άλλα τέτοια χαζά. Ξεφούσκωσαν ήδη, όπως τα περισσότερα συγκροτήματα πλατειάς εμπορικής κατανάλωσης. Το μόνο που μένει πια είναι δυο-τρία τραγούδια απ' τον δίσκο αυτόνα, εκ των οποίων το καλύτερο είναι τούτο.

Manowar – Secret of Steel ( http://www.youtube.com/watch?v=SD4XJDCw3eg )

Μπάντα που εξέθρεψε δυο γενιές ανέραστων μεταλλάδων με σπυριά εφηβείας και ντροπαλών με τις γυναίκες, όπως εγώ που δεν ήξερα στα 15 αν το μ... είναι οριζόντια ή κάθετα. Οι μπρατσαράδες, γαμιάδες, πολεμισταράδες (και φαλλοκράτες φυσικά) Manowar με τα πέτσινα σώβρακα, είναι μια απ' τις βασικότερες αιτίες που έκαναν σουξέ σ' όλο τον νεανικό μεταλλικό κόσμο ο “αρχοντας των δαχτυλιδιών”, επίσης είναι η βασική αιτία που πολλά μαλακισμένα “μεταλλάδες”, στο όνομα της “καθαρότητας” του μέταλ μετεξελίχτηκαν σε βρωμοφασισταριά, εθνικιστές, ρατσιστές, τελειωμένα ανθρωπάρια εν ολίγοις που απλά ξέδιναν μέσω της μουσικής που πάντα βρίσκει και τα κάνει για να τα κονομήσει ο κάθε καραγκιόζης πετσινοσώβρακος Joey DeMaio. Τους έλεγες “βρε τι εθνικιστής; οι Manowar ξένοι, αμερικάνοι είναι, στα αγγλικά τραγουδάνε, ξενόφερτοι είναι! Αν θες να το παίξεις εθνικιστής τράβα άκου Δόμνα Σαμίου”, εκείνοι ήσαντε τόσο μαλάκες που νόμιζαν ότι τους εξηγούσες το νόμο της παγκόσμιας έλξης.

Επική ατμόσφαιρα, στομφώδεις ερμηνείες με κάποιες πινελιές ροκενρόλ στα πιο παλιά τους, το απόλυτο ντεμέκ και καραγκιοζιλίκι που τους έκανε μάγκες. Καλά τους ξέχεζε κάποιος στο περιοδικό “Heavy Metal” ονόματι The Lord που έλεγε ότι εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 80 στο αμέρικα δεν τους ήξερε ούτε η μάνα τους, είχαν πέραση μόνο σε κάτι τριτοκοσμικές χώρες όπως Ελλάδα, Τουρκία, Βραζιλία κλπ. Ορίστε μια άλλη απόδειξη της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού, εκεί που ο καπιταλισμός είναι αναπτυσσόμενος ο κόσμος τρώει κουτόχορτο, ήτοι το επίπεδο της εργατικής τάξης είναι για τον π... Τώρα που εξελιχτήκαμε λίγα σαν καπιταλιστική κενωνία μετά τα χαΐρια με την ευρωπαϊκή ένωση και το σούπερ χρέος, λίγο ξεπεράσαμε την ηλιθιότητα. Ξεπεράσαμε το αστικοδημοκρατικό καθήκον εξάλειψης της φεουδαρχικής δεισιδαιμονίας κι αποχτήσαμε το μικροαστικό κουσούρι του κάλου στον εγκέφαλο σχετικά με το πραγματικά καινούριο, το πρωτοπόρο, το προοδευτικό. Άμα άκουγες π.χ Faith No More τότε στα τέλη της δεκαετίας του 80 σε απόλυτο κοντράστ με τους γυριστρομπατζάκηδες αλλά "καθαρούς" Manowar, ισοδυναμούσε σχεδόν με το να λες ότι ο χαρακτήρας της επικείμενης επανάστασης θα είναι σοσιαλιστικός. Θα φεύγαν τα γυαλιά του Ανδρουλάκη απ' τη θέση τους, ο Χαρίλαος θα έλεγε κάποια θυμοσοφία πάλι για να υπερασπιστεί την άδολη, σύμφωνα με την προγραμματική διακήρυξη του κόμματος, πλην λαθεμένη πίστη του στον Συνασπισμό. Τώρα μπορώ ν' ακούω Faith No More χωρίς φόβο και πάθος, αλλά χωρίς να μηδενίζω και το πέτσινο σώβρακο.
Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι εξαιρετικό, παραμυθένιο, μελωδικό, σήμα κατατεθέν των Manowar και είχε μια θέση στη δεκάδα. Δυστυχώς η πορεία που είχε ο θίασος Manowar μετά το διώξιμο του Ross The Boss που όπως φαίνεται είχε μια ποιότητα ο άνθρωπος, δεν μου επιτρέπει να τους έχω σε υπόληψη, άλλωστε κι εγώ τους μούντζωσα κανονικά μετά το “Kings of Metal”, οι ελάχιστες καλές στιγμές επόμενων δίσκων δεν το σώζουν. Επιπλέον στεναχωρέθηκα που πέθανε ο Scott Columbus, ήταν ο δεύτερος σοβαρός άνθρωπος στο συγκρότημα, απλά υπάλληλος ήταν, εργατάκος κι έκαμνε ό,τι του λέγαν. Λαφρύ το χώμα.

Cacophony – ESP ( http://www.youtube.com/watch?v=PxGZvE3UWac )

Μια απ' τις πιο εκρηκτικές μέταλ τραγουδάρες που βγήκαν ποτέ, σημαντική για τρεις σοβαρούς λόγους: πρώτον παίζει ο Marty Friedman. Ρισπέκτ. Δεύτερον παίζει ο ΘΕΟΣ Jason Becker, ένας ίσης αξίας τεράστιος κιθαρίστας, μετέπειτα κιθαρίστας του David Lee Roth, ο οποίος έπαθε μια εκφυλιστική αρρώστεια του νευρικού συστήματος και έμεινε τελείως παράλυτος, ούτε να μιλήσει μπορεί, μόνο τα μάτια κουνάει! Είναι να τρελλαίνεσαι ώρες-ώρες με το τι μπορεί να τύχει στον άνθρωπο, αυτός που έπαιζε παπάδες με τα δάχτυλα, αυτόνα βρήκε και χτύπησε η αρρώστεια.
Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι του χανε δώσει το πολύ τρία χρόνια ζωής τότε που διαγνώστηκε. Και πράγματι μέχρι σήμερα τ' απόγευμα είχα την εντύπωση ότι συχωρέθηκε, αλλά διαπίστωσα ότι ακόμα ζει και μάλιστα ετοιμάζει και ντοκιμανταίρ με τη ζωή του με τίτλο "not dead yet", χρηματοδοτούμενο απ' το κόσμο (σαν του Χατζηστεφάνου τα κόλπα). Όσοι προαιρείσθε, αφού ΠΡΩΤΑ συνεισφέρετε στους εργαζόμενους στην Ελληνική Χαλυβουργία που δίνουν το παράδειγμα σε όλους μας, αφού δώκετε και μια ενίσχυση το κόμμα (ένα είν' το κόμμα), αν σας περισσεύει τίπουτις δώστε κι αυτουνού του μεγάλου καλλιτέχνου που είναι αξιοθαύμαστος. Σαράντα καντάρια ρισπέκτ. Θα μου πείτε “κουμάντο θα κάνεις στα οικονομικά μας εσύ, που θα δώσουμε και που όχι;” Όχι, αλίμονο. Ο καθένας με τις προτεραιότητές του.
Ο τρίτος λόγος που είναι τραγουδάρα είναι διότι ένας ντενεκές τη δεκαετία του 80, αρθρογράφος στο Heavy Metal/Metal Hammer περιοδικό ονόματι Αντρέας Βενιέρης (που είχε χρέωση τα underground thrash, death, black, βλακ και δε συμμαζεύεται), που παίρναμε τοις μετρητοίς ό,τι έγραφε λες και ήταν ευαγγέλιο, όταν έκανε κριτική στο δίσκο αυτόν τον Cacophony (Go Off!) έλεγε “καλός δίσκος, ωραία τραγούδια, αλλά τα χαλάει όλα η αγριοφωνάρα (!!!) του Peter Marrino...” XΕΛΛΟΟΥ, ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΕΤΑΛ ΒΕΝΙΕΡΗ, ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΑΓΡΙΟΦΩΝΑΡΑ Ο ΑΛΛΟΣ! Δηλαδή όλες οι καφρίλες, θρασμπλακντεθ και το κακό συναπάντημα που μας πλάσαρες τότε, που τσιρίζαν ή ρεύονταν σαν αφιονισμένοι (και μετά αυτά τα είπαμε ντεμέκ “brutal” “gore” “shriek” , “ακάθαρτα” - σε αντίθεση με τα “καθαρά” μη χέσω- φωνητικά) εκείνα δεν ήταν αγριοφωνάρες, ο Marino σε πείραξε; Ήμαρτον δηλαδή, ίσα – ίσα που ο Marino είναι και γαμώ τις φωνές για METAL! Σκληρή, με τις κραυγές του, με τις ήρεμες στιγμές του που υπόσχονται ξεσπάσματα, με τα όλα της. Δεν μας παρατάς ρε Βενιέρη. Ένας εσύ κι ένας ο έτερος καραγκιόζης που πέρασε απ' το περιοδικό, ο Πρασούλας το φασισταριό που μου το παιζε θιασώτης του “καθαρού” μέταλ και τ' αρχ... μου κουνιούνται. Βρε ουστ! Εκ τοτε, παρόλο που αγαπούσαμε το μέταλ και το μοναδικό έντυπο φορέα του, όργανο της κεντρικής επιτροπής των ελλήνων μεταλλάδων, περιοδικό Metal Hammer/Heavy Metal (που έβαλε επενδυτή το γερμανικό περιοδικό, ενισχύοντας την εξάρτηση απ' το ξένο κεφάλαιο, ή αν θέλετε τη διεθνιστική αλληλεγγύη απ' την μεταλική διεθνή που παρεμπιπτόντως ήταν οπορτούνες του κερατά, βάζαν στα περιοδικά τους μέχρι REM, αίσχος!) διαβάζαμε με αγάπη το περιοδικό αλλά δεν δέναμε και κόμπο το μακρύ και το κοντό του καθενού εκεί μέσα. Η γενική πολιτική γραμμή άλλωστε ήταν μια: metal up your ass! με μεταλλική εξουσία (οικονομία) κι άντε γαμηθείτε μπουζουκόβιοι. Ο θρασάς με τον επικά στις κρίσιμες στιγμές υπεράσπισης του κινήματος τα βρίσκαν άσχετα αν πλακωνόσαντε αναμετάξυ των για ζητήματα μεταλλικής τιμής και μουσικής καθαρότητας.
Την τραγουδάρα αυτή λυπήθηκα που δεν την έβαλα στα δέκα, με πόνο ψυχής την έβγαλα αλλά υπήρχαν κι άλλα πολύ καλύτερα. Δεν πειράζει, έχει τον σεβασμό μας και μπαίνει στο πάνθεον.

Αφήστε να περάσουν κάνα δυο μέρες, πάρτε πίτσες-μπύρες κι ετοιμαστείτε για την μεγάλη δεκάδα.