Πολιτισμικό σοκ

Πάρε ναυτάκι, υπουργό φασισταριό
λοστρόμο Παπαδήμο

Ο Άδωνις υπουργός ναυτιλίας! Ομολογώ ότι ακόμα κι εγώ, που έχω ζωηρή φαντασία, μέχρι εκεί δεν πήγε το μυαλό μου. Ενδέχεται βεβαίως να μας βγει και σε καλό γιατί τον βλέπω να καίγεται σιγά-σιγά από την αστικοεξουσιαστική φθορά. Αμήχανος, φόρεσε αταίριαστο, ανοιχτόχρωμο κουστούμι στην ορκωμοσία, απόλυτο δείγμα παιδικότητας και διάθεσης να ξεχωρίσει, έκατσε πίσω-πίσω μαζί με τ' αλλα τα φασισταριά της κυβερνήσεως, έκαμνε συνέχεια ερωτήσεις και ένιωθε γενικώς έξω απ' τα νερά του. Με λίγα λόγια βρέθηκε σε μια κατάσταση εντελώς έξω και πέρα απ' αυτά που έχει συνηθίσει, κάτι σαν ένα μικρό shock! (παρακαλώ προφέρατέ το μετά της ανάλογης ψευτοοξφορδιανής προφοράς, δίνει στη φράση μεγαλείο, όπως η Λιάνα στα εγγλέζικα κανάλια, μάι ντήα' !)
Ομοίως και ημείς, ο λαός, βρεθήκαμε εις κατάστασιν shock (ομοίως ψευτοοξφορδιανά) που είδαμε τον ορισμό του ψυχάκια φασιστοειδούς σε θέση υφυπουργού, λέγαμε “δεν μπορεί, δεν θα το βάλει αυτό το κιρίζι”. Το' βαλε...Μια κατάστασις την οποία μερικούς μήνες πριν δεν την φανταζόμασταν καν. Αυτό σημαίνει τρία πράματα: πρώτον ότι συλλογικά στερούμεθα φαντασίας, δεύτερον ότι δεν έχουμε αίσθηση του χιούμορ ή τρίτο και χειρότερο, δεν μπορούμε να προβλέψουμε ως ένα βαθμό τας εξελίξεις. Κανείς δεν είναι τέλειος!
~~~~~
Το σοκ λοιπόν είναι μια βιαία έκπληξις που προκαλείται όταν βιώνουμε απότομα μια καινούρια κατάσταση, ή βρισκόμαστε σε περιβάλλον εντελώς ξένο προς τα συνήθη ερεθίσματα που δεχόμεθα από τον περίγυρό μας, όπερ σημαίνει αδυνατεί ο εγκέφαλός μας να επεξεργαστεί. Το οποίον, να ανιχνεύσει την διαδοχή αιτίου κι αποτελέσματος ώστε να καταλήξει σε κάποιο λογικό συμπέρασμα για την κατάσταση που προκάλεσε το σοκ. Σ' αυτή την περίπτωση, του σοκ, καταλαμβανόμεθα -μη δυνάμενοι να εξηγήσουμε τα πράματα- από σάστισμα, αδυναμία λογικής σκέψης, ενίοτε φόβο κι ανησυχία, ό,τι χρειάζεται δηλαδή ένας μέχρι πρότινος υγιής νους να σαλέψει ολοκληρωτικά και ν' αρχίσει να κάνει το περίφημο “μπιρρ,μπιρρ” χτυπώντας ρυθμικά τον δείκτη της δεξιάς χειρός στο κάτω χείλος (της στοματικής κοιλότητος προφανώς) ενώ ταυτόχρονα εξέρχεται αήρ! Αήρ, λέγω, όστις εξέρχεται εκ της στοματικής κοιλότητας συνοδεία φωνής (όποιος καταφέρει να περιγράψει την εν λόγω... πώς να την πεις τώρα; χειρονομία; γκριμάτσα; Όποιος καταφέρει να την περιγράψει καλύτερα από μένα κερδίζει ένα άιφον τέσσερα ες πρώτο βραβείο, μια χύτρα βραδύτητος ΣΕΜΠ δεύτερο βραβείο, τα άπαντα Στάλιν τρίτο βραβείο και δωρεάν κουπόνια για ψώνια απ' το Μασούτη τέταρτο βραβείο).
Σε τέτοιες περιπτώσεις, για να κρατούμε το μυαλό μας σε εγρήγορση και να μην εκπλησσόμεθα με τίποτα, απαιτείται να βοηθήσουμε τη φαντασία μας να οργιάσει, με την καλή έννοια ασφαλώς. Σκεφτείτε π.χ την περίπτωση για κάποιο λόγο να σας κλείσουν σε μια κάψουλα, να σας παγώσουν και να ξυπνήσετε μετά από καμμιά χιλιετία. Πώς θα είναι ο κόσμος μας τότε; Πώς θα είναι η κοινωνία μας; Θα υπάρχει άραγε ή μήπως σαν μάπες, η αφεντιά μας η ανθρωπότης θα τα κάνουμε όλα μπάχαλο και θα εξαφανιστούμε; Κάτι που αποτελεί σφοδρή επιθυμία πολλών συνανθρώπων μας παρεμπιπτόντως, που βαρέθηκαν την αστείρευτη ανθρώπινη μαλακία. Οφείλουμε ημείς οι κομμουνισταί, να τους περιβάλλουμε με αγάπη και πίστη εις τον άνθρωπον και να τους μεταπείσουμε, πράγμα απίθανο για ορισμένους από δαύτους που θα ήθελαν να μας κόψουν ψιλές φέτες για να απαλλαγούν από μας.

3001 να ναι οι ώρες σας μαυρομέτωποι!
(πάλι πολλές είναι)

Το γεγονός αυτό, του ξυπνήματος στο μακρινό μέλλον, πραγματεύεται το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Άρθουρ Κλαρκ “3001: η τελική Οδύσσεια”. Αφού ο συγγραφεύς έπεσε τελείως, μα τελείως έξω σχετικά με την προοπτική της ανθρωπότητας για το 2001, “προβλέποντας” ότι το 2001 θα στέλναμε επανδρωμένη αποστολή στο Δία και τους δορυφόρους του, θα είχαμε αναπτύξει την τεχνητή νοημοσύνη κάργα, έγραψε άλλα δυο καλούτσικα μυθιστορήματα στην ίδια σειρά, για να καταλήξει στο σωτήριον έτος 3001. Μόνο εννιακόσα ενενήντα χρονάκια από σήμερα δηλαδή. Ο αγαπητός και συμπαθής αστροναύτης Φρανκ Πουλ ανακαλύπτεται και διασώζεται απ' τους μελλοντικούς ανθρώπους. Για την ιστορία, στο πρώτο μέρος της σειράς του Κλαρκ, το “2001: η οδύσσεια του διαστήματος” ο Πουλ πήρε τον μπούλο απ' τον υπερυπολογιστή HAL που έπαθε βλάβη, το μαύρο του το χαλ', και τον άφησε όξω στο διάστημα να παγώσει. 

~~~~~~
Και για να συμβάλλουμε στη βλακωδέστατη αριθμολογική μπουρδολογία των ημερών σχετικά με την ενδεκάτη ενδεκάτου του έντεκα, ας βρούμε κι εμείς μια αριθμολογική παπάντζα να ξοδέψουμε bandwidth, τι διάλο; Θα το ρίξω έξω σήμερα. Έχουμε και λέμε το λεπόν: τα εννιακόσα ενενήντα χρονάκια είναι γινόμενο του στίχου “τριαντατρία χρονάκια (θητεία)” του Πανούση επί τριάντα. Τριάντα πανουσικές θητείες το λοιπόν στραβάδια και θα απολυθούμε απ' τη σκλαβιά των εμπορευματικών σχέσεων στον σοσιαλισμό, που είναι ανώριμος κομμουνισμός ακόμα και που ζυμώνεται και ωριμάζει όπως η αυθεντική γαλλική σαμπάνια μέχρι να γίνει αταξικιά κενωνία. Ο αναπτυγμένος διαγαλαξιακός κομμουνισμός που έρχεται ως επιφοίτηση του μαρξικού – όπως λεν και οι μεταμοντέρνοι μαρξισταί – πνεύματος, διαβάζοντας την τελική οδύσσεια του Κλαρκ και ακούγοντας τον στίχο του Πανούση. Τότε θαρθει ο κομμουνισμός. Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι δηλαδή! Αλλά δεν θέλω παράπονα, άλλωστε το ξέρουμε ημείς οι κομμουνισταί ότι παλεύουμε για ένα πράμα που δεν θα το ζήσουμε οι ίδιοι, μόνο τα πρώτα-πρώτα μπορεί να προλάβουμε, εμείς η αδικημένη γενιά του 80, δίχως κατοχή και πείνα, με ρετσίνα και μεταπολίτεψη στη μάπα, με μια καπιταλιστική κρίση στο βιογραφικό και τον Άδωνι υπουργό. Η πραγματικότητα είναι πάντα πολυπλοκότερη απ' τη φαντασία. Κι άμα ξεμείνω από λεφτά λέω να πάω να ζητήξω δουλειά στον Λιακόπουλο, να γράψω κι εγώ κάνα βιβλίο λιακοπούλειας παπαρολογίας, αλλά να προπαγανδίζω την έλευση του κομμουνισμού με απόλυτη μπουρδολογική τεκμηρίωση. Θα μοσκοπουλήσω, άσε που θα ανεβάσουμε και τα ποσοστά μας στο σαράντα τα εκατό χαλαρά! Τέρμα στις κοινοβουλευτικές και λιακοπούλειες αυταπάτες.

Ο Φ. Πουλ, το παληκάρι που τον ξεπαγώσαν.
Καλά που δεν τον βάλαν στο γκριλ μετά.

Ο πονηρούλης και λογοτεχνικός κερατούκλης Κλαρκ, για να τον ξαναζωντανέψει τον Φρανκ Πουλ, σκαρφίστηκε την μπαρούφα ότι παραπάγωσε ο Πουλ όξω στο διάστημα με αποτέλεσμα να διατηρηθεί φρέσκος, σε καλή κατάσταση για μια χιλιετία ώσπου να τον βρουν οι ανθρώποι και να τον ξεπαγώσουν.
Ο άνθρωπος διατηρείται μια χαρά λοιπόν στο έξω διάστημα που η θερμοκρασία είναι κοντά στο απόλυτο μηδέν, Στέλιος minus διακόσοι εβδομηντατρείς βαθμοί κελσίου. Καλή ιδέα για τον Άδωνι, τον υπουργό ναυτιλίας (θυελλώδικα κι ασυγκράτητα γέλια) να τον στείλουμε στο outerspace, να διατηρηθεί μη χαλάσει η ράτσα. Αλλά θα μου πεις, και να τον ξεπαγώσεις σαν τον αρακά μπαρμπαστάθη μετά, πάλι απόλυτο μηδέν θα είναι οπότε τζάμπα κόπος. Άστον τώρα να “καταπολεμήσει την πειρατία” στις θάλασσές μας. Ήμαρτον παναγία μου, τι θ' ακούσω ακόμα δηλαδή! Και πως θα καταλάβει ποιοι είναι πειρατές στις ελληνικές θάλασσες; Θα βλέπει αν φοράνε μαύρο αποτέτοιο-πώς-το-λεν στο ένα το μάτι, κι αν κρατάνε μαύρες σημαίες με νεκροκεφαλές απάνω; Φόβος και τρόμος. Ο γνωστός νέγρος απ' το πειρατικό πλήρωμα στον Αστερίξ θα χεστεί στα βρακιά του απ' το ρατσιστοειδές και φασιστοειδές και θα φωνάζει: “Άδωνις Γεω'γιάδης ίσια μπ'οστά!”. Παρακάτω.

Ο συμπαθής Φρανκ Πουλ έρχεται αντιμέτωπος με μια ολοκληρωτικά διαφορετική και παντάπασιν εξελιγμένη κενωνία, αλλά σαν εκπαιδευμένος και σοβαρός άνθρωπος που είναι δεν την κάνει λώλα (άμα ήταν τρελλάρας δεν θα τον στέλναν σε διαστημική αποστολή in the first place, στην πρώτη θέση). Η κενωνία που μας περιγράφει ο Κλαρκ έχει ενδιαφέροντα στοιχεία από τεχνολογικής, κοινωνιολογικής και ψυχολογικής απόψεως, πλην όμως, αφού έπεσε έξω για το 2001 αλλά και για την ιστορική αποκατάσταση της αντεπανάστασης το 91 (ποια αντεπανάσταση, ποια Αλέζια;), δεν τον εμπιστευόμεθα πια να μας εμπνεύσει. Κρατάμε τις επιστημονικές ανακαλύψεις του μέλλοντος και τους θεϊκούς οραματισμούς του στον πρόλογο (βλέπε στο τέλος, πριν την προλετκάλτ μαντινάδα), την ενέργεια κενού (!) και την “ώθηση άνευ αδρανείας” (inertialess drive) και μερικά άλλα που δεν τα θυμάμαι τώρα. Τέτοια πράματα, ειδωμένα απ' τους διάφορους συγγραφείς ΕΦ έξω απ' το κοινωνικοπολιτικό μαρξιστικό γίγνεσθαι έχουν τη μισή αξία. Στην ουσία ο Κλαρκ μας περιγράφει αναπτυγμένο κομμουνισμό, άσχετα αν δεν το αποκαλεί έτσι κι άσχετα αν ψυχρά μιλάει για την πτώση της ΕΣΣΔ. Και για να λέμε του στραβού το δίκιο, to say the bent's the right, τα περισσότερα μελλοντολογικά space operas, μιλάν για υπερεξελιγμένη ανθρώπινη κοινωνία που μόνο ως κομμουνισμός μπορεί να νοηθεί. Μόνο που δεν έχει σφυροδρέπανα, κόκκινες σημαίες και θριαμβευτικές παρελάσεις, δηλαδή ζωή άχαρη, τσίχλα δίχως ζάχαρη. Τι να το κάνεις, άμα δεν γίνονται παρελάσεις με απόλυτο συγχρονισμό και ρυθμό να γουστάρεις; 

Μεταξύ μας οι παρελάσεις είναι μεγάλη μαλακία, στο μόνο που συμφωνάω με τους αντιεξουσιασταί, να καταργηθούν χίλιες φορές, άει σιχτίρ πια με την πασαρέλα της στρατόκαυλας, τα περήφανια νιάτα του λυκείου Ελληνίδων και τους λεβεντόκορμους ευέλπιδες. Βρε ουστ!

Ομοίως και ένα επεισόδιο απ' την ιστορική σειρά Star Trek: the new generation, για το οποίο έγινε λόγος παλιότερα κατόπιν ερεθίσματος του συν-blogger rocean, που βρίσκουν τρεις ανθρώπους απ' τον 20 αιώνα και τους ξυπνάν στον 24ο. Πιο νωρίς απ' ότι ο Κλάρκ. Βιάζεται να φέρει τον κομμουνισμό ο σεναριογράφος του star trek έξι αιώνες νωρίτερα, άρα επιδείχνει μικροαστική βιασύνη, άρα είναι αριστεριστής του κερατά. 

O καπετάνιος με τα τσιτάτα. Απ' αυτή
τη γωνία μοιάζει με άλιεν.

Ο καπετάνιος Πικάρ το άξιο παλληκάρ' (απόδειξη ότι ο σεναριογράφος πέφτει έξω, δεν υπάρχει ιεραρχία στην αταξικιά κενωνία, καπετάνιοι, διευθυντάδες, αγάδες-πασάδες-δερβισάδες ουίνγκ τριαλαριλαρό, άρα περιγράφει έναν μεγαλούτσικο, στα ντουζένια του σοσιαλισμό) λέει την περίφημη ατάκα : “ζούμε στον εικοστό τέταρτο αιώνα, δεν έχουμε υλικές ανάγκες” (!!!), όπως επίσης και το θεϊκό “δεν χρειαζόμαστε possessions (ιδιόκτητα πράματα), η μόνη πρόκληση είναι να βελτιώνεις τον εαυτό σου” (και παλι !!! και ξανάμανα !!!)
Παρατήρησις επί πολιτικού θέματος. Όταν ο κατα τ' άλλα συμπαθέστατος καπετάνιος Πικάρ λέει ότι “δεν έχουμε υλικές ανάγκες” και ότι “δεν χρειαζόμαστε ιδιόχτητα αντικείμενα” ενώ αντικειμενικά δεν έχει έρθει ο κομμουνισμός όπως “αποδείξαμε” (με δελαρζική οριζοντιοκάθετη υλιστικο-διαλεκτικο-ιστορικο- τριγωνομετρικο-ψυχολογικό-διαδραστική μέθοδο) πιο πάνω, σημαίνει ότι ο Πικάρ υπέπεσε σε σοβαρότατο θεωρητικό ατόπημα φέρνοντας τον κομμουνισμό έξι τουλάχιστον αιώνες πιο κοντά. Και επιπλέον σε νεώτερες βερζιόν της σειράς (deep – για ντιπ – space nine), μέσα στο σταθμό έχει κάτι κακομούτσουνους ιδιοχτήτες μπαρ και τυχηρών παιγνίων, βρωμερά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού δηλαδή. Λέτε να είχαμε πίσωγύρισμα κάπου εκεί ανάμεσα σε 24 και 25ο αιώνα; Αντεπανάσταση, κατάρρευση κι ανατροπή της Ομοσπονδίας; Εχτός κι αν η δική μου προσέγγιση είναι αρκούντως δεξιά οπορτουνιστική οπότε θεώρησα την κατάργηση των υλικών αναγκών ως αστικοδημοκρατικό καθήκον, στάδιο που καλείται να ξεπεράσει το προλεταριάτο μέσα σε τέσσερα αιωνάκια από σήμερα σε ένα ενιαίο επαναστατικό προτσές που θα επιλύσει βασικά αστικοδημοκρατικά καθήκοντα όπως της εξάρτησης απ' τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, το πεγιότλ και τον ιμπεριαλισμό, μια και συζητιέται πολύ αυτό το ζουμερό θεματάκι τελευταία. Που θα μας οδηγήσει στον διαγαλαξιακό κομμουνισμό, αν δεν μας οδηγήσει στο Δαφνί που χτίσανε και καινούρια πτέρυγα για πολιτικούς κρατούμενους – σαν το Ψωμιάδη στα Σκόπια ένα πράμα.
Ας κάνουμε το λοιπόν την ανάλογη νοητική άσκηση κι ας υποθέσουμε ότι με κάποιο τρόπο μεταφερόμεθα στον 33ο αιώνα μ.Χ (ο αριθμός είναι τυχαίος, αλλά μάλλον προεκλήθη από προηγούμενη αναφορά εις στίχον του Πανούση). Θα μου πεις, κάτι καλύτερο δεν έχεις να κάνεις; Πώς, κάνω πολλά αυτόν τον καιρό, όταν σφίγγει η πείνα όμως, κάνω τέτοια διαστρικά και διαχρονικά ταξίδια και φτάνω σε εποχές όπου έχει καταργηθεί το φαΐ και τρέφεται μόνο το πνεύμα (είναι καλή άσκηση αλήθεια, αντί να σκέφτεστε γυρούκλες απ' το Μάκη, παντσετομπίφτεκα, σουβλακοπιτολουκάνικα και σαλάτα μαρούλι με μια μόνο σταγόνα λάδι γιατί παχαίνει). 

Σκεφτείτε π.χ ότι η βιολογική εξέλιξη του ανθρώπου έχει ανατροφοδοτηθεί με τη συνδρομή της γενετικής μηχανικής, της βιοτεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης. Ο άνθρωπος έχει μετεξελιχθεί σε ένα βιο-μηχανικό σύνολο. Η κάλυψη των αναγκών, αυτή η τωρινή έννοια πια έχει γίνει άγνωστη καθώς έχουν εξαληφθεί προ πολλού οι “υλικές ανάγκες” που λέει κι ο Πικάρ. Ο σκοπός της ύπαρξης του “ανθρώπου” ή όπως αλλιώς θα λέγεται τότε θα έχει επιστρέψει μετά από αμέτρητους κύκλους στο βασικό εξ αρχής σκοπό της βιολογικής του υπόστασης, της διατήρησής του στη ζωή, της αντίστασής του στη φθορά του χρόνου. Αυτός είναι ακριβώς και ο λόγος που επιδιώκει ο άνθρωπος, ακόμα και σήμερα να συλλέγει εμπειρίες (αφού φυσικά καλύψει τα βασικά). Για να νικήσει το χρόνο (τον οποίο φυσικά δεν μπορείς να τον υπερβείς παρα μόνο αν ταυτιστείς εντελώς μαζί του, πράμα αδύνατο). Αυτός είναι και ο “ατομικός” και μετουσιωμένος σε συλλογικό στόχο, αυτός της “αυτοβελτίωσης”, όχι οι ανατολικοδυτικές μόδες με τις γιόγκες, τις αγιουβέρδες και τις μαλαπέρδες φυσικά. Άμα βρεθείς ξαφνικά σ' έναν τέτοιο κόσμο τι θα πάθεις; Απάντηση: θα σου'ρθει ντουβρουτζάς, ίλλιγος στο μετατάρσιο και ψυχικό τραλαλά. Αν έχεις μια στάλα διαλεχτική σκέψη και καταλαβαίνεις πέντε πράματα από τούτο τον ντουνιά, θα σου'ρθει πιο μαλακά το σοκ. Αν πάλι είσαι προοδευτικός άνθρωπος, τολμηρός, περιπετειώδης που ψάχνεις να βρεις την αιτία των πραγμάτων και νιώθεις βαθιά μέσα σου ότι δεν υπάρχει σκοτάδι και μοίρα στον κόσμο, ότι όλα μπορείς να τα γνωρίσεις και να τα μάθεις, τότε θα γουστάρεις που θα βρεθείς σ' ενα τέτοιο κόσμο.
~~~~~~

ο άλλος κοσμαγάπητος Κάρολος με φόντο που αρμόζει.
Γεια σου Κάρολε με τα ωραία σου!

Τον χρόνο σαν ανθρωπότητα, σαν κοινωνία δηλαδή τον νικάς όταν μπορέσεις να εξασφαλίσεις την επι μακρόν επιβίωσή σου στον ατέλειωτο συμπαντικό χρόνο, έτσι ουσιαστικά κυριαρχείς στη φύση όπως έλεγε ο Ένγκελς. Κι αυτό γίνεται μόνο όταν η κοινωνία σαν συλλογικό “όλον” αναπτύξει τις δημιουργικές δυνατότητες όλων, μεμονωμένα και συνδυασμένα, άρα πολλαπλάσια.
Ο Καζαντζάκης στο Ζορμπά, έγραφε για το “Ιερό Δέος”, μια έννοια ασύλληπτη που είναι η ταύτιση του μεγάλου (όχι του απόλυτου) μυστήριου με την μεγάλη βεβαιότητα. Η ταύτιση της μεγάλης αυτογνωσίας με τη Μεγάλη Γνώση των πάντων. Πιο λενινιστικά να σας το πω, η γνώση της αντικειμενικής πραγματικότητας ανεξάρτητα αλλά και σε πλήρη εξάρτηση από την αντίληψή μας γι' αυτήν. Φανταστείτε πώς θα νιώθατε αν βλέπατε σ' αυτό το υποτιθέμενο ταξίδι στο μέλλον, αν βλέπατε ότι παίρνατε μια “ενοικιαζόμενη” (τρόπος του λέγειν, για να συνεννοούμαστε) διαστημόβαρκα που να ταξιδεύει με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, για μια βαρκάδα μέχρι το γαλαξία της Ανδρομέδας παράδειγμα. Πώς θα νιώθατε αν βλέπατε μπροστά σας το υπερ-επιβλητικό και υπερ-φαντασμαγορικό αστρομάζωμα να χάσκει με το τερατώδες μεγεθός του μπροστά στα μάτια σας και να νομίζετε ότι μπορείτε να το αγγίξετε, ενώ στην πραγματικότητα απέχει μερικά εκατομμύρια χιλιόμετρα; Αυτό είναι το Ιερό Δέος που μοιάζει με τρόμο, μοιάζει με ελεύθερη πτώση στο κενό, μοιάζει με χίλιους οργασμούς, μοιάζει με χίλιες εμπειρίες το δευτερόλεπτο να διαπερνάν το σώμα σου. Δεν είναι μαστούρα, δεν είναι παραισθήσεις, είναι 100% συνειδητή υπερ-εμπειρία που σε φέρνει μπροστά στο αιώνιο ερώτημα, αλλά και την άπειρη απάντηση της ύπαρξης. Τέτοιο ιερό δέος ένιωσε και η Ελι Άρογουεη καθώς ταξίδευε μέσα σε μια σφαίρα στο "Contact" όταν είδε μπροστά της ένα γαλαξία, να! με το συμπάθειο. Τότε είπε το περιβόητο "έπρεπε να στείλουν έναν ποιητή!" (http://www.youtube.com/watch?v=3deNVM3EWIc&feature=related στο 1:56 και μετά). Ένα μάθημα ταπεινοφροσύνης απέναντι στο Άπειρο του σύμπαντος, απ' τον Carl Sagan, τον άγιο αυτόν άνθρωπο που μας δίδαξε πώς να εμπιστευόμεθα μια νοημοσύνη ανώτερη απ' τη δικιά μας. 29 κατασκευαστές αστρικών σφαιρών συνιστούν "ΒΟΥΛΩΣΤΕ ΤΟ ΚΙΡΙΖΙΑ ΚΙ ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΣΑΣ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ... ΚΙΡΙΖΙΑ! (ΠΟΥ ΜΟΥ ΒΓΑΖΕΤΕ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ, ΟΥ ΝΑ ΧΑΘΕΙΤΕ ΖΩΝΤΟΒΟΛΑ...) Αυτοί ξέρουν.

Ο Κλάρκ. Τα είχε τετρακόσα, αλλά για μάντης
Νοστράδαμος δεν έπιασε μία

Αυτού του είδους την εμπειρία θα ψάχνει ο μελλοντικός άνθρωπος. Αυτού του είδους το άπειρο θα προσπαθήσει να τιθασέψει, κι έτσι να νικήσει το χρόνο. Και κάπως έτσι θα φτάσει η συνείδηση (δεν μιλάμε πλέον για ζωντανά ή τεχνητά πλάσματα, αυτά τα ξεπεράσαμε ήδη πριν καναδυό παραγράφους), έτσι θα φτάσει η συνείδηση του σύμπαντος να εξαπλωθεί σ' όλο το σύμπαν, θα τείνει να ταυτιστεί μαζί του. Την ηχώ αυτού του Ιερού Δέους και της τεράστιας εξέλιξης της συνείδησης οραματίστηκε ο κερατούκλης Άρθουρ Κλαρκ που αναπαρέστησε την τεράστια εξέλιξη της συνείδησης εντελώς αφηρημένα, με ένα Μονόλιθο. Αυτός ο Μονόλιθος, που είναι κάτι που υπερβαίνει τα όντα, τα ουράνια σώματα, την εξέλιξη και την ίδια τη συνείδηση, είναι η καλύτερη λογοτεχνική (αλλά και κινηματογραφική απ' τον μπαμπά μου τον Κιούμπρικ) αναπαράσταση της συνείδησης του ίδιου του σύμπαντος που έχουμε δει, άσχετα αν θέλει να φάμε πολλά ψωμιά μέχρι να τη συνειδητοποιήσουμε έστω και στο ελάχιστο. Τη νίκη της συνείδησης απέναντι στο χρόνο, κάπως έτσι την περιέγραψε στον πρόλογό του, στο 3001 ο Κλαρκ:

“Ας τους ονομάσουμε Πρωτογέννητους. Παρόλο που δεν έμοιαζαν έστω και λίγο άνθρωποι, ήταν από σάρκα κι αίμα, κι όταν πρωτοκοίταξαν πέρα στα βάθη του διαστήματος ένιωσαν δέος, κι απορία, και μοναξιά. Μόλις απόχτησαν την ενέργεια, άρχισαν να ψάχνουν για συντροφιά ανάμεσα στ' άστρα. Στις εξερευνήσεις τους συνάντησαν τη ζωή με πολλές μορφές, σε χιλιάδες κόσμους παρακολούθησαν τις δουλειές της νοημοσύνης. Έβλεπαν πόσο συχνά οι πρώτες σπίθες νοημοσύνης τρεμόπαιζαν και χάνονταν μέσα στην κοσμική νυχτιά. Κι επειδή σ' ολάκερο το Γαλαξία δεν βρήκαν τίποτα πιο πολύτιμο απ' το Νου, παντού ενθάρρυναν το ξύπνημά του. Γίναν καλλιεργητές στα χωράφια των άστρων, έσπαιρναν, μερικές φορές θέριζαν, άλλες φορές πάλι χωρίς να νιώθουν συναισθήματα ξεριζώναν τα ζιζάνια [...]

 Ποιο απ' τα πειράματά τους θα απόφερνε καρπούς, δεν μπορούσαν να το ξέρουν ακόμα πριν περάσει ένα κατομύριο χρόνια. Είχαν μεγάλη υπομονή αλλά αθάνατοι ακόμα δεν γινήκαν. Είχαν ένα σωρό πράματα να κάνουν ακόμα σ' αυτό το σύμπαν των εκατό δισεκατομμυρίων ήλιων, όμως υπήρχαν κι άλλοι κόσμοι που τους καλούσαν. Κι έτσι ξανοίχτηκαν στην άβυσσο ακόμα μια φορά ξέροντας ότι δεν θα ξανάκαναν πια τα ίδια πράγματα, κι ούτε υπήρχε καμμιά ανάγκη [...] 

Πάει πολύς καιρός πια που οι πρώτοι εξερευνητές της Γης φτάσαν στα σύνορα με τη σάρκα και το αίμα. Κι όταν οι μηχανές τους γινήκαν καλύτερες απ' τα σώματά τους, ήταν καιρός να φύγουν κι αυτοί. Πρώτα τα μυαλά τους, αργότερα μοναχά οι σκέψεις τους μεταγγίστηκαν σε καινούρια αστραφτερά σπίτια από μέταλο και πολύτιμο λίθο. Σ' αυτά μέσα τριγύρισαν στο Γαλαξία. Δεν φτιάχναν πια διαστημόπλοια, οι ίδιοι γινήκαν διαστημόπλοια. Πάλι, η εποχή των μηχανοϋπάρξεων πέρασε γοργά και στον ακατάπαυτο πειραματισμό τους, μάθαν πώς ν' αποθηκεύουν γνώση μέσα στον ίδιο το σκελετό του διαστήματος και να διατηρούν αιώνια τις σκέψεις τους μέσα σε παγωμένα δίχτυα από φως. Κι έτσι, φτιαγμένοι από καθαρή ενέργεια, μεταμορφώθηκαν και πάλι στο παρόν [...] 

Τώρα ήταν πια Κυβερνήτες του Γαλαξία και μπορούσαν να ξαναδιαχυθούν ανάμεσα στ' άστρα ή να βυθιστούν σαν απαλή ομίχλη μέσα στις πιο λεπτές σχισμές του διαστήματος. Και παρ' όλο που λευτερώθηκαν τελικά απ' την τυρρανία της ύλης δεν ξεχάσαν εντελώς την καταγωγή τους από' να ζεστό βούρκο μιας εξαφανισμένης θάλασσας. Κι ακόμα, εκείνα τα εκπληχτικά τους όργανα συνέχισαν να λειτουργούν παραφυλάγοντας εκείνα τα πειράματα που ξεκίνησαν τόσους χρόνους πιο πίσω. Αλλά δεν υπάκουαν πια στα προστάγματα των δημιουργών τους. Κι όπως όλα τα υλικά πράματα, δεν είχαν ανοσία στο Χρόνο και στην υπομονετικιά κι άγρυπνη υπηρέτριά του, την Εντροπία. Και μερικές φορές, ανακάλυπταν κι έβαζαν στόχους δικούς τους.”  (μετάφρα από τα οξφορδιανά Αλέξανδρος "τι Νατάσα Συρεγγέλα και μαλακίες" Δελάρζ). Αλλά χλωμό το κόβω να ρθουν εξωγήινοι να μας φέρουν τη σωτηρία, ό,τι κάνουμε, θα το κάνουμε μόνοι μας.

Κι επειδή το βάρυνα πάρτε ένα ξενέρωμα να γουστάρετε:

Πάνε με σε γαλαξία μακρινό, να μη βλέπω τ' όνειδος

χαμός θα γίνει με το Στέφενσων* στο γραφείο του Αδώνιδος


*Στεφενσων: Ταξικό σωματείο, που μαζί με την ΠΕΜΕΝ τραβάν τον ταξικό χωρό στο χώρο των ναυτεργατών. Όχι που θ' αφήσουν τον Άδωνι να το παίζει μάγκας

Έτσι λέει ο Κλαρκ θα γίνουμε κάποτες. Τουλάχιστον αι
γυναίκαι δεν θα μας τα πρήζουν για κυτταρίτιδες και σιλλουέτες.