Παράλληλα σύμπαντα

Άννα Τορβ, χάρμα οφθαλμών

Μετά τη χτεσινοβραδινή μάπα ταινία με τίτλο “συγκυβέρνηση γιοκ” έβαλα να δω για χαλάρωση κάνα επεισόδιο απ'την έκτη σαιζόν του Fringe. Η σειρά πραγματεύεται το ελκυστικότατον δια τους λάτρεις του φανταστικού ζήτημα των παράλληλων συμπάντων. Βασικά και η σειρά ψιλομάπα είναι, εγώ τη βλέπω διότι τυγχάνω ένθερμος θαυμαστής της ωραιοτάτης, γλυκυτάτης, συμπαθεστάτης και όλα τα είς -άτης, Αννα Τορβ. Θυμίζει κάργα την Κέητ Μπλάνσετ, άλλη μία πανέμορφη γυνή, κρυφός και φανερός πόθος του γράφοντος. Η Άννα Τορβ, Ολίβια στο σήριαλ έχει δύο εκδοχές, μιά σε τούτο δω το σύμπαν το δικό μας που ζούμε και μια δεύτερη σ'ένα άλλο παράλληλο. Αναφανδόν τασσόμεθα υπέρ τη πρώτης, της ευαίσθητης, ελαφρά τεθλιμμένης και πεισματώδους Ολίβια, θυμίζει υπερβολικά καλή κνίτισσα συντρόφισσα αλλά μας ψιλοχαλάει το κυριλέ ντύσιμο. Η άλλη Ολίβια το παίζει πιο τσαχπίνα, κοκκινομάλλα με φράντζα, πονηρούλα, κατεργαρούλα και όλα τα είς -ούλα, με ντύσιμο σπορτίφ και κάζουαλ, και παρόλο που όλ' αυτά τα στοιχεία ξεχωριστά είναι και γαμώ, το δεμένο σύνολο είναι απωθητικόν. Πιστεύω ακράδαντα ότι σαν Αλεξ Δελάρζ, με το '20's καπέλο, τα άσπρα κολλάν, τη βλεφαρίδα, το μπαστούνι, την μπερτζες-ική αργκώ και τη σούπερ γοητεία μου, αν ξεπηδούσα απ' το δικό μου κιουμπρικό παράλληλο σύμπαν και έμπαινα στο Φριντζικό σύμπαν θα την καταχτούσα (στα αθηναίικα: θα την κατάχταγα).
Ως μπλόγκερ του εικοστού πρώτου αιώνος, μη ευρισκόμενος έτι εις υπεργαλαξιακόν κομμουνισμόν (δεν είναι τυχαία η χρήση του νέου όρου, είναι νέο στοιχείο στην ευέλικτη τακτική του Δελάρζ) με το ανάλογο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων που σου επιτρέπουν να μεταπηδάς από ένα σύμπαν σε άλλο, θα αρκεσθώ εις οφθαλμόλουτρον με την ωραιοτάτη ηθοποιό και θα προβώ εις ανεύρεσιν θήλεως αναλόγων χαρακτηριστικών, ήδη έχω καρατσεκάρει μια συντρόφισσα της σπουδάζουσας, μήτε ξεύρω πώς τη λένε. Θα κάτσω το λοιπόν σε στάση λωτού, θα τρίψω τους κροτάφους μου, θα πάρω βαθιές αναπνοές, θα πω μετ' επιτάσεως το αντίστοιχο μάντρα (πώς λέμε θα μου κλάσεις μια μάντρα) και θα βάλω τις δυνάμεις του σύμπαντος αυτού και των γειτονικών παράλληλων να συνωμοτήσουν δια να μας φέρουν κοντά.

Το παράλληλο σύμπαν είναι το κόνσεπτ που λέει ότι μπορεί να υπάρχουν σε ένα άλλο επίπεδο του όντος άλλες πραγματικότητες όπου τα πράγματα παίρνουν ελαφρώς διαφορετική τροπή απ' ότι εδώ και αλλάζει τελείως το πράμα. Π.χ σ' ένα παράλληλο σύμπαν τώρα ο ΓΑΠ κι ο Σαμαράς κάναν συγκυβέρνηση, σ' ένα άλλο κάναν κυβέρνηση εθνικής ενότητας, σε άλλο κάναν μεταβατική κυβέρνηση, σε άλλο είναι ήδη πεσμένη η κυβέρνηση απ' την σαρανταοχτάωρη και ανέλαβε πρωθυπουργός ο Παπαδήμος.
Ομοίως σε κάποιο άλλο σύμπαν το κουκουέ κέρδισε κατα κράτος στα δεκεμβριανά του 44, πήρε την εξουσία και εγκαθίδρυσε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Ελλάδας, με πρώτο πρόεδρο τον Ζαχαριάδη, ίνα πληρωθεί το ρηθέν διαφόρων αστών στο σήμερα “αν είχαν επικρατήσει οι κομμουνιστές τότε, σήμερα θα ήμασταν Αλβανία”. Εμείς φυσικά απαντάμε “ιστορία με υποθέσεις δεν γίνεται, αν τούτο κι αν εκείνο”. Φτιάξε λοιπόν με το μυαλό σου ένα παράλληλο σύμπαν για να δικαιωθείς. Τα παράλληλα σύμπαντα είναι ένα εξαιρετικό εφεύρημα για να αποθηκευτούν οι κρυφοί πόθοι και τα ανεκπλήρωτα όνειρα του καθενός στην ιστορία.
Στον ιστορικό υλισμό τα όνειρα είναι ό,τι και οι πορδές σε θορυβώδη rave parties: δεν παίζουν κανένα ρόλο. Κι επειδή με πορδές αυγά δεν βάφονται, ομοίως και με αυγά και γιαούρτια κατα προσώπων, που υποδηλώνουν όνειρα αντίστασης και θερινής νυκτός, δεν αλλάζουν τα κοινωνικοπολιτικά συστήματα. Εκτός αν δεχτούμε το εξαιρετικά ενδιαφέρον κόνσεπτ των θεωριών του χάους, ότι το πέταγμα μιας πεταλούδας στην Κίνα μπορεί να προκαλέσει τυφώνα στην Αμερική. Πλάκα θα' χαν οι αντιεξουσιασταί θιασώτες του “χάους” να υιοθετούσαν κι αυτοί μια τέτοια ευέλικτη τακτική, βασισμένη σε επιστημονικά δεδομένα: θα επέρδοντο μπροστά σε μια εικόνα του κοινοβουλίου ελπίζοντας ότι αυτή η επαναστατική πράξη αλυσιδωτά θα οδηγούσε στην αταξική κοινωνία, την απονέκρωση του κράτους και σε ένα καλάθι με βαμμένα αυγά στο χρώμα της ιστορίας.
Κατά το fringe, η μια κοινωνία με την άλλη έχουν μικρές διαφορές αλλά η μια έχει πολύ πιο εξελιγμένη τεχνολογία, εξελίχτηκε πιο γρήγορα. Υποθέστε π.χ ότι στη περίοδο της οχτωβριανής επανάστασης, οι μπολσεβίκοι είχαν και ίντερνετ. Ο Λένιν θα έγραφε όλες τις μπροσούρες του στο προσωπικό του blog (πράμα που μας επιτρέπει να υποθέσουμε ότι θα έπασχε σίγουρα από τενοντίτιδα). Οι μενσεβίκοι θα εξυμνούσαν την τεχνολογία υπερβολικά και θα καλούσαν όλα τα μέλη τους να γραφτούν στο facebook, εν αντιθέσει με τους μπολσεβίκους που θα το απαγόρευαν αποφασιστικά. Τη μέρα της κατάληψης των χειμερινών ανακτόρων το κάλεσμα στο λαό έγινε μέσω twitter υπό το hashtag #xeimerinaanaktora. Η αστική κυβέρνηση του Κερένσκι προσπάθησε να χακέψει την ιστοσελίδα του Σοβιέτ της Πετρούπολης αλλά απέτυχε παταγωδώς. Η ανάρτηση του Λένιν “θέσεις του Απρίλη” είχε κάνει ρεκόρ hits, αναδημοσιεύτηκε αμέτρητες φορές και τουιταρίστηκε άλλες τόσες. Η διαπάλη που έγινε στα blogs και στο facebook ήταν τεράστια και φάνηκε η αδυναμία του μέσου. Οι σύντροφοι Ζηνόβιεφ και Κάμενεφ διεξήγαγαν φραξιονισμό υπό τη μορφή ανωνύμων σχολίων, όπως φυσικά και όλοι οι οχτροί της επανάστασης, καλά ο Τρότσκι και οι οπαδοί του έκαναν ανελέητο τρόλινγκ. Ο Στάλιν τα επόμενα χρόνια, εκτός απ' τη ΝΕΠ κατάργησε και το facebook κι έθεσε τα blogs κάτω από συνεχή παρακολούθηση για να βρει και να τσακίσει τη δεξιά παρέκκλιση. Οι δίκες της Μόσχας άλλωστε διεξήχθησαν με live streaming και την παρακολούθησαν όλοι οι εγγεγραμμένοι χρήστες του kpss.ss (επίσημο σάιτ του ΚΚΣΕ με το κατοχυρωμένο domain “ss” = sovietskogo soyuza). Αλλά μάλλον έχω ζωηρή φαντασία, δεν γίνονται αυτά.
Και μια και μιλήσαμε για social networking, δείτε πώς οραματίζονται τον κόσμο μας κάποιοι οραματισταί της microsoft.

Το social networking εδώ εμφανίζεται παραστατικά να έχει μπει στην παραγωγική διαδικασία του καπιταλισμού, στην παιδεία, στο σπίτι. Τέτοιος απαστράπτων και σαν διαφήμιση του ικέα κόσμος υπάρχει ασφαλώς μόνο στις διαφημίσεις της τιβί, αλλά η προοπτική της χρήσης της τεχνολογίας είναι πραγματική, δεν είναι της πλάκας. Κάποτε τα κινητά τα κορόιδευαν όλοι, τα θεωρούσαν περιττή πολυτέλεια και επιτομή του ντεμέκ, τώρα είναι σαν συστατικό στοιχείο της προσωπικότητας. Όχι από άποψη στιλ μόνο, αλλά και σαν μια προέκταση της παρουσίας μας στο χώρο, που μας επιτρέπει ανά πάσα στιγμή να γίνουμε προσιτοί σε κάποιον χωρίς να χρειάζεται να είμαστε περιορισμένοι σ' ένα γεωγραφικό χώρο. Ομοίως και το facebook, είναι μια ψηφιακή ύπαρξη, ένα ψηφιακό παράλληλο σύμπαν που ανοίγει διόδους στην πραγματικότητα καθώς δημιουργεί ένα περίπλοκο κουβάρι δυνατοτήτων, πολύ μεγαλύτερης σημασίας απ' ότι η βλακώδης και χωρίς μέτρο χρήση του.
Στο κομμουνιστικό μέλλον, αυτή η λογική του social networking θα ενσωματωθεί στην καθημερινότητά μας με τέτοιο τρόπο που θα το θεωρούμε απολύτως φυσικό. Ο κεντρικός σχεδιασμός, η αυτοδιεύθυνση, ο εργατικός-λαϊκός έλεγχος ως μέρη της κοινωνικής συμπεριφοράς θα ενοποιηθούν σε μια ενιαία ανθρώπινη δραστηριότητα που θα έχει μια πολύ εκλεπτυσμένη και πολύπλοκη δομή. Το κεντρικό πλάνο παραγωγής της κοινωνίας θα είναι ένα υπερ-wiki που θα εμπλουτίζεται κάθε λεπτό από παρατηρήσεις από κάθε ατομικό παραγωγό (εργάτη) που απλά θα βρίσκεται σε ένα απ' τους αμέτρητους “κύκλους” διεκπεραίωσης μιας παραγωγικής διαδικασίας. Η εργασία, η παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών, η στατιστική μέτρηση και η εξαγωγή συμπερασμάτων θα γίνεται σε πραγματικό χρόνο, ταυτόχρονα και παράλληλα, ο κεντρικός σχεδιασμός θα αναπροσαρμόζεται ανα δευτερόλεπτο, το μελλοντικό πενταετές πλάνο θα είναι αυτο-βελτιούμενο και αυτο-εκπληρούμενο υπό διαρκή ανασχεδιασμό, σαν ένα social networking interaction, όχι βέβαια το σημερινό χάσιμο χρόνου που εξυπηρετεί τα καπιταλιστικά αδιέξοδα.
Οι κοινωνικές ανάγκες, που θα προκύπτουν από έναν αλγόριθμο υπολογισμού των επιμέρους ατομικών αναγκών κι όχι απλά ως άθροισμά τους, θα βρίσκονται σε κατάσταση διαρκούς feedback. Η εργασία και η παραγωγή αγαθών θα πραγματοποιείται αυτόματα, μέσα από ένα πυκνό και αρμονικό σύννεφο συνδιαλλαγής εκλεπτυσμένων μέσων παραγωγής. Στην όλη παραγωγική διαδικασία φυσικά θα είναι πλήρως ενσωματωμένος ο ανθρώπινος παράγων, ο άνθρωπος που θα εποπτεύει όλο αυτό το γαϊτανάκι, θα το τροφοδοτεί με την τεράστια και συνδυασμένη δημιουργικότητά του μέσα από την αλληλεπίδρασή του με τα υπερεξελιγμένα συστήμα τεχνητής νοημοσύνης, που άλλωστε είναι δικά του δημιουργήματα αλλά που θα βρίσκεται στο ανάλογο ψυχοδιανοητικό επίπεδο να μην τα θεωρεί απλά “μαραφέτια”.
Η εργασία, η αυτοδιεύθυνση της κοινωνίας, ο ελεύθερος χρόνος και η ενασχόληση με την τέχνη θα συγχωνευτούν και δεν θα διακρίνεται το ένα απ' το άλλο, θα βρεθεί και μια λέξη στην εκλεπτυσμένη γλώσσα του μέλλοντος (ή όποια μορφή θα έχει η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους) να ονοματίσει τη νέα ποιότητα. Η τέχνη θα ενσωματωθεί μέσα στην ίδια την παραγωγική διαδικασία εξελικτικά, δεν θα ακούς απλά μουσική, δεν θα θαυμάζεις απλά ένα πίνακα, δεν θα ακούς απλά να απαγγέλεται ένα ποίημα, δεν θα μελετάς απλά απ' όλες τις πλευρές ένα γλυπτό, δεν θα προβληματίζεσαι απλά με μια videoart πρόταση. Η εμπειρία θα είναι πολύπλευρη και η ικανοποίηση που θα νιώθεις απ' την επαφή με την τέχνη θα είναι εφάμιλλη - αν δεν ταυτιστεί ποτέ - με την ικανοποίηση που νιώθεις όταν βγάζεις ένα λογικό συμπέρασμα, όταν κατανοείς ένα φυσικό νόμο, όταν κάνεις μια μεγάλη επιστημονική ανακάλυψη ή όταν συλλαμβάνεις σε κρίσιμο βαθμό ένα φιλοσοφικό σύστημα.
Η ζωή θα είναι μια διαρκής αναζήτηση της πλήρους εξωτερίκευσης της ανθρώπινης δημιουργικότητας, νέες, ανείδωτες στο σήμερα ανάγκες θα ξεφυτρώσουν, νέα πεδία εφαρμογής του ιστορικού υλισμού που ούτε πάει το μυαλό μας σήμερα. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους ανθρώπους θα είναι στη συλλογή θετικών εμπειριών.
Η έννοιες φύση, ήλιος, υγεία, ζωή, δημιουργία, πρόβλημα, χαρά, ικανοποίηση, λύπη, οργή, θυμός, αρρώστεια, όραμα θα αλλάξουν τελείως σχήμα, χρώμα και υφή, θα νοηματοδοτηθούν απ' τη μελλοντική συλλογική συνείδηση, στο πολύ μακρινό μέλλον θα πάρουν ίσως και τη μορφή gesthalt. Η ατομικότητα θα προσδιορίζεται αυστηρά μέσα απ' την κοινωνικότητα και το αντίστροφο, δεν θα εξαφανίζεται το άτομο μέσα στη μάζα, ούτε θα μεγενθύνεται δυσανάλογα με τον υπόλοιπο κόσμο όπως γίνεται στο σημερινό καπιταλιστικό κατάντημα. Δεν θα έχουμε ατομικά πρότυπα στο μέλλον, εξ ου κι ο ψυχισμός και η συμπεριφορά των ανθρώπων θα μεταβληθεί αναλόγως. Η αυτοεπιβεβαίωση θα επέρχεται φυσιολογικά σαν αποτέλεσμα της παραγωγικής, δημιουργικής κοινωνικοποίησης του ανθρώπου κι όχι σαν διάκριση σε κάποιο τομέα.
Δεν είναι παράλληλο σύμπαν αυτό, είναι το πραγματικό μέλλον και μη το γελάτε καθόλου. Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι κάτι τέτοιο είναι μια ουτοπία σύντροφοι; Όχι, καθόλου δεν μπορούμε να το ισχυριστούμε (θυελλώδικα χειροκροτήματα).
(Και μετά απορούσα, πώς μπόρεσαν οι σύντροφοι να συγκεντρώσουν βγάλουν δεκάξι τόμους με γραπτά του Στάλιν. Αν σε κάθετι που ήθελε να πει ο μουστακαλής χρησιμοποιούσε το σχήμα αυτό, αν έγραφε αυτός τις θέσεις του Απρίλη θα γέμιζε οχτακόσες σελίδες στην ξεφτίλα με -αντι-ρητορικές ερωταποκρίσεις).

Κάνε μια κυβέρνηση μεταβατική κι υπερεσιακή
να τη χωρίζει απ την κατάρρευση απόσταση τυπική