Ε, δεν το κλείνω που να πάρει ο διάτανος!

Καλύτερα τελευταίος στο χωριό
παρά πρώτος στην πόλη (γκραν διαστρέβλωση)

Ολονών τ' όνειρο, που ζουν στην πόλη είναι να γυρίσουν στο χωριό, στην ησυχία και την επαρχιακή ραστώνη, δυο μέτρα μπαξέ, κάνα λαχανικό, καμμιά κοτούλα, κάνα τεντζερεδικό κάνα πετσετικό, πανωσέντονο – κατωσέντονο και ξυλόσομπα που κάνει τσουκ-τσουκ (το πετρέλαιο ακρίβυνε) και φτιάχνει και γαμώ τις θαλπωρές, ζεστασιές και χουχουλιάσματα. Οι απάνθρωποι αστικοί ρυθμοί και το εγκεφαλικό overloading μικραίνει τη ζωή. Η αιώνια επιστροφή.

Είχα πει θα το κλείσω, έκανα μαζικές απολύσεις και οι αντιδράσεις ήσαν συντριπτικές. Μου παν χίλιοι-δυο άστο να βρίσκεται μπλα-μπλα. Ήμανε αποφασισμένος, αλλά το σκέφτηκα καλύτερα, μελέτησα και την ευέλικτη λενινιστική τακτική απ' τον Φλεβάρη ως τον Οκτώβρη του δεκαεφτά, είδα και την ανακοίνωση του πι-γάμμα για την τεταρτοπέμπτη που μας έρχεται κι ένιωσα μια ανείπωτη νοσταλγία (τέτοιες λογικοδιανοητικές ακροβασίες μόνο ένας θιασώτης του διαγαλαξιακού κομμουνισμού θα μπορούσε να κάνει).

Το κράξιμο που έφαγα για την αλλαγή του ονόματος δεν περιγράφεται. Τι ρεβιζιονιστή με είπαν, τι οπορτουνιστή με είπαν, τι Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ αντεπαναστάτη, τι αδερφάρα με βγάλαν, ό,τι βάζει ο νους. Το άλλαξα με την κάτωθι επιχειρηματολογία, αλλά τελικά η ιντερνετική προσωπικότης του Αλεξάνδρου Δελάρζ ξεπέρασε ακόμα και τον χρήστη που βρίσκεται πίσω απ' το πληχτρολόγιο. Ξεκινήσαν όλα τον Μάρτη του 2010 που έκαμα τα πρώτα δειλά βήματα (τι εμετικό κλισέ!) στο blogging γράφοντας το μακρύ μου και το κοντό μου, my long and my short, και μέσα σε δυο-τρία μηνάκια διεδόθη η χάρις του.

Παιδική αρρώστια του κομμουνισμού.
Λίγη φαρμακευτική αγωγή και Λένιν σε κάνει περδίκι.

Αλλά επειδή όλα τα παιδάκια περνάν παιδικές αρρώστιες, ανεμοβλογιά, ιλαρά, μαγουλάδες, εξερεύνησα τις δυνατότητές μου (ανάλογα με την ποσότητα και την ποιότητα της εργασίας μου) έκανε το κύκλο της η blogική ιλαρά, φύγαν τα στυλιστικά εξανθήματα και καταλάγιασε η μπόρα.

Ο Δελάρζ καθιερώθηκε στο μπλογκικό υποσυνείδητο, κανένας στ' αλήθεια δεν πολυγούσταρε τις πορτοκαλογάλαζες ψυχεδελικές στρόγγυλες παραισθήσεις της πρώτης περιόδου, κανένας ποτέ δεν χώνεψε τα παιδιαρίσματα με το ζωγραφισμένο στο χέρι σφυροδρέπανο, σαν παιδική ζωγραφιά, σαν στιγμιαία απώθηση αριστερίστικων υπολειμμάτων στα τρίσβαθα της digital ψυχής, κανείς δεν χώνεψε το γλόμπο με το υποκίτρινο φωτισμό, που άλλωστε αποτέλεσε ανήθικη κλεψιά και προσεταιρισμό της συλλογικής ταυτότητας του γλόμπινγκ. Φυσικά λίγοι εχτίμησαν το σέβεντις favicon και header ως αισθητική γαρνιτούρα. Υπήρξαν κι έπαινοι, διθύραμβοι, ανόσιες συγκρίσεις με Μαγιακόφσκηδες, “ευχαριστούμε δια τα καλά σας λόγια” κι άλλες τέτοιες αβρότητες.

Επιστροφή στις ρίζες. Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος Δελάρζ, που έφτυσα μια φούχτα pixels κι έκαμα μια ψευτοπροσωπικότητα. Ο χρήστης του διαδιχτύου είναι ένας μικρός θεός που πλάθει οντότητες. Στην πραγματικότητα είμαι πιο όμορφος απ' τον ήρωα του Κιούμπρικ, αλλά σαν τον κομμαντάντε Μάρκος των ζαπατίστας κι εγώ, δεν τη βγάζω στη φόρα για να μη ζαλιστούν αι γυνάικαι και ζηλέψουν οι άνδραι και ξεχάσουμε την μεθαυριανή αντιιμπεριαλιστική περικύκλωση.

Ο Δελάρζ είναι ένα κράμα Κιουμπρικής κυνικότητας, Ραφαηλιδικής γραφής, Τσιφορικού επιστημονικού αστεϊσμού, Λενινιστικής ειρωνίας, Κορδατικής και Καζαντζακικής εκλαΐκεψης, κουκουέδικης αργκώ και εκλεπτυσμένα χοντροκομμένης εφηβικής χυδαιότητος. Πέρασε ο καιρός, επήλθε μια ωριμότης, μαζεύτηκε μια πείρα, και τώρα ξεκινά ο δεύτερος τόμος. Οι διαφορές ανάμεσα στον πρώτο και το δεύτερο είναι ιστορικά εξηγήσιμες, αλλά δεν γαμείς ψηλά καπέλα, θα παραμείνουν αι παλαιαί αναρτήσεις εις την μπλογκόσφαιραν δια το ιστολογοϊστορικό του μέλλοντος – σιγά μην υπάρξει.

Το πνεύμα του ως άνω περιγραφέντος ιστολογοτεχνικού κράματος επιστρέφει ιδεαλιστικά καθαρό από μια άποψη, πιστό πάντα στας αρχάς του υλισμού, όχι του χυδαίου (ω μοντιέ, μα τι χυδαιότης, αλλά του διαλεχτικού και του ιστορικού να ούμε) μινιμαλιστικό χωρίς περικοκλάδες, ψυχεδέλειες, κόκκινα άστρα και περίτεχνα μπάνερς, ούτως ώστε να μην επηρεαστεί η κριτική του καθαρού δελαρζικού λόγου. 

Κι εδώ μάλλον φαίνονται οι έντονες επιρροές της πρωτόλειας ιστολογικής επιρροής, του βαρόμετρου.

Ε, δεν το κλείνω το γαμημένο λοιπόν. Φάτε με στη μάπα, όπως με πρωτογνωρίσατε και καλά κρασά, good wines. Και όχι πολλά-πολλά μέχρι την τεταρτοπέμπτη αυτήνα, αντιμετωπίσατε το διήμερο μετά της προσηκούσης ηχηράς σιωπής (καλά, αφήστε με να λέω, πέστε ό,τι θέτε).

Πάρτε και προλετκάλτ μαντινάδα εσπέσιαλυ φορ δε οκέιζιον:

παπά μας πούλησες ξανά, το στολόγι πως θα το τελειώσεις

μα σ' αλλάξαν τα μυαλά και τη βουλή θενα περικυκλώσεις