Άβαταρ: επανάσταση μπλου (όπως λέμε γκόρντον μπλου)

Κατά βάθος όλοι μας είμεθα φυσιολάτρες κι ας μην το παραδεχόμεθα. Αν πας π.χ σε ένα ωραιότατο δάσος μεγάλου φυσικού κάλλους, μέσα στην ησυχία, τη γαλήνη και το “θρίαμβο της βλάστησης” που διάβασε κάπου ένας φίλος, και νιώσεις να σου λείπει το καυσαέριο, η φασαρία, η πολυκοσμία, το μόνιμο βουητό από παντού, τα ξεχαρβαλωμένα ντουβάρια στις παλιοπολυκατοικίες του 60, τότε μάλλον χρειάζεσαι ψυχίατρο. Είσαι ούρμπαν του κερατά δηλαδή και στο dna σου μέσα αντί για δεσοξυριβοζονουκλεϊκό οξύ έχεις μάλλον μπετό. Οπότε μεγάλη πιθανότητα να είσαι και κουκουές μπετοναρισμένος που λέμε, στο πέντε τοις εκατό μπετον αρμέ, δηλαδή αγύριστο κεφάλι, όχι σε όλα κλπ., καθότι οι κουκουέδες ως συνωμοταξία ευδοκιμούν στα μεγάλα, παμβρώμικα και μπαρουτοκαπνισμένα αστικά κέντρα. Άμα είσαι στο χωριό, δίπλα στα πλατάνια και τις δροσερές βρυσούλες, μάλλον απαλύνεται το πολιτικό σου κριτήριο, έτσι λένε τουλάχιστον.

Εκτός άμα θυμηθείς τον Άρη τον καπετάνιο, και τους άλλους ρέμπελους στον εμφύλιο που είχαν οργώσει την Πίνδο και όλη την ελληνικήν φύσην στο πηγαινέλα, κι αποκαταστήσεις στη συνείδησή σου την υψηλήν πιθανότητα εις το μέλλον η πατρίδα μας να ξαναζήσει ένοπλη σύγκρουση, οπότε ή θα τα πάρεις όλα παραμάζωμα και θα κάνεις όλα τα βουνά εθνικούς δρυμούς, ή θα πεις “έχετε γεια βρυσούλες” ακόμα μια φορά.

Κι εγώ πολύ γουστάρω φύση. Δεν ξέρω να σας πω για τον Τρεμόπουλο, πώς οραματίζεται τον κόσμο και ποια είναι η δικιά του ουτοπία, εγώ μια φορά το ουτοπικό μου όνειρο είναι να γίνει η γη “ένας απέραντος παγκόσμιος δρυμός” που έγραψα κάποτε κοροϊδεύοντας τους οικολόγους (σιγά τους φυσιολάτρες, διαχειριστές της πλάκας είναι). Κάτι σαν τα ντοκιμανταίρ του bbc με τον τίτλο planet earth, που όταν τα βλέπεις νομίζεις ότι η γη είναι άδεια από ανθρώπους. Μόνο ουρακοτάνγκοι, λιβελλούλες, σταχτοτσικνιάδες, μουσκάρια, δέντρα μπαομπάμπ και κρεμεζογαρούφαλα, ε, μερικά εκατομμυριάκια ανθρώποι, καμμιά δεκαριά, εικοσαριά το πολύ – σε όλη τη γη, άκου 7 δις απ' τον Οκτώβρη! - , φυσικά κομμουνισμό κι αταξικιά κενωνία και μερικές διαστημικές βάσεις γύρω απ' τον ήλιο (είπαμε διαγαλαξιακός κομμουνισμός). Τι ωραία εικών! (μάλλον χρειάζομαι διακοπές, αλλά παράδες γιοκ).

Ιπτάμενα βουνά, ο Δίας στο βάθος, μιλάμε και γαμώ τη θέα

Τέτοιος κόσμος είναι ο πλανήτης Πανδώρα που συναντάμε εις την κινηματογραφικήν φαντασμαγορία του Άβαταρ (Avatar, James Cameron 2009). Πλανήτης ολάκερος, παρθένος, ο οποίος μάλιστα είναι δορυφόρος ενός τεράστιου σαν το Δία, γαμώ το Δία μου, πλανήτη και η θέα στον ουρανό είναι εκστασιακή. Κατοικείται από κάτι μπλε ανθρωποειδή πλάσματα, πανύψηλα μέχρι και 4 μέτρα ύψος που τους λεν Ναβί, πώς λέμε Ιησούς του Ναυή, καμμία σχέση.

Η ανθρωπότητα η οποία κατατρύχεται ακόμα από τον βρωμοϊμπεριαλισμό, που βγάζει απ' τη μύγα ξύγκι, μυρίστηκε κάποιο πολύτιμο μετάλλευμα στην Πανδώρα, κάτω απ' τα μεγάλα ποδάρια των δύστυχων Ναβί και κουβαλήθηκε μέχρι εκεί με τα μηχανήματά του και το στρατό του για να τους ξεπαστρέψει, η νέα διαστημική αποικιοκρατία δηλαδή.

Η μητέρα φύση, που τόσο την έχουμε παραμελήσει στον πλανήτη μας, εκεί δεν είναι σχήμα λόγου. Όλα τα πλάσματα στην Πανδώρα συνδέονται κάτα ένα μυστηριώδικο τρόπο, όλα επικοινωνούν αναμετάξυ των, ναβί με ιτιές λουλουδιασμένες, πτερόσαυροι με μποστάνια, ακρίδες με γαϊδούρια, μυρμήγκια με φάλαινες, πυγολαμπίδες με μπιγκόνιες, όλα μιλάν μεταξύ τους μέσα σε μια πανδαισία χρωμάτων και φυσικής αρμονίας. Μου θυμίζουν το περίφημο ανέκδοτο, που παίζαν μπάλα τα μυρμήγκια κόντρα στους ελέφαντες. Σε κάποια φάση που βγαίνουν στην κόντρα τα μυρμήγκια, ένας ελέφαντας ποδοπατάει και λιώνει το επιτιθέμενο μυρμήγκι, και η νυφίτσα που ήταν διαιτητής σφυρίζει μπέναλτι. Αδυσώπητη φύση ταυτόχρονα με το ευγενές πνεύμα του αθλητισμού.

Η εικόνα αυτή της φύσης της Πανδώρας φέρνει το μυαλό την περίφημη Υπόθεση Γαία. Υπόθεση θα πει ότι δεν έγινε ακόμα θεωρία, δεν επαληθεύτηκε επιστημονικά, οπότε είναι μπαρουφολογία – αρλουμπολογία PhD. Αυτή η υπόθεση, που έχει δυο παραλλαγές, την ασθενή (που μοιάζει πιο αληθοφανής) και την ισχυρή. Σύμφωνα λοιπόν μ' αυτή την υπόθεση, όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί στη γη συμπεριφέρονται σαν ένας οργανισμός και μεταβάλλουν το περιβάλλον για να προσαρμόζονται κάθε φορά (ασθενής παραλλαγή), ή ότι όλος ο πλανήτης είναι ένας ζωντανός οργανισμός, και οι ζωντανοί οργανισμοί και το ά-βιο περιβάλλον (ισχυρή παραλλαγή).

Κάποιες πιο ακραίες παραλλαγές το παν ακόμα πιο μακρυά και λεν ότι και ένας γαλαξίας ολάκερος μπορεί να είναι ένας οργανισμός, που έχει αυτή τη “ζωτικότητα” μέσα κλπ κλπ. Τρίχες κατσαρές δηλαδή, είναι κάτι σαν παραλλαγές του θεϊσμού, η μητέρα φύση, ο καλός θεούλης που είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Τι πληρών' δηλαδή, εμένα ούτε ένα λογαριασμό με πλέρωσε τόσο που προσευκήθηκα, λαμπάδες που του άναψα, τρισάγια που έκανα να παν καλά οι δουλειές. Ατράνταχτη απόδειξη ότι δεν υπάρχει τελικά. Παρακάτω.

Γιγάντια μέσα παραγωγής. Τέτοια εκβιομηχάνιση γουστάρουν
μόνο στο ΟΑΚΚΕ

Τη δύναμη αυτή, τη ζωτικότητα που κρύβεται πίσω και πέρα απ' όλα τα ζωντανά (και τα αζώντανα αμα λάχει) πλάσματα, την είχαμε ξαναδεί στον Πόλεμο των Άστρων στην προηγούμενη ανάρτηση, την περίφημη Δύναμη που την είχαν οι σύντροφοι Τζεντάι κι έκοβαν κ...ς μ' αυτήν, και με τα φωτόσπαθά τους.

Οι καημένοι οι Ναβί πάλι, ο λαός των Οματικάγια συγκεκριμένα τόξα και βέλη είχε, τι να σου κάνουν μπροστά στο τεράστιο χάιτεκ οπλοστάσιο των ιμπεριαλιστών ανθρώπων;

Στην αρχή οι ανθρώποι προσπάθησαν να τους πάρουν με το καλό. Μπήκαν ανάμεσά τους, φτιάξαν σώματα σαν και των Ναβί με κλωνοποίηση. Τρότσκες δηλαδή που πήγαν να κάνουν εισοδισμό, να διαβρώσουν από μέσα τους Οματικάγια. Ορίστε, καλά λεν για τους τροτσκιστάς ότι είναι υπηρέτες της αστικής τάξης τελικά.

Όμως ο ήρωάς μας που έγινε Οματικάγιας, μυήθηκε στο λαό τους και τον πολιτισμό τους, λάτρεψε τη φύση της Πανδώρας και τελικά αυτομόλησε, άλλαξε στρατόπεδο. Τρελλαίνεται βλέποντας την άσκοπη καταστροφή του περιβάλλοντος κι έτσι αποφάσισε να γίνει οικολόγος, ακτιβιστής συσπειρωμένος με αντιιμπεριαλιστικούς στόχους.

Η προβλεψιμότητα του σεναρίου σπάει κόκκαλα, αλλά η εικόνα είναι σωστός οπτικός οργασμός, που να τη δείτε και θριντί, θα πάθετε κολούμπρα. Ο ήρωάς μας λοιπόν, στον λαό αυτό επιλέγει την πολιτική του αντιιμπεριαλιστικού μετώπου. Μαζεύει όλους τους Ναβί ως μέγας ηγήτωρ και στρατηλάτης, φτιάχνει στρατό και ανθίσταται σθεναρά στον κατακτητή άνθρωπο. Η μεγάλη αντιιμπεριαλιστική νίκη των μπλέ λαών (και των πράσινων αλόγων, των βυσσινί πτεροσαύρων κλπ).

Κι έτσι λοιπόν, όπως μας αποδεικνύει ο Κάμερον με τον αδιάσειστο ρεαλισμό των οπτικών εφέ (έχουν κάνει παπάδες οι άνθρωποι) ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος. Θέλει ψυχή, θέλει κότσια, αλλά κυρίως θέλει οργάνωση γύρω από αντιιμπεριαλιστικούς, αντιμονοπωλιακούς στόχους. Θα μου πεις, ο Κάμερον περίμενες να σε δώσει τη γραμμή; Η Αλέκα τόσο καιρό τι τα λέει;

Δεν τα λέω για μένα, τα λέω στην πεθερά να τ' ακούει η νύφη, μπας και φιλοτιμηθεί κανένας κι ακούσει το κουκουέ. Αυτό τον ρόλον έχουσι οι σινε-κριτικές που κάνουμε εδώ, μια προσπάθεια εκλαΐκεψης της ταχτικής και της στρατηγικής ημών. Γιατί να ανοίξετε ντοκουμέντα, χλωμούς σας κόβω. Ας γιορτάσουμε λοιπόν την ηρωική αντίσταση των Ναβιακών λαών με το κάτωθι αντιιμπεριαλιστικό επαναστατικό δίστιχο του εθνικού ποιητή των Οματικάγια, Μπλάβου Οματικαγιακόφσκι:

φοβού τους ιμπεριαλιστάς και φέροντες δώρα

με τόξα και πτερόσαυρό θα σώσουμ' την Πανδώρα

Αέρα! Όχι στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες (τι θα πάρουμε στη δεύτερη κατανομή άραγες;)