Κάπα κάπα τζεντάι (και το ανέφικτον του “διαγαλαξιακού” ιμπεριαλισμού)

Πλάκα πλάκα, άμα το καλοσκεφτείς, ο καπιταλισμός έχει ακόμα πολλές δυνατότητες ν' αναπτυχθεί και να εξαπλωθεί. Ο καπιταλιστής που σκέφτεται και μαρξιστικά, ιδιαίτερα άμα έχει και κανέναν σύμβουλο οικονομολόγο απ' τη συνωμοταξία των “Λαπαβίστας” (πώς λέμε Ζαπατίστας), θα σκεφτεί: Πώς θα κάνω εγώ τώρα εξαγωγή κεφαλαίου, αφού εδώ στη γη σώθηκαν οι δυνατότητες; Θα πάω στο διάστημα, στους άλλους πλανήτες, θα επενδύσω, θα κάνω μπίζνες μπλα, μπλα.

Την εξάπλωση του Ιμπεριαλισμού εις τον γαλαξία μας πραγματεύεται το κινηματογραφικόν σιξ-πακ “ο πόλεμος των άστρων” του αρχικαπιτάλα φραγκοφονιά George Lukas, που έβγαλε παρά με τα τσουβάλια με τις εν λόγω ταινίες.

Το αισχρό προσωπείο του οπορτουνισμού

Τόσο πολύ επηρέασαν την αμερικάνικη κουλτούρα οι ταινίες αυτές που μέχρι και στο σχολείο διδάσκονται λέει, σαν στοιχείο της αμερικάνικης πολιτιστικής παράδοσης, μέχρι και το διαστημικό εξοπλιστικό πρόγραμμα, στα τελευταία της ψυχροπολεμικής περιόδου, η αμερικάνικη κυβέρνηση το ονόμασε “πόλεμος των άστρων”.

Δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες για τις ταινίες, να πάτε να τα ψάξτε στο γουίκιπέντια, βαριέμαι να τα ξαναγράφω. Εκείνο που έχει ενδιαφέρον είναι οι κοινωνιολογικές προεκτάσεις των ταινιών. Ο Λούκας, μπίζνεσμαν με τα ούλα του – εκτός από κινηματογραφιστής – μετέφερε στο σενάριο τις δικές του αστικές ιδεοληψίες.

Στις ταινίες συγκρούεται το καλό με το κακό όπως πάντα. Το καλό είναι η δημοκρατία και το κακό είναι οι κομμουνισταί. Δεν το λέει φυσικά η ταινία αλλά τα υπονοεί όλα. Όπως όμως η ιστορία έχει δύο αναγνώσεις ταξικά, από αστική κι από προλεταριακή πλευρά, έτσι και οι ταινίες μπορούν να αναγνωστούν εξαιρετικά κι απ' την ανάποδη. Η περίφημη “δημοκρατία” που λέει στην αρχή είναι ο διαγαλαξιακός κομμουνισμός και η “ομοσπονδία” είναι οι καπιταλιστές που επιδιώκουν την παλινόρθωση. Ούτε και στο διάστημα δεν μπορείς να ξεφύγεις απ' τους φραγκοφονιάδες!

Σαν τα παλιό-καλό Σαγιούζ δεν έχει

Για να δούμε όμως, μπορεί να εξαπλωθεί ο ιμπεριαλισμός και στο διάστημα; Πρίν από μερικές μέρες μάθαμε ότι τα περίφημα διαστημικά λεωφορεία παροπλίστηκαν και μπήκαν στην αποθήκη επειδή έφτασαν στα όριά τους. Και πώς θα πηγαίνουν τώρα στο διάστημα; Υπάρχει πάντα η παλιά, καλή και κυρίως σοβιετική αξιόπιστη λύση των Σαγιούζ, της πιο εξορθολογισμένης διαστημικής τεχνολογίας που υπήρξε ποτέ.

Αντί για τη ΝΑΣΑ λέει, τώρα τα διαστημικά προγράμματα θα τα παίρνουν ιδιωτικές εταιρείες. Που είναι οι εργαζόμενοι της ΝΑΣΑ να βγάλουν πανώ στο Κανάβεραλ “Όχι στην ιδιωτικοποίηση του Διαστήματος”, να βροντοφωνάξουν συνθήματα “ούτε γη (Άρης, Δίας, Κρόνος), ούτε νερό (αμμωνία, θεϊκό οξύ, στερεοποιημένοι πάγοι στους πόλους) στους φονιάδες των λαών”. Τι κάνει εκεί το ΠΑΜΕ δημοσίου, δεν έχουμε εκεί παράταξη; Πρέπει γρήγορα να κάνουμε κλαδικό, “συνδικάτο εργατοϋπαλλήλων στον κλάδο της αεροδιαστημικής και εξερεύνησης του διαστήματος” (ΣΕΚΑΕΔ). Και προσοχή στα επιχειρησιακά, είναι εργοδοτικά ξεπουλημένα.

Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ σιγά σιγά παρατάν τα διαστημικά προγράμματα, τα παίρνουν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις και μην απορήσετε αν τα επόμενα χρόνια δείτε στον Άρη καρφωμένη τη σημαία της Κόκα Κόλα -“ένα μικρό βήμα για μένα, ένα μεγάλο ρέψιμο για την ανθρωπότητα”. Και δεδομένων των κρίσεων που δεν θα μας αφήσουν σε ησυχία για τα επόμενα χρόνια του καπιταλισμού, διαστημικά προγράμματα πάπαλα, μόνο ταξιδάκια αναψυχής θα κάνουν – όσοι μπορούν να πλερώσουν – με την Virgin.

Τα διαστημικά προγράμματα έγιναν όσο υπήρχε το αντίπαλο δέος της Σοβιετικής Ένωσης, όταν η επιστημονική έρευνα ακόμα είχε και μερικά επιστημονικά κίνητρα. Αμα δεν ήταν ο Τσιολκόφσκι και οι επίγονοί του, οι αμερικάνοι ιμπεριαλισταί ακόμα θα παίζαν με τα πυραυλάκια. Παρένθεση:

Η απελευθέρωση της όμορφης νεαράς

Όταν παίζαμε ηλεκτρονικά τη δεκαετία του 80 στα μπιλιαρδάδικα, στη βόρεια Ελλάδα, τις ζωές που είχαμε διαθέσιμες τις λέγαμε “πυραυλάκια”, “πώς να βγάλω την επόμενη πίστα με δυο πυραυλάκια που μ' έμειναν;”. Σε άλλες περιοχές της Ελλάδας (Αθήνα, Λαμία και αλλαχού) τις ζωές τις ονόμαζαν είτε “μπαλάκια” (λόγω του ποδοσφαιρακίου), είτε “κανονάκια” είτε άλλως πως. Επίσης, όταν τερματίζαμε ένα παιχνίδι λέγαμε θριαμβευτικά: “το ελευθέρωσα”! Συνήθως στο τέλος ο ήρωας, απελευθέρωνε μια γκομενίτσα που την είχαν αιχμαλωτίσει οι δυνάμεις του κακού. Κι έτσι έμεινε, σε οποιοδήποτε παιχνίδι, ανεξαρτήτως σεναρίου, π.χ ποδοσφαιράκι να λες “το ελευθέρωσα”, “χτες ελευθέρωσα το ποδοσφαιράκι”. Ντούρου ντούρου στην πλατεία Κουμουνδούρου, δηλαδή. Κλείνει η παρένθεσις.

Έτσι κι οι δυνάμεις του κακού στον πόλεμο των άστρων, θέλουν να φέρουν το σκότος στο γαλαξία με αρχηγό τον πώς-τον-λεν-δεν-θυμάμαι κι αρχιστράτηγο τον Νταρθ Βέιντερ. Δώρον άδωρον βέβαια καθώς το σκότος υπάρχει ήδη μέσα στο απέραντο σκοτεινό διάστημα, οπότε τι είχαμε τι χάσαμε. Ο Λούκ Σκαϊγουόκερ ελευθερώνει κι αυτός τη γκομενίτσα, πριγκήπισσα Λέια απ' τον σιχαμερό Τζάμπα Δε Χατ (τζάμπα το καπέλο, πήγε να καπελώσει βλέπετε το κίνημα), όπως ο μπαμπάς του παλιότερα ο Άνακιν, που μετά το γύρισε κι έγινε φασισταριό του κερατά (κι άλλαξε και όνομα, Nταρθ Βέιντερ που είπαμε και πιο πάνω) ελευθέρωσε την πριγκιπέσσα Παντμέ, την παντρεύτηκε, έκανε και δυο κουτσούβελα να συνεχιστεί η space σαπουνόπερα.

"Πάρτε τα να μη σας τα χρωστάω βρωμοϊμπεριαλιστές"
(φάσκελο από ιστορική ομιλία του πρώην ΓΓ του ΚουΚουΤζα)

Στο γαλαξία υπάρχουν όλες οι βρωμερές αξίες του αστικού εποικοδομήματος, όπως υποσυνείδητα τα ξέρει ο Λούκας, αλλά ταυτόχρονα ισχύουν και οι νόμοι του συστήματος: Νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης, άλλοι πλανήτες ζουν στα λούσα κι άλλοι ψωμολυσσάν, μέσα στην εγκληματικότητα και τη φτώχεια. Νόμος της προσφοράς και της ζήτησης, παραγγέλνει η αυτοκρατορία μια διακοσαριά χιλιάδες πολεμιστές κλωνοποιημένους απ' το καλό το εργοστάσιο. 

Και ανακύπτουν πολύ σοβαρά ερωτήματα: μπορεί να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός σε ένα μόνο πλανήτη; Υπάρχουν άραγε τροτσκιστές που να μιλάν για εξαγωγή της επανάστασης σε άλλους πλανήτες, ή και σε άλλους γαλαξίες ακόμα, για έναν συμπαντικό σοσιαλισμό; Ποια είναι τα καθήκοντα του κινήματος σε τέτοιες συνθήκες; “Τι να κάνουμε” τέλως πάντων; Μήπως ένα βήμα μπρός, δυο βήματα πίσω στο υπερδιάστημα;

Εδώ μπαίνει κι ο αναντικατάστατος ρόλος της κοσμοθεωρίας και του κόμματος της εργατικής τάξης. Το Κάπα Κάπα Τζεντάι, μετά από χίλια δυο πισωγυρίσματα και διασπάσεις θα πάρει το πάνω χέρι, με όπλο τη Δύναμη (το μαρξισμό λενινισμό της εποχής τους δηλαδή – άντε και κάνα φωτόσπαθο). Ο ιστορικός γραμματέας του ΚΚΤζ (κουκου-τζά) ο Γιόντα, το πράσινο ανθρωπάκι δηλαδή, όπως φαντάζεται ο λαϊκός νους τον εξωγήινο εν γένει (με τη μαρξιστική έννοια), πολέμησε με συνέπεια τις δυνάμεις του οπορτουνισμού, τον Κόμη Ντούκου (με τέτοιο εμπορικατζίδικο όνομα, πώς να πας μπροστά;), και με την αδιάλλακτη και συνεπή στάση της κεντρικής επιτροπής, του γραμματέα της ΚΕ και μέλους του πι-γάμμα Μάσε Γουίντου κατάφερε να κρατήσει το πνεύμα της επανάστασης ψηλά. Ο οπορτουνισμός του Άνακιν/Νταρθ Βέιντερ που ολοκληρώθηκε σε πλήρη φασισμό, κατατροπώθηκε απ' το γιό του και νέο γραμματέα του ΚουΚουΤζα Λουκ Σκαϊγουόκερ. Κάνε παιδιά να δεις χαΐρι.

Φωτόσπαθο στα χέρια του Όμπι Γουάν
-αναντικατάστατο όπλο για κόψιμο κ...

Ιδιαίτερη μνεία εδώ χρειάζεται για τους σπουδαίους αγωνιστάς, τον Όμπι Γουάν Κενόμπι – Μπελογιάννη, μέλος της κεντρικής επιτροπής και εξαιρετικό καθοδηγητή των μαζών, τον Κι Γκον Τζιν – Πλουμπίδη (η ιστορία τον δικαίωσε πανηγυρικά που πήρε τον Άνακιν υπό την καθοδήγησή του) καθώς και τον συνεργαζόμενο Χαν Σόλο – (στρατηγό Σαράφη) και τον συνάδελφό του τον Τσουμπάκα που συνεισέφεραν τα μέγιστα εις τον αγώνα ενάντια στον μοναρχοφασισμό. Δεν πρέπει φυσικά να ξεχάσουμε και πλήθος άλλων αγωνιστών με τρίχες, λέπια ή και προβοσκίδες, άλλα ζωντανά του γαλαξία μας που απετέλεσαν είτε μέλη του ΚουΚουΤζα είτε αγωνιστές στα πλαίσια του α-α-δου-μου, του μετώπου δηλαδή και έδωκαν και τη ζωή τους για τον αγώνα.

Δεν μπορεί να υπάρξει διαγαλαξιακός ιμπεριαλισμός, για να λέμε τα σύκα σύκα. Για να φτάσει ο άνθρωπος να κατακτήσει το διάστημα, να εξαπλωθεί ο πολιτισμός μακρυά απ' τη γη, δεν γίνεται σ' αυτό το κοινωνικοπολιτικό σύστημα της πλάκας που το λεν καπιταλισμό. Αυτό το πολύ-πολύ να σου φτιάξει κάνα διαστημόπλοιο πολυτελές, με δερμάτινα καθίσματα και στάνταρ αερόσακο, για κάνα ταξιδάκι για τους πλούσιους ίσα-ίσα μέχρι τη στρατόσφαιρα. Για παραπάνω δεν είναι γιατί ανεβαίνει το κόστος, αλλά το κυριότερο, δεν πρόκειται να φέρει κέρδη άμεσα. Όσο για την επιστημονική έρευνα στο ηλιακό σύστημα και τους άλλους πλανήτες, ποιος τα γ... κι αυτά; Αν είναι να αποφέρουν κέρδη όλ' αυτά σε κάνα δυο αιώνες, μη σώσουμε και φτιάξουμε διαστημόπλοια.

Ο καπιταλισμός είναι παρασιτικός από ένα σημείο και μετά, η ικανότητά του να βελτιώνει την παραγωγή έρχεται δεύτερη σε σχέση με την επιδίωξή του να παράγει κέρδος, οπότε άστα να παν στο διάολο.

Αντιθέτως, όταν οι κοινωνίες μας απαλλαγούν απ' την αρρώστια του κέρδους και της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, όταν η επιστημονική έρευνα επικεντρωθεί στις ανάγκες του ανθρώπου, τότε πραγματικά οι δυνατότητες της ανθρωπότητας εκτοξεύονται στα ύψη. Έ, ρε τι έχει να γίνει τότες κι ας μη τα δούμε ποτέ, ούτε εμείς ούτε και τα τρισέγγονά μας.

Τώρα τρώμε στη μάπα μεσοπρόθεσμο, κυνηγάμε λαϊκή εξουσία, μια ταπεινή πρώτη φάση της ανόδου της κενωνίας μας και προσπαθούμε να πείσουμε τόσο και τόσο κόσμο να ξεχωρίσουν το ελάφι απ' το πιλάφι. Όσο έχουμε κι εμείς πολλά ψωμιά να φάμε για να φτάσουμε στην εξουσία, έχει κι ο καπιταλισμός τόσα ψωμιά. Η διαφορά είναι ότι τώρα μπήκαμε στα ψωμιά ολικής αλέσεως, που και πιο θρεπτικά είναι και πιο νόστιμα, και θα μας θρέψουν μέχρι την ολική επαναφορά του λαού. Αμήν.

Πάρτε έναν ύμνο – προλετκάλτ μαντινάδα – στην οργή του εργαζόμενου μέσα από το πρίσμα της αγωνιστικής παράδοσης των Τζεντάι:

Βρωμοκαπιτάλα 'φεντικό, μη με ζορίζεις πολύ-πολύ

για θα πάρω το φωτόσπαθο και θα σου κόψω το πουλί